Les eaux de la Sauveniere ayant fait du bien à Madame la Duchesse d'Orléans, ses Enfants ont fait autour de cette fontaine une promenade réellement ravissante, dans un bois qui étoit inculte & plein de pierres & de rochers. On a enlevé les pierres & les roches qui étoient dans les chemins, on a tracé des routes, sablé, éclairci le bois , posé des bancs , formé des ponts sur des torrents, & parsemé le bois de charmantes bruyeres en fleurs. A l'extrémité de cette promenade , qui est très-vaste , on trouve une espece de bosquet, qui a une percée qui donne sur un précipice d'une grande beauté par sa profondeur , & parce qu'il est orné de rochers majestueux, de sources, de verdure & d'arbres. Au-delà de ce précipice , on découvre une vue très-belle & très-étendue.

Dans ce bosquet, nous avons placé, sur un tertre de gazon , un Autel à la reconnoissance, en marbre ,blanc , & dont la forme a été dessinée par M. de Myris.
Au haut de l'Autel , on lit ces mots en gros caracteres : à la reconnoissance ; & plus bas cette inscription:
" Les eaux de la Sauveniere ayant rétabli la santé de Madame la Duchesse d'Orléans , ses Enfants ont voulu embellir les environs de la fontaine, & ont eux-mêmes tracé les routes & défriché ce bois, avec plus d'ardeur & d'assiduité que les Ouvriers qui ont travaillé sous leurs ordres ".

_{Œuvres complètes de Madame la Comtesse de Genlis, Tome XXI, Stéphanie Félicité Genlis, 1792}

_{Liege au 18ème siècle
Santé à Liège}

Pe la 1900 decadentismul isi traise deja viata, dupa ultima revolutie franceza si instalarea definitiva a republicii, conditiile sociale si culturale ce au stimulat afirmarea decadentismului au disparut. Excesele, visele de marire, betia revolutionara si patricida, amintirile fastuoase ale trecutului aristocratic au cedat definitiv locul pragmatismului si avantului pozitivist-stiintific, decadentismul s-a stins usor, caci in postura de curent cultural/literar era mult prea slab, o ultima rasuflare trista a Vechiului regim, mai curand o atitudine decat un curent literar solid.

Dar decadentismul, asa cum am spus, bantuie intreaga istorie a umanitatii, facandu-si simtita prezenta cu precadere in amurgul marilor civilizatatii, chiar daca numele nu i-a fost tot timpul rostit. Decadent a fost Ultimul Darius, decadenti au fost ultimii locuitori ai Romei antice, ceatata decadentismului matura si acum Acropolele unde marete temple ale zeilor pagani stau alaturi de primele modeste biserici crestine ( superbia marmurei langa umila si carnala caramida ), decadenti au fost ultimii aparatori ai Constantinopolelor, albii in razboiul civil rus, muzica anilor 80, decadenti poate sunt si acum, intr-o perioada post-tot ( caci pana si post modernismul este deja istorie ).

Reprezentantii semnificativi ai arborelui sau genealogic sunt evocati fotografic ,la sfarsitul cartii,dar si transformati in personaje charismatice,unilaterale doar prin pozitivitatea lor.Provenind din familia Grecianu(dupa tata) si Miclescu (dupa mama ),autorul se situeaza atat in descendenta unui paharnic,a unui aga,apoi a unui istoric,genealog si senator (bunicul sau) dar se inrudeste in acelasi timp cu un logofat,un Mitropolit al Moldovei,un deputat in Divanul ad-hoc si cu un director al Cailor ferate romane (tatal sau).

Si iata cum se intalnesc cele doua carti :una teoretizeaza ceea ce alta povesteste.In cea de-a doua apare o elita cu toate atributele ei aureolare,innobilata in plus de subiectivitatea celui crescut in umbra ei protectoare.Nu m-as deda la analize stilistice ale descrierilor numeroase,supuse toate patimii recuperatoare si justificatoare a trecutului.Mai degraba,as oferi un exemplu,un cadru cu aristocratie rafinata si mahala balcanica,reunind contrariile (nu intr-un proces alchimic,asa cum a reusit romanicierul Mateiu I.Caragiale ),sintetizand eclectismul Bucurestiului de altadata:"Pornind din galeria mansardei,sa trecem dar in fata vitrinelor cu ciubuce,cu narghilele,cu imamele de chihlimbar si cu tabachere de tot felul ,ca sa patrundem in biblioteca cea rotunda si inalta ca o turla de biserica,in care Tata-Mosu se retragea can voia sa fie la adapost de vizitele inoportune,se sacaielile gospodariei,de zgomotele casei,de toate micile mizerii,adica,ale vietii de toate zilele...

Poate  ca de aceea mi s-a parut intodeauna ca in biblioteca din mansarda era ceva deosebit de atragator.Sau  fiindca era situata in partile cele mai inalte ale casei,cu vedere pe trei parti si vesnic insorita.Dar mai avea ea inca un farmec:cu mobilierul ei tapitat cu bumbi si ciucuri,cu perdele cu draperii de catifea si cu dagherotipurile familiei pe pereti,era in atmosfera ei ceva care aducea aminte de povestile doamnei de Segur,nascuta rostopcin.Apoi mai era scara aceea mica de fier,rasucita,care urca pana la un balcon circular,la inaltimea rafturilor cu carti.de unde ,privind in jos,vedeam mormantul lui Napoleon in Domul Invalizilor...Din balconul acela ,trecand printr-o mica incapere -un fel de columbariu plin de hrisoave-,puteai iesi pe o terasa de fier ca o punte de vapor,cu banci de-a lungul bastingajului si vara adumbrita de un velum.De acolo vedeai intreg Madritul ca din zborul pasarii...

In fund,acolo unde se sfarsea gradina,zidurile varuite ale grajdurilor,ale soproanelor de trasuri,ale locuintelor servitorimii si argatimii,brau alb de acareturi in jurul curtii gospodariei,pavata cu bolovani de rau intre care cresteau iarba si troscot ca in curtea unui schit de munte.Mai departe,carciumi,dugheni si hanuri de-a lungul soselei Stefan cel Mare si apoi casele mahalagiilor tot mai razlete,pana se pierdeau in campul peticit cu lanuri de grau si porumb,impadurit inspre Tei si inspre Herstrau,care se intindea dincolo de zavoaiele colentinei cat vedeai cu ochii,pana in zare."(p.76-78 )

Si daca in final autorul indeamna la cunoasterea trecutului materializat arhitectonic,macar sub forma plimbarii duminicale,o nota de subsol (a ingrijitorului editiei ) noteaza 'pustiirea megalomana ceausista" care a sters cea mai mare parte a traseului paseist sugerat de Miclescu.Iar astazi,calea reconstituirii decadente in imaginatie pare sa ramana singura calatorie posibila,interesul pentru Bucurestiul "povestirilor desuete"ale lui Paul Emil Miclescu fiind la randul lui desuet (eufemistic vorbind).

O viziune unitara si interdisciplinara asupra elitelor romanesti nu se poate realiza inca din cauza persistentei zonelor problematice in comunism si mai ales in postcomunism.Dincolo de mitologii,ideologii si aderente politice personale,cercetatorul nu pare pregatit sa se confrunte cu interdisciplinaritatea decat sub forma participarii la "mese rotunde".Teama  de diletantism,sechelele educative generate de sistemul de invatamant?Oricum,notele de subsol ofera bibliografie pentru cei interesati de incercari si reusite notabile in domeniu.

Totusi,unitatea cartii este ar putea fi conturata de prefata lui Victor Karady ,in care sunt disociate 'elitele puterii" si "elitele de serviciu" si sunt discutate  cele trei rupturi in continuitatea elitelor romanesti :miscarea de eliberare nationala si unitate statala sub conducerea elitei liberal-conservatoare ,redistribuirea elitelor dupa modificarile teritoriale si noile reguli de selectie impuse de regimul comunist.Interesul meu indreptandu-se actualmente ferm catre perioada interbelica,ma opresc la doua texte din prima parte.

Ion Bulei  analizeaza sfarsitul secolului al XIX-lea si inceputul secolului urmator pornind de la ideea unei democratizari echivalate de contemporani cu piederea rangurilor boieresti.Pe de alta parte,"din cei 18 prim-ministri dintre 1866 si 1914 ,17 sunt din familii boieresti si doar unul,Titu Maiorescu,nu e boier".In elita politica intra si personalitati apartinand elitelor de serviciu,insa aceasta tendinta de amestec e validata prin meritele (cum sunt acestea dovedite ar trebui dezbatut)  celor acceptati.Autorul concluzioneaza ca "aristocratii sunt primii care aduc Occidentul la noi",afirmatie nuantata de studiul urmator ,realizat de Lucian Nastasa,despre migratia studenteasca si transferurile culturale in perioada 1864-1948.In primul rand accesul la universitatile straine oferea un capital cultural bazat pe prestigiul institutiei,neluandu-se neaparat in calcul daca pregatirea individului acoperea valoarea emanata de diploma.Pentru unii era mai importanta experienta paraculturala,relatiile de salon ce construiau solidaritati in egala masura legitimante .

De fapt,distinctia intre tipurile de capital (social,cultural,economic,simbolic) utilizata de Pierre Bourdieu in relatie cu legitimarea gusturilor unor categorii sociale sau cu pozitiile artistilor in cadrul campului cultural mi se pare foarte importanta pentru analiza elitelor.Fenomenele de compensare simbolica  a lipsei de capital social sau economic (sau cel invers,de propulsare pe baza capitalului social sau politic) de exemplu pot fi discutate in raport cu locul unor autori romani in cadrul campului literar, pentru a depasi viziunea mitologizanta sau dezinteresul obtuz (vag structuralist) pentru biografic ,considerat un reziduu ce impiedica receptarea estetica a operei.Eugen Negrici a declansat cu "Iluziile literaturii romane" aceasta reeevaluare, insa mai mult la un nivel sentimental,cel mult cu incercari de analiza a imaginarului colectiv,insa benefica pentru redimensionarea discursului critic.

Intorcandu-ma la studiul lui Nastasa notez lipsa unei oferte universitare suficient specializate in tara ca motivatie pentru aceste calatorii de studii.La intoarcere,studiosul se reintegra intr-o populatie care la 1899 inregistra un grad de analfabetism de 70,6 % ( intre 7-15 ani) si de 80,3% (peste 15 ani),dupa un deceniu inregistrandu-se o crestere de 17%.De aici poate,incapacitatea comunicarii dintre elite si restul populatiei,segmentarea cultura inalta-cultura populara (receptarea primei fiind preponderent interna, apartinand oamenilor cu aproximativ aceeasi pregatire) ,intarita actualmente de ceea ce Patapievici considera in "Despre idei si blocaje" o  depreciere a culturii generale .Dupa imperialismul culturii generale si inexistenta formelor specializate de cultura,ne confruntam astazi  cu situatia in care "Romania depreciaza ce mai are inca valoros si jura pe ce nu stie inca sa faca."(p.142)

• tirania valorii - puterea e in mainile unui singur om.
• lipsa de pragmatism; se pune accentul pe teorie, practica se ignora.
• grija pentru suflet; bogatie spirituala, independenta intelectuala, gandire libera.
• inegalitate sociala, ierarhie, conservare.

Democratie:

• tirania nonvalorii - puterea e in mainile majoritatii needucate.
• pragmatism exagerat; accentul cade pe practica mai mult decat pe teorie.
• grija pentru trup; mercantilism, egoism. Servilism intelectual, lipsa gandirii libere.
• egalitate sociala, anarhie, revolutie.

Acoperind o paleta foarte "vasta" de definitii, acest stil muzical este prezentat, intr-o majoritate absolut descurajanta, ca si:

- curent muzical de coloratura satanica

- curent muzical ce frizeaza ridicolul / absurdul

- curent muzical ce promoveaza intoarcerea (violenta) la vechile religii pre-crestine (de obicei de coloratura nordic-scandinava)

In alta ordine de idei, cele mai multe dintre sit-urile de profil se "limiteaza" in a oferi recenzii de discuri, biografii de trupe sau produse specifice genului: tricouri, bratari, etc... Incercand sa aflu ceva mai concret, am facut "greseala" sa accesez diverse forumuri sau chat-uri "specializate". De ce "greseala"? Pentru ca, in marea lor majoritate, membrii (infantili) acestor comunitati virtuale, ascunzandu-se (cu succes!) in spatele atotputernicului anonimat, lanseaza doar patetice provocari "sinistre" de tipul: "Da foc bisericii din cartierul tau!", "Moarte crestinismului!" sau "Fuck Jesus Christ!".

Vazand aceasta masa de mediocritate, mi-am soptit (realmente) in barba: singura diferenta dintre fanii lui Britney Spears si acesti vajnici luptatori din atotputernica armata a lui Satan sau Odin este tipul de apa folosit pentru spalarea creierului...

Ceea ce m-a atras la acest stil de muzica a fost, in primul rand, elitismul sau. L-am privit intotdeauna ca pe o provocare (si) intelectuala, ca pe un curent capabil sa dea nastere unei aristocratii intelectuale, elitiste.

In ciuda tuturor argumentelor pe care le-am putut avea (sa renunt la mai astepta ceva de la acest curent!), raman la parerea ca Black Metal-ul are in el insusi un potential enorm care, folosit cum trebuie, poate da nastere a ceea ce este intr-adevar important: o noua aristocratie intelectuala europeana, ne-crestina.

Negasind un sit, un forum, un blog, care sa puna in discutie, intr-un mod matur, argumentat, pasnic, elitist, Black Metal-ul, m-am gandit sa creez eu un astfel da spatiu. Un spatiu care, prin intermediul catorva evidente (nu vreau sa le spun reguli ) simple, normale, se poate transforma intr-o Agora a dezbaterilor, ideilor, cunoasterii.

Nu MOARTE CRESTINISMULUI! ci MOARTE CRETINISMULUI!

Cu respect, Taake

Nous sommes en 1733. Anthony Henley, représentant au Parlement de la circonscription de Southampton, répond à ses électeurs, qui lui ont envoyé une plainte concernant une loi sur les contributions indirectes, votée par M. Henley.

"J'ai reçu votre courrier ; je suis étonné que vous ayez l'insolence de me déranger pour cette loi. Vous savez, chose que je sais fort bien, que je vous ai achetés. Et je sais, moi, chose que vous croyez peut-être que je ne sais pas, que vous êtes en train de vous vendre à Quelqu'un d'Autre ; en outre, je sais, chose que vous ne savez pas, que je suis en train d'acheter une autre circonscription. Puisse la malédiction de Dieu s'abattre sur vous ; puissent vos maisons être aussi ouvertes et communes à tous les agents du fisc que vos femmes et vos filles l'étaient avec moi, quand je défendais votre corporation de fripouilles."

Heureux temps où la sélection par l'argent nous évitait la bassesse et la vulgarité, dans le style comme dans les moeurs.

Extrait de Hudson's English History - A Compendium, par Roger Hudson. (Non publié en français ; extrait traduit par votre serviteur)

Door Jean-Marc Goglin

De anarchist verschijnt op het einde van de 19de eeuw. Hij wijst in naam van de individuele vrijheden het hem opgelegde begrip vooruitgang af van de industriële maatschappij, die bezig is zich te vormen.

De rechtse anarchist is geen simpele individualist. Hij verankert zijn waarden in de afwijzing van de democratie. Hij protesteert tegen de starre denknormen en -houdingen geboren uit de industriële revolutie en wil doorgaan voor de verdediger van de traditionele aristocratische waarden van Frankrijk.

I. De democratie afwijzen

De rechtse anarchist wijst de filosofische erfenis van 1789 af. Hij wijst het egalitaire postulaat af nagelaten door de Franse Revolutie en ontkent de legitimiteit van de meerderheid. Volgens hem kan het kwantitatieve criterium geen enkele legitimiteit aan de keuze geven. De keuze kan alleen maar tot stand komen door enkelen. De vrijheid definiëren als een collectief principe lijkt incoherent voor de rechtse anarchist. De vrijheid is individueel en is slechts het bezit van enkelen. Een revolutionaire regering kan in geen enkel geval de vrijheid officialiseren en de rechten die eruit voortvloeien. Inderdaad, de vrijheid wordt gekozen en gemaakt dankzij wil en energie. De rechtse anarchist wijst de legitimiteit van de Republiek af. Volgens hem vertegenwoordigt zij de decadentie, zowel moreel als politiek. Hij vindt het politieke systeem instabiel, corrupt en inefficiënt. Volgens hem heeft eigenlijk de burgerij de macht in handen en vermomt zij haar heerschappij onder een democratische schijn die tot een collectieve tirannie leidt.

De rechtse anarchist haat de intellectueel, die de uitvinder van de democratie is. Hij vindt hem onrealistisch en onverantwoordelijk. Hij verwijt hem zijn zin van de geschiedenis, die onvermijdelijk gaat in de richting van vooruitgang. Hij wijst zowel de geschiedenisopvatting van Auguste Comte als die van Karl Marx af.

De illusie die de intellectueel koestert om de grote politieke zienswijzen te definiëren komt voor de rechtse anarchist dus over als een gevaar. Niet enkel is de intellectueel geen gids, maar hij verziekt ook de fundamenten van de maatschappij. Hij theoretiseert slecht en is niet in staat om zelf te handelen volgens zijn ideeën, die trouwens niet toepasbaar zijn. De rechtse anarchist vindt dus in navolging van Friedrich Nietzsche dat de 19de eeuw een eeuw is van decadentie, zowel individueel als collectief. Volgens hem verdwijnt de spiritualiteit onder de illusie van de technische vooruitgang.

II. Een ideaal bieden dat zowel libertair als aristocratisch is

De rechtse anarchist vindt dat hij de intellectuele en morele plicht heeft om in opstand te komen. Dat verzet leidt de rechtse anarchist dikwijls tot geweld: in zijn woorden, zijn geschriften, maar ook in zijn daden.

Hij verzet zich in de eerste plaats tegen de instellingen die onder het mom van democratie de individuele vrijheden gevangen houden. Hij bekritiseert eveneens de futloosheid van de blinde collectiviteit. Het begrip volk komt hem over als een mythe, want niet in staat om te denken en te handelen. Hij bekritiseert niet de machtigen, maar de middelmatigen die laten begaan, ja zelfs de machtigen voortbrengen.

De anarchist verdedigt de idee dat men de mensen verantwoordelijk moet maken. De rechtse anarchist stelt een filosofie van het "ik" voor. Dat "ik" hoort gewelddadig, veeleisend, scherpzinnig en scheppend te zijn. In navolging van Arthur de Gobineau vindt hij dat het oorspronkelijke "ik" primordiaal is en dat men het trouw moet zijn. De waarden verworven tijdens de kindertijd structureren het individu voor altijd en moeten worden gevrijwaard. De anarchist verdedigt het aristocratisme dat voor hem de eeuwige zoektocht is naar de uitmuntendheid doorheen waarden als eer, trouw, heldendom... De aristocraat is hij die de kracht van zijn verlangens kan harmoniseren met de strengheid van hun verplichtingen.

De anarchist ontdekt in zichzelf gemeenschappelijke waarden met het Ancien Régime. Hij is ondanks dat alles geen monarchist. Eigenlijk is hij meer nostalgisch naar de idealen van het ridderwezen dan naar de institutionele organisatie.

De rechtse anarchist tracht een synthese te bieden tussen de uitdrukking van de meest totale vrijheid en de erkenning van de verheven waarden van het individu. Hij behoort tot een denkstroming die het 19de-eeuwse politieke leven kenmerkt in zijn verzet tegen de grote stromingen van de eeuw: de democratie, het marxisme, het socialisme, het bonapartisme en het liberalisme.

Anovi - XIX siècle