สำหรับผม, barbabeau (barbabo) จิตรกรผู้น่าสงสารและอ่อนไหวที่สุดในบรรดาลูกลูกทั้งเจ็ด หรือถ้าเขาไม่น่าสงสารที่สุดในบรรดาลูกลูกทั้งเจ็ด เขาก็แตกต่างมากที่สุดจากบรรดาลูกลูกทั้งเจ็ด  ไม่เหมือนพ่อ ไม่เหมือนแม่ ไม่มีคนข้างบ้านให้อ้างอิง ดังนั้นจึงไม่แปลกหากในบรรดาลูกลูกทั้งหมด, เขาจะมีอารมณ์หวั่นไหวและแปรปรวนต่อคำวิจารณ์ใดใดที่สุด

ปี 1970,
วันที่คุณแอนเนท ทีซอน (annette tison) และคุณทาลัส เทย์เลอร์ (talus taylor) เริ่มต้นวาดการูตูนชุดนี้ บางทีคืนนั้นอาจจะเป็นค่ำคืนที่อ้างว้างและเปลี่ยวเหงา ค่ำคืนอยางนั้นจะเกิดสักกี่ครั้งในชีวิตของคนเรา

บางทีอาจเป็นรอยต่อระหว่างการรอคอยอะไรบางอย่าง ดังเช่นครั้งหนึ่งที่เด็กเด็กอย่างเราเราพบว่าสำหรับการ์ตูนบางเรื่อง โลกของสีทั้งแปดที่เราพบเห็นมีอยู่แค่ในรอยต่อระหว่างรายการหนึ่งไปสู่อีกรายการหนึ่ง
ในตอนนั้นผมเด็กเกินกว่าจะจดจำรายละเอียดบางอย่างของชีวิต, ความปวดร้าวที่เกิดขึ้น, ใครบางคนที่จากไปตลอดกาล แต่บาร์บาปาป้ายังคงปลอบประโยนเราอยู่เสมอ ในวัยอย่างนั้น - เด็กบางคนรับเอาคำปลอยโยนนั้นไว้เป็นเสมือนสิ่งเดียวในชีวิตให้ยึดเหนี่ยว
ชีวิตและความเป็นศิลปินของ barbabeau อาจจะไม่ทุกข์เข็ญหรือยากลำเค็ญดังเช่นศิลปินคนอื่นอื่นเท่าไรนัก แต่ในวันที่ barbabeau ต้องถูกพ่อของตัวเองที่ไม่ทันระตัดเผลอตัดขนลูกตัวเองไปจนหมดนั้น ก็แสดงให้เห็นว่าในที่สุดแล้ว, ความยากลำบากที่เกิดขึ้นนั้นจะผ่านพ้นไปในบั้นปลายเสมอ.

ปี 1974,
เด็กบางคนเกิดมาเพื่อที่จะเชื่อว่าในลิ้นชักโต๊ะนั้น, มีบางอย่าง, บางอย่างเช่นเพื่อนจากอนาคตที่กำลังเดินทางมายังปัจจุบัน

"ฉันมาช่วยให้นายทำวันนี้ให้ดี นี่เป็นวิธีเดียวที่จะเปลี่ยนอนาคตของนายได้"*
มาเพื่อช่วยให้ปัจจุบีนของเด็กคนหนึ่งดีขึ้น เพื่อจะส่งผลไปยังอนาคต..

ผมเห็นภาพตัวเองยืนรอรถโรงเรียนอยู่ที่หน้าบ้าน, ในฤดูหนาวหนึ่ง กับกระเป๋านักเรียนใบใหญ่ เด็กคนที่ไม่เข้าใจว่าการจัดตารางสอนคืออะไรและไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหนก็ตาม เขาจึงแก้ปัญหาเอาเองด้วยการเอาหนังสือทุกเล่มไปโรงเรียน เล่มใดเล่มหนึ่งต้องถูกใช้อย่างแน่นอน

เด็กคนเดียวกันกับที่ไม่เข้าใจว่ารถโรงเรียนเบอร์สามกับเบอร์สิบสองแตกต่างกันอย่างไร เพราะคิดว่ารถทุกคันสามารถพาให้เขากลับถึงบ้านได้ทั้งนั้น.
 

ปี 2008,
เด็กคนเดิม
และลิ้นชักที่ไม่เคยมีสิ่งใดออกมา
ไม่มีเพื่อนจากอนาคต
มีเพียงความทรงจำบางอย่างจากอดีต

นอกจากนั้น, ไม่มีอะไรเลย.

* บทสนทนาแรกที่โดเรมอนพูดกับโนบิตะ

Il più grande di loro ha appena fatto un passo avanti (ma era un passo, quello, mio caro narratario? Un passo forse si fa solo se si hanno piedi, e dal punto di vista podologico un ammasso di fango ha degli handicap mica male), dicevo, è appena strisciato in avanti, zippando parole nella nostra testa.

“Chi siete” dico al fango telepatico “e come siete arrivati qui?”

Noi siamo la fanghiglia di Fangoria dice il fangone, con barbosità, e se siam qui vuol dire che bisogna starvi; la cara patria nostra fu distrutta.

Per spiegarsi meglio, oltre alle parole ci ficca in testa immagini spettacolari, iconemi di astronavi e di gran pianeti esplosi, che illustrano le fantacronache fangoriane.

Con tutte le amarezze dell’esilio nelle morte galassie, precipitati dall’alto cademmo congelati e soli in queste terre, ma trovammo valido appoggio nel divino architetto Scapitta, che inaugurando il nuovo sodalizio ci decongelò e ci innalzò codesta villa intorno, a simiglianza delle nostre forme oblique. Dipoi, sapendo ben che il nostro nutrimento è il dolore degli uomini, ci procurò persone sofferenti.

“Che strano, io credevo che i fanghi avessero poteri terapeutici, non che si cibassero di dolore. Ma allora, non guarite le persone?”

Guarir? Giammai, ma a forza di assorbirne le sofferenze, li solleviamo alquanto nello spirito. Epperò, noi bramiamo sofferenza, fisiologicamente, la mangiamo. Da codesta polla d’acqua plumbea, ci diffondemmo su la faccia della terra, in tutti gli impianti termali, costruiti da architetti sodali. E dove ci sono le terme ci siamo anche noi.

“Un altro diabolico piano degli architetti per conquistare il controllo del mondo” dico io. “E comunque mi sembra che abbiano fallito: non sembrate tanto in salute.”

Ahimè dice il fango, e con posa barbosa, da laudator temporis acti, mi attacca un bottone chilometrico sulla sua giovinezza. Un tempo qui fioriva gente che soffriva veramente, la malattia era sentita come una specialissima condizione, da custodire, da occultare, e il dolore del corpo era gravato dal dolore dell’anima. Noi e i nostri fratelli nelle altre terme del mondo abbiam veduto dei grandi malati – filosofi francesi, sofisti subalpini, esploratori tormentati da fiere nevrosi con i cervelli che battevano come tamburi africani – ma ora questa nobilissima sofferenza non esiste quasi più, le terme sono diventate centri di ben essere, e a noi che importa del ben essere? Nulla. Qui non giungono più grandi malati, ma soltanto persone insignificanti, cacheronzoli con la luna storta per le giornate grigie da impiegati. Che è questo ben essere per noi? È tutta fuffa, se ci passate il termine. Ma or, presto, aiutateci, i nostri giorni sono contati. Andate a dire a tutti che ci servono i malati!

Poveri fanghi teneri, condannati a dipendere da noi! Commossi dalla loro abalietà, io e il Menecacci ci scopriamo ecologisti, promettiamo che sì, troveremo i clienti giusti: stop al junk food, stop ai fanatici del benessere! Vi troveremo il dolore doc, i malatoni old fashioned sofferenti; ma prima abbiamo bisogno di alcune delucidazioni – quanti ve ne servono? Chi sono i più gustosi? Vecchi, donne o bambini? Quali sono i loro valori nutrizionali? – purtroppo però, prima che possiamo portare a termine uno studio di fattibilità del progetto di salvataggio dei Fangoriani e consolidare la nostra partnership, il custode Mastro Lindo irrompe nella stanza con un’aria sempre più macchiettistica: è schiumante di rabbia e sfodera una pelata splendente come una spada di Damocle.

Io e il Menecacci ci prendiamo paura, abbandoniamo i fanghi e la samaritaggine, saltiamo all’impazzata sulle scale; Mastro Lindo implacabile ci insegue e con un salto prodigioso si avvinghia alla caviglia di Menecacci, e poi alla coscia, e poi – più su non va, è eterosessuale e timorato di Dio – ma comunque, nella colluttazione, la tracolla del Menecacci si spezza e la reflex finisce giù in piscina.

“Accidentaccio”, si lascia sfuggire il Menecacci.

Usciamo dalla torretta e ci caliamo giù dall’edificio, ma Mastro Lindo ci è sempre dietro. Ormai senza speranza, vediamo un’ombra nella wilderness: “Chi è là? Bambini, attaccate!”

È il romano incontrato oggi nel parco, e sguinzaglia contro i potenziali assalitori i suoi dolcissimi Henry Jekyll Terrier, che all’istante si trasformano in batuffoli di violenza, diventano nuvole piene di zanne: zing, sfrecciano terra-aria ferocissimi, si attaccano alla faccia e alle chiappe di Mastro Lindo e lo buttano a terra con rabbiosità, dilaniando e lacerando quello che capita.

Io e il Menecacci ringraziamo la loro divina caninità e ci diamo alla macchia. Yeah!

Sehr lustig ist es, das Lied leicht alkoholisiert nachzusingen. Der Text hats in sich! Nun zum Hauptprogramm:

Als Kind hatte ich eine kleine Plastikfigur von Kimba. Im Vorgarten wurden mit der Sandkastenschaufel reißende Flüsse angelegt und der Efeu musste als Lianen herhalten. Er war mein absolutes Idol: mutig, verläßlich, ein guter Freund, der sich für andere engagiert.

Der Topfavorit zum Abschluss und zum Einschlafen, da nach den heutigen Sehgewohnheiten wegen der Langsamkeit kaum noch auszuhalten (aber die Musik ist einfach spitzenklasse und dem Kind gefällts):

Jag är med i Barnparadisets ® tävling om ett mjuk, kramgo BARBAPAPA! http://www.barnparadiset.se/ är en webbutik som säljer färgglada leksaker (bl.a barbapappa med familj) och inredning till barnrum. Tävlingen hittar du på http://barnparadiset.blogspot.com/ "

Var med du också, kanske blir just DU som vinner en! ;)

- Barbastark, lät det i andra änden.

- Tjänare, Stark. Anjo här. Har du pappsen hemma?

Visst hade han det och snart hördes en jovialisk stämma.

- Barbapapa speaking. Hur hänger den?

- Hallå där, det är Anjo.

- Mannen, sa Barbapapa. Många år sen, vad gör du nuförtiden?

Efter en kort berättelse om reklamvärlden och andra artighetsfraser kom vi till saken.

- De där grävmaskinerna som skulle riva ert hus och som ni stoppade. Vet du var de håller hus, sa jag.

- Visst, sa Barbapapa. Behöver du dem?

Jag förklarade Friggagatans utseende och hörde suckarna i andra änden. Sen knappades det på en dator.

- Jag drog ett mejl, de är på väg, sa Barbapapa. Var det något annat?

- Nej, egentligen inte. Hur mår frugan förresten, sa jag.

- Lika kurvig som alltid, sa Barbapapa. Hon är en dröm.

Sen lade vi på. Han brukar vilja gifta bort Barbalala, men hon är faktiskt inget vidare på harpa, så jag vill helst avsluta samtalet hyfsat snabbt innan ämnet kommer på tal.

Jour quatrième - samedi - trouvé sur une feuille servant à essayer les stylos la phrase suivante (signé J. ou J.) : "Il est des cas fortuits ou (sic) le plus explicite des êtres est soumis aux vissicitudes (sic bis) les plus alléatoires (sic ter)." - avais watermannisé pour ma part : "j'écris avec un stylo coûtant 64,79 €" - j'envraque : personne sans zizi - accent méridional : "vous avez les étiquettes qu'ong colle sur les valises ? Parcek celles-là, elles collent pas !" - Espagnols à qui j'indique un magasin autre pour trouver un cahier de coloriages me gratifient d'un "muy amable" - sentir la proximité du "good boy" - lis Howl - un homme ressemble au méchant dans Ken le Survivant - disent-ils - sacs M. T. - "et celui-là, y'a pas de réduc' ?" (la mère du suivant), "Ouah, il est frais !" (le prépubère - engeance de la dernière à s'être exprimée - en parlant d'un cartable à roulettes) - Québécois : "auriez-vous-tu des ouvrages sur le plus célèbre des illustres inconnus ?" - yeux hagards de la foule en délire - "Marco Polo" - ... - "il est cherpa en plus" - même garçon que ci-avant - livre Barbapapa égaré là par une main oisive - détails singuliers en son dedans - Barbapapa serait-il pédophile ? - glanés dans l'ouvrage : cinéma - film Le Collier de la Reine - le Café Dupont - le Café du Zoo - Barbapapa boit un apéritif mérité après avoir sauvé - en prenant la forme d'une échelle de pompier - les habitants d'un immeuble en feu - reçoit la Légion d'honneur (sick) - légende : il adore les enfants - se promener dans les jardins publics - deuxième de couverture - noms de ses complices : Barbabul (le scientifique) - Barbamama (sa compagne) - Barbidur (le bodybuilder) - Barbabelle (la péronnelle) - Barbotine (la rate) - Barbidou (simplet) - Barbouille (l'artiste-peintre) et enfin Barbalala (la chanteuse à la lyre) - acheté Marianne - article de René Rémond ayant pour titre Prose pour des essaims - penser à le lire - *

Pause - la première partie de cette épopée journalière ne sacrifiant à aucun déroulement chronologique - je prends des notes au fur et à mesure que les gens (me) parlent tout en veillant à ne pas effacer par un frottement des plus malvenus contre mon séant les reliefs de graphite ainsi façonnés) - j'évoquerai plus tard les événements antérieurs. Soit dit.

Annars ligger dessa saker på min önskelista just nu:
2. Nintendo Wii eller Playstation 3. Vill ha något roligt att spela på i alla fall :)
3. Fotbollsskor
4. Barbapapa-figurer
5. Inredningssaker från Cult Design

Inte bara inredning jag önskar mig som ni ser. Utan fotbollskarriären och spelasinnet i mig går före just nu. Vi får se om jag lyckas köpa dessa saker förr eller senare. Hoppas på det i alla fall!

Alla figurer kostar 49kr/styck och är ~4-7 cm höga.

Alguém me explica?

Os adultos nunca souberam me explicar o porquê das coisas. Toda vez que fazia uma inocente pergunta, era rebatido com o típico “Porque sim”.

Isso me tirava o sono, e me assombrou por muitos anos até eu virar adulto e descobrir esses segredos que ninguém conseguiu decifrar.

Não era preciso ser um Indiana Jones para elucidar a cabeça fértil de uma criança hiperativa como eu.

Minhas dúvidas mais freqüentes eram...

O quê eram os Barbapapas?

Se o Gyodai olhava pela boca, por onde ele comia?

Porque só tinham três espécies de macacos no Planeta dos Macacos?

Todos no desenho do He-Man usavam anabolizantes?

Porque o Bozo apresentava seu programa tão empolgado?

BEZZI

[Blog de Brinquedo me fez fazer isto]

L’altra sera, sul divano con mio nipote Franceschino, ci siamo guardati bel belli “Barbapapà cerca casa”, cartone animato famosissimo che ho acquistato in DVD in edicola un paio di anni fa.

Ero legata da un bel ricordo ai questo cartone, grazie anche ad un libro dallos tesso titolo, che ho letto più e più volte.

Così appena l’ho visto spuntare tra le varie cagate che normalmente vendono in edicola non me lo sono lasciato sfuggire pensando alla gioa di rivederlo e immaginando di propinarlo al più presto ai miei “nipotini” (le virgolette sono d’obbligo, dato che sotto questo nome si nascondono 3 bambini vivacissimi che io in genere chiamo “nipotastri”).

La prima volta che ho guardato il cartone animato avrò avuto si e no 8 anni, a distanza di 25 eccomi sullo stesso divano, con lo stesso cartone, ancora affascinata dal mondo di Barbabpapà, o meglio, più che affascinato dal suo mondo direi che questa volta sono affascinata dal genio creatore di un personaggio che nei primi anni 70 parlava ai bambini di pace ed ecologia, messaggio che colgo cosciamente solo ora.

Barbapapà, creatura informe ma di tutte le forme, gommoso e di e così diverso dalle persone normali, attenta ai problemi dell’integrazione, nasce dalla matita di Annette Tison e Talus Taylor, suo marito, francesi, chde nel pieno del famoso Maggio inventano questa famiglia un po’ sui generis.

Il maggio francese ha ispirato diversi artisti, in Italia lo abbiamo ascoltato nelle canzoni di De Andrè (storia di un impiegato) e visto nel film di Bertolucci (The Dreamers) che hanno voluto parlare del disagio giovanile in essere in quel momento storico.

Questa coppia di coniugi crea inizialmente un fumetto e poi il cartone.

Barbapapà è contemporaneamente ingombrante e delicato ha lo sguardo un po’ smarrito ma è sempre attento e pronto ad intervenire, il suo prodigarsi è sempre per gli altri indipendentemente dal fatto che questi altri siano la sua famiglia o degli animali o dei perfetti sconosciuti.

Fa fatica a farsi accettare all’inizio, su di lui i classici pregiudizi su chi è diverso (finisce in gabbia allo zoo) ma gli basta davvero poco per riscattarsi, un paio di trasformazioni ed è già l’eroe di turno.

Un messaggio perfetto per i bambini di tutte le età, soprattutto perchè abbinato ad un discorso di ottima politica ecologistica e di critica alla cementificazione con la quale conviviamo giornalmente.

Diffondere quindi, diffondere ancora di più di quanto non sia già diffuso.

Fate vedere il cartone ai vostri figli, nipoti, bambini che conoscete, adulti, riguardatelo voi… tutti dovrebbero conoscere il messaggio di pace leggero di questa pesante creatura!

For my younger son’s second b-day. I grew up with the books, and recently came upon a very pirated, terribly dubbed DVD set with some 35 episodes. Now our little guy loves the colorful blobs! Vanilla cake w/ pastry crème and fresh strawberries submerged in it, a 1/2" dam of cake, and SMBC frosting, piled up for the 3-1/2" height. As precarious as it may seem on a 3-tier 12-10-8”, it was very stable, just extremely heavy. B-day boy was sooo excited, later the kids played with the still-soft fondant blobs...

En marge de la campagne de voeux de la RATP, dont je vous ai parlé ici, et qui connais un succès de grande ampleur (je vous en reparlerai ...), j'ai cherché, et finalement trouvé, les voeux de la SNCF.

La campagne est plus discrète que celle de leurs collègues de la RATP, mais non moins créative et dans l'air du temps (c'est le cas de le dire ...). Jugez plutôt ... 

J'en retiens trois choses :

1. l'accent sur le développement durable comme enjeu collectif et comme projet d'entreprise,
2. une jolie harmonie en rose et vert (deux couleurs complémentaires) qui ressort bien sur le fond noir,
3. et pour renforcer l'image d'entreprise socialement responsable et humainement engagée, l'association avec UNICEF.

Et je dis : et pourquoi pas ? Pourquoi est-ce que la publicité, ça ne pourrait pas aussi servir à défendre de nobles causes ? La preuve ...

Bon, je ne sais pas trop comment interprêter l'espèce de "splash" anthropomorphe qui tient l'arrosoir ... Si vous avez des idées lancez-vous ... Mais il a une petite tête sympathique ... Il me fait penser à une lampe Barbapapa ...

Très bonne soirée à toutes et à tous.