There can only be a few people out there who did not feel different, alienated, or inferior at some stage during their adolescence. Imagine, though, what it must be like when this is your life for almost every day that you can remember. This, alas, is the plight of Ben (Greg Timmermans), a Belgian teenager who suffers from Asperger Syndrome.

Ben's story is told in four interweaving parts. The first shows his life both in school and at home. In the former, he is the target of incessant bullying from the pondlife in his class. The second shows Ben's childhood memories of either being prodded and probed by doctors or being teased and tormented by his classmates. The third strand presents documentary-style interviews with various family members and school friends and teachers, all of which seem to refer back to some awful event that has just happened. The final part then shows Ben's online life in a role-playing game in which he excels and where he has built up a relationship with a girl called Scarlite (Laura Verlinden).

Hence, we see the two sides of Ben's character. On the one hand, there is the part of him that perecives himself as a complete social misfit who finds emotions difficult to understand and who can never find the words to express himself. Online, though, Ben is a mighty hero who defeats all challengers, a strong individual in control of his own destiny, a gallant knight who protects his lady.

The plot, of course, seeks to exploit this dichotomy in his character. It essentially unfolds following a classroom scene where Ben is humiliated by the bullies in his class, with the awfulness of the moment captured by a dozen camera-phones. Ben is traumatised by the incident, further fuelling his deep unhappiness and already-prevalent thoughts of suicide. At the same time, however, his online relationship with Scarlite is actually reaching a point where they are speaking of meeting in the real world! The story goes on to explore in stark enough terms teenage-related themes such as alienation, depression, bullying, and the need for conformity. This all builds up to an ending that is effective, despite being a little overegged in terms of how it comes about.

One of the innovative flourishes given to this film by director Nic Balthazar is how he tries to give us insights ino Ben's mind by melding computer imagery from the latter's role-playing game into real world scenarios. For example, a game map is visible when Ben navigates his way to school or, when confronted by the bullies, he imagines them as towering brutish warriors. Another idea is to do extremely close-up shots of whoever is speaking to Ben, as well as distort and slow down the way that they speak to him. Beyond these techniques, Ben is always on hand to explain himself to us by way of voiceovers.

The film is clearly targeted mostly at a teenage audience, although there is certainly enough on offer to provide most people with food for thought. The anger shown by Ben's mother (Marijke Pinoy) at the end is the anger that should really be in all of us when the weak get preyed upon in cowardly fashion by the strong.

What did I do to stop that from happening?

Vizyona giriş tarihi 25 Temmuz olarak belirlenen bu film bana çok orjinal geldi filmi internetten indirmek mümkün.Film 2007 yapımı olmasına rağmen ülkemizde vizyona geç giriyo.Film Belçika/Hollanda ortak yapımı.Filmin süresi 90dk.Filmin türü ise Dram.

Yönetmeni
Nic Balthazar
Oyuncular
Greg Timmermans
Laura Verlinden
Marijke Pinoy
Pol Goossen
Senaryo
Nic Balthazar
Müzik
Praga Khan
Görüntü Yönetmeni
Lou Berghmans

Filmin Konusu
Sanal dünya gerçek olursa...

Ben, hiç kimseye benzemeyen, kendine has dünyasında yaşayan bir gençtir. İnternet üzerinden ArchLord adlı bir oyun oynamaktadır. Oyunda saygı duyulan çok güçlü bir karakteri vardır. Ben’in hayali, oyunda edindiği tecrübeleri gerçek hayata aktarabilmektir. Oysa gerçek dünyada onun için işler çok da yolunda gitmemektedir…Okul hayatı cehennem gibidir. Bu durumdan kurtulmak için çeşitli planlar yapmaktadır. Ama bu planlar arasında, oyunda tanıştığı Scarlite adlı kızla gerçek hayatta tanışmak yoktur...

Belçika’nın bu yılki Oscar adayı olan “Ben X”in başrollerinde Greg Timmermans, Laura Verlinden, Marijke Pinoy ve Pol Goossen var. Nic Balthazar’ın kendi yazdığı romandan yola çıkarak çektiği filmin görüntü yönetmenliğini Lou Berghmans yapmış. Müziklerse Praga Khan’a ait.

Nic Balthazar’ın romanından esinlenerek geliştirilen ArchLord, halen internet üstünden oynanabilen en popüler oyunlarından biri olmayı sürdürüyor.

Ein grandioser Film der dem, nennen wir ihn mal, Konsumenten eine Welt voll mit dem aus dem unsere Welt besteht beschehrt. In diesem Film erlebt man Ignoranz, die Flucht vor allem, Entfremdung. Nic Balthazar zeigt uns wie so eine Welt aussieht und er lässt uns mit fühlen. Die Momente der Leere in denen man denkt ist das war oder Illusion er zeigt sie uns. Dieser Film ist ein muss.

"Uyarı:Plan Sekans insanları zaman zaman filmlerin de verdiği aşkla coşarak önemli şeyleri yazabilirler. Eğer bu tarz bilgiler filmlerden aldığınız keyfi azaltıyorsa, yazıları filmleri izledikten sonra okumanızı tavsiye ederiz."

     "BEN X" filmi hakkındaki güzel izlenimlerden bir bölüm... 

"Sürekli rahat olmamı söylüyorlar, ama beni rahat bırakmıyorlar."

Farklı olmanın zorlukları üzerine gerçek bir olaydan yola çıkan bir film Nic Balthazar’ın 2007 yapımı filmi. Ben, çocukluğundan beri farklılığı yüzünden doktora gitmek zorunda kalan bir gençtir. Değişik teşhisler sonunda en sonunda otistik teşhisi konulmuştur. Hislerinin olmadığını söylemektedir doktorlar, seslenince bakmadığı, kendi içine gömülüp durduğu için. Ben gerçeklerin acımasızlığından bilgisayar oyunları sayesinde kaçar. Orada yarattığı güçlü karakter ve Scarlite ile kurduğu ilişki, ona bir kaçış yolu sağlar. Okulda çok fazla zorluk yaşar, onun farklılığı sınıftakilerin en büyük eğlencesidir. Hayatı boyunca her zaman böyle olmuştur, ama son zamanlarda iyice küçük düşürücü boyutlara ulaşmıştır. Ben’in aklında tek bir şey vardır; kendi ölümü, sürekli onu planlamaktadır. Hatta bir liste bile hazırlamıştır intihar şekilleriyle ilgili. Ama Scarlite ile kurduğu hayali ilişki onu hayatta tutar.

Ben’in dünyası bilgisayar oyunu ve gerçek arasında gidip geliyor, yönetmen de buna göre bir üslup yaratmış, görsel olarak oyun ve gerçek arasında gidip geliyoruz. Ben, gerçekte ezilirken hep çok güçlü olan oyun karakterini düşünüyor ve her sabah oyundan gerçeğe dönüp aynaya baktığında kendi “ezikliğinden” nefret ediyor. Bunun yanında Ben’in ailesiyle ve öğretmenleriyle olan konuşmalar da var. Bu kısımda ise belgesel bir tavırla yakınlarının Ben hakkındaki görüşlerini dinliyor ve ona biraz daha dışarıdan bakıyoruz. Aslında üç bakış açısı var denebilir filmde. Ben’in iç sesi sayesinde kendisini diğer insanlardan nasıl ayırdığını, yakınları sayesinde onun diğer çocuklardan farkını, “diğerleri” sayesinde yani Ben’i hiç tanımayan ve asla tanıyamayacak olanlar sayesinde ise tamamen uzak, üstten, toplumsal sakat bir başka bakış açısı.. Aslında çok basit bir isteği var Ben’in ve ailesinin, onlar normal bir çocuk istemiyorlar, onlar Ben yüzünden değil hep diğerleri yüzünden sorun yaşamışlar ve istedikleri tek şey “rahat bırakılmak”.

Film boyunca o kadar çok geriliyoruz ki, kendimizi kaptırıp Ben’in gerçekten bir şiddet patlaması yaşamasını bekliyoruz; iki seçenek var gibi görünüyor önünde, ya onu ezenlerin başında yer alan iki çocuğu yok edecek, ya da kendini.. Neyse ki Ben bizim göremediğimiz üçüncü seçeneği görüyor da yeniden doğuyor kendi ölümüyle. Anlatmak istemiyorum finalini ama Svefn-g-Englar’ın da çalınmaya başlamasıyla rahatladığımızı söyleyebilirim. Filmin sonunda yöntemin inandırıcılığı önemini kaybediyor, film boyunca dersini almalı diye düşündüğümüz insanlar dersini alıyor. Hem de hiç tahmin edemeyeceğimiz bir yöntemle. Üstelik herkes kendi çocuğunun gerçekten zalim tarafıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Daha fazla şey anlatmadan susayım ve geçtiğimiz film festivalinde yer alan bu filmin yakında gösterime gireceğinin müjdesini vereyim. Bu arada Greg Timmermans’ın Ben rolünde çıkardığı çok başarılı oyunculuk için bile izlenmeli film.

Überraschenderweise zielt dieser Streifen nicht auf die allgegenwärtige Suchtdebatte von Onlinerollenspielen ab, deren Zocker Daheim verwahrlosen, sondern im Gegenteil, das Spiel wird als ernsthaftes Medium der Identifikation des eigenen Ichs dargestellt.
Im Film beschreibt man besonders den Alltag eines durchschnittlichen Spielers. Früh um 6 Uhr noch schnell eine Quest erledigen, dann den Schultag irgendwie hinter sich bringen, um am Nachmittag bis tief in die Nacht weiter zu zocken. Normal oder schon Sucht?

10% aller Spieler sind süchtig, das sind rund 1,5 Millionen Deutsche. Seit der Einführung der Videospiele in den 70er Jahren entwickelt sich auch das Interesse an ihnen. Mittlerweile sind Spiele eine beliebte Freizeitmöglichkeit, nicht nur von Kinder und Jugendlichen. Tendenz: steigend. Sie bieten eine virtuelle Welt fern von Problemen und Stress, dienen als Ausgleich zum Alltag. Steigen jedoch diese Faktoren im gesellschaftlichen Bereich (Überlastung im Beruf, schlechtes Familienklima, Probleme mit Freunden), sinkt auch das Selbstwertgefühl und es kommt zur Entmutigung und Gleichgültigkeit in zwischenmenschlichen Beziehungen. Dies alles sind Ursachen für eine übermäßige Nutzung an Videospielen. Wenn man nun nicht mehr davon weg kommt, spricht man von einer Sucht. Einzuordnen in die reine Spielsucht (also z.B. nach Karten oder Spielautomaten) ist sie gleichwertig wie die Sucht nach Zigaretten oder Drogen. Bei Forschungen stellte man fest, dass die Gehirne der Videospieler ähnlich auf Computerbilder reagierten wie die von Heroinsüchtigen beim Anblick einer Nadel. Ebenfalls funktioniert das Suchtgedächtnis beim Kontakt mit dem Lust verschaffenden Reiz ähnlich, egal ob dieser eine Zigarette oder ein Computerspiel war. So sieht man als Süchtiger das Spiel als einzigen Ausweg aller Probleme und zieht sich aus dem Alltag zurück. Familie, Freunde, Job werden vernachlässigt, der Computer wird zum Lebensinhalt und zum „einzigen“ Freund. Zeit und Realität sind Fremdwörter, die Ausweitung der eigenen Grenzen ist Mittelpunkt des Seins. Der übermäßige Konsum wird jedoch bald zum negativen Anhängsel. Konzentrations-, Leistungs-, Schlaf- und Bewegungsmangel, ungesunde Essgewohnheiten, Übergewicht, schlechte Körperhaltung und Zurückbildung der Muskulatur beeinflussen die Gesundheit. Wird das Spielen zum unstillbaren Bedürfnis können auch Entzugserscheinungen mit Kontrollverlust einhergehen. Spielen bis zum Zusammenbruch sind dabei keine Seltenheiten mehr. Besonders in China enden monatelange Spielexzesse tödlich, nicht selten fielen krankhafte Videospieler ins Koma, oder starben durch Schlafmangel und einer Überdosis von Energydrinks und Aufputschpillen direkt vorm Bildschirm. Der Weg weg vom Joystick endet ebenso wie alle anderen Suchterscheinungen in der Entzugsklinik, so makaber es auch klingt. Eltern oder Suchtberater haben bei Betroffenen nur wenige Erfolgschancen.
Erschreckend, was ein Hobby mit uns anstellen kann. Bleibt zu offen, dass die Mehrheit ein Game Over nicht als letzten Ausweg aus persönlichen Problemen sieht. Der Film stellt eine wichtige Frage: „Muss erst jemand sterben?“

Eins ist sicher: die Sucht muss sterben, damit die Leidenschaft blühen kann.

In Zusammenarbeit mit lillyfee

8/10 für einen sehr netten Abend im Kino.

The story is truly touching and the film is beautifully made. This is Greg Timmermanns' (Ben) first role and I was amazed by his acting. The only thing that I didn't like was the ending. (Don't worry, I am not going to spoil it for you...) It just seemed unlikely (or maybe too idealistic?) in this rather realistic narrative. The film is still worth watching though!

Il a quand même gagné un prix au FFM (Festival des films du monde) l'année passée..

Copyright(c) Belga 2007 - 2008

Regisseur: Nic Balthazar

Einen kurzen Ausschnitt können Sie sich bereits auf der offiziellen Website des Films anschauen.

Weitere Informationen zum Film finden Sie auch in einer ersten Filmkritik.

Hier ziet u drie keer dezelfde boodschap aangekondigd op amper 390*460 pixels. Dat, beste luisteraars, noem ik goed webdesign.

Ben X est un excellent film. Faut pas se laisser avoir par la bande annonce qui est bof bof. Et faut l'écouter jusqu'à la fin. Je me suis presque endormie après 20 minutes, ça commence lentement voyez vous. Mais c'est un superbe film. Un film sur les gens qui sont différents, sur ceux qui, pour une raison ou une autre, n'entrent pas dans le moule de la société. Une excellente, mais excellente trame sonore aussi. Sans rien dévoiler, disons que le film est, par la bande mais pas directement, sur l'autisme.

Un film aussi sur la méchanceté dont sont capables les humains des fois. Un film sur les moutons. Ces humains qui ne font rien pour mettre fin à la méchanceté - sont-ils alors coupables???

Et puis je ne peux pas vous en dire plus sans vous vendre le punch (qu'on ne voit pas venir alors je ne vais pas vour le dire!) mais étant moi-même une excentrique, j'aime bien la question finale du film...

Qui ça dérange qu'on soit différent? Qu'est-ce que ça change? Dans le fond, l'essentiel, c'est qu'on est heureux, non???

Ben X prend l'affiche demain (vendredi) au Québec.

... et puis maudit que je m'ennuie de l'Europe. Grrrr. Et faudra que quelqu'un m'explique d'où viennent tous ces Belges aux superbes yeux bleus...