Gie van den Berghe heeft als wetenschapper de verdienste het negationisme te hebben doorprikt dank zij een haarfijne analyse van honderden documenten over Auschwitz.
Spijtig genoeg is zijn motivatie niet gebaseerd op het zoeken van gerechtigheid of medeleven met het lot van het Joodse volk. Zijn motivatie ligt elders, namelijk in een politiek agenda die de concentratiekampen misbruikt om het groot gelijk aan te tonen van een ideologie versus het groot ongelijk van diegenen die er een andere mening op na houden. Het gaat namelijk over de ideologie van de Soviet Unie in haar glorie tijd die enkel de Nazi barbarij veroordeelde om haar eigen morele superioriteit te bewijzen. Een morele superioriteit aan flarden gereten na de revelaties van Kroesjtjev en Soljenitsin over het Stalinisme.
Gie van den Berghe te oordelen naar zijn litteraire bijdragen in de Standaard is als het ware geobsedeerd door antisemitische litteratuur, zowel van rechtse als van linkse signatuur: Mijn Kamp van Hitler, De Protocollen van de wijzen van Zion en nu laatstens het essay “Portées du mot Juif” van Alain Badiou en “Israels groene ruines” van Ilan Pappé.

“Portées du mot Juif” heeft aan zeer hevige kritiek blootgestaan omdat het delegitimerend, diabolizerend en met dubbele standaard zwaaiend de grootste Joodse gemeenschap van de wereld, Israel, in het diepst van haar wezen heeft aangevallen.
Alain Badiou is misschien een gerenomeerd philosoof. Maar zijn politieke standpunten zijn Stalinistisch oerkonservatief. Zijn definitie van jood is blijven hangen in de negatieve definitie van Sartre: “men is de jood van de andere” . Erger nog, voor hem is de ware jood de heilige Paulus, de universele jood die van de kerk het ware Israel maakt. Een regressie naar de inquisitie tijd. Voor hem is er geen plaats voor een Joods volk. Alle historische argumenten worden hiervoor uitgebuit gaande van de Khazaars tot de Berbers.
En wanneer zes miljoen Joden worden vermoord in het Europa van de twintigste eeuw en ethnisch gezuiverd in de Arabische wereld met een continue dreiging van anihilatie dan mag daar niet over geklaagd worden omdat dit uitbuiting is van de slachtofferrol!

“De etnische zuivering van Palestina” gecommentarieerd onder de titel “Israëls groene ruines” is het zoveelste pamflet van Ilan Pappé die zijn communistische ideologie belangrijker vindt dan de waarheid. Hij gaat er trouwens prat op dat hij de geschiedenis aanpast om zijn politieke boodschap te doen gelden. Na verscheidene schandalen waaronder het misbruik van academische vrijheid om een politiek pamflet te schrijven gecommanditeerd en betaald door de PLO, het misbruiken van de term professor daar waar hij enkel lector was en het aansporen tot boycott van Israëlische universiteiten werd zijn woord bij de daad gevoegd en werd hem de toegang tot de Israëlische universiteiten ontzegd, een unicum in de analen van de academische vrijheid van de Israëlische universiteiten.

Gie van den Berghe mag zoveel antisemitische litteratuur aanhalen als hij wil, op voorwaarde dat hij de antisemitische boodschap van deze litteratuur duidelijk omschrijft en wijst op het gevaar van deze boeken op generaties die het Nazisme en het Stalinisme niet hebben gekend. Dit is spijtig genoeg niet wat hij doet, hij gooit rustig olie op het vuur en is verontwaardigd wanneer hierop gereageerd wordt. Het kleine schaamlapje dat hij gebruikt op het einde van zijn artikel waarin hij pro forma zegt dat Ilan Pappé’s stelling niet sluitend is en dat Israël geen reactie is op de holocaust volstaat niet om zijn hardnekkige aanvallen op de grootste Joodse gemeenschap van de wereld te maskeren.

Ondanks Gie Van den Berghe ontwikkelt Israel zich verder als een lichtpunt voor het Joodse volk waar ook ter wereld, als een lichtpunt voor verdrukte minderheden waar ook ter wereld en dank zij de vooruitgang op wetenschappelijk, agrarisch en sociaal gebied een lichtpunt voor de mensheid in het algemeen.

Een gelukkig en voorspoedig nieuw jaar 5769

Dr Willy Lipschutz

Voor Tropic of Capricorn reist hij, zoals de titel doet vermoeden, langs de Kreeftskeerkring.

Yves Desmet in De Morgen:

Uit een nota van de Overheidsdienst Budget blijkt dat het tekort voor 2009 op 6,3 miljard euro of 1,7 procent van het bruto binnenlands product wordt geraamd. Als de regering haar engagement wil nakomen om een overschot van 0,3 procent te boeken, moet ze dus in totaal op zoek naar 7,4 miljard euro.

Guy Tegenbos in De Standaard:

Alle voorspellers waarschuwden de regering afgelopen maanden dat de inkomsten wel eens zouden kunnen tegenvallen. De regering volgde in haar opeenvolgende begrotingscontroles minister Didier Reynders - de man die op alles met 'geen probleem' antwoordt - en schatte haar inkomsten toch een miljard euro hoger dan de technici. Ze zit nu met de gebakken peren. En het is oktober. Het is bijna onmogelijk dit nog recht te trekken met 'normale' maatregelen.

En Ewald Pironet, mijn persoonlijke favoriet, in Knack:

Premier Yves Leterme (CD&V) maakt in de aanloop van de begroting 2009 dezelfde fouten: hij jongleert met allerlei cijfers, waarmee hij de waarheid geweld aandoet. Dat is trouwens niet de eerste keer. Herinner u hoe de premier maandenlang volhield dat onze economie met 1,9 procent zou groeien, terwijl iedereen hem erop wees dat dit cijfer veel te hoog gegrepen was.

Dat zijn verdienstelijke pogingen om de bevolking duidelijk te maken: de regering is met onze en uw kloten aan het rammelen. Helaas bestaat het volk niet uit economen of boekhouders, of zelfs maar hoofdrekenaars. Het volk is laaggeschoold, ongeïnteresseerd en dom. Daarom moet er op een andere, directere manier gecommuniceerd worden.

Dat heeft Jonas Lampens goed begrepen. Zijn foto in De Morgen spreekt boekdelen. Want oordeel zelf: gelooft u nog één woord van deze heren, nu u deze foto heeft gezien?

Gisteren ben ik de tentoonstelling van fotografe Lieve Blancquaert gaan checken die nog tot 11 oktober loopt in het auditorium van de KBC-toren (= beter bekend als den Boeretore int Aantwaaarps). Met deze tentoonstelling stelt Lieve haar boek ‘Voorbij de grens’ voor. Dat boek is gebaseerd op de avonturen van een tiental gehandicapte deelnemers aan het gelijknamige één-programma. Samen met Lieve hebben zij een louterende tocht gemaakt dwars door Nicaragua.

Zelf ben ik niet zo'n Blancquaert-fan, maar het is toch altijd interessant om het werk van andere fotografen te bekijken en hun invalshoeken te ontleden, daarom ben ik vervolgens nog naar een 2e tentoonstelling gaan kijken, die van Patrick De Spiegelaere op het Mechelseplein (openlucht tentoonstelling) eveneens in Antwerpen en helemaal niet ver van de KBC-toren.

Patrick De Spiegelaere (1961-2007) was een van de beste Belgische fotografen. Hij begon zijn carrière bij de krant De Morgen en was sinds 1994 de huisfotograaf van het weekblad Knack. Daarnaast werkte hij onder meer voor De Tijd, De Standaard Magazine, de Volkskrant en Vacature en maakte hij ook naam als theaterfotograaf.

Het is geen toeval dat de stad Antwerpen deze foto's van Patrick De Spiegelaere heeft uitgekozen voor een tentoonstelling. Ze tonen de wereld en de mensen zoals hij elders, maar ook hier is. Een blik op het Zuiden is ook een blik op Antwerpen. De hele wereld is hier immers vertegenwoordigd.

Nog tot 30 november te bezichtigen

The Francophone press was pleased with the ending of the alliance between CD&V and N-VA. "Champagne and trumpets" was the title of the editorial piece in La Libre. The contrast with the tone in the Flemish press couldn't be bigger. The title in De Standaard was "CD&V lost everything". But CD&V managed to convince it's members and to get their support during a party congress last Sunday.

Convincing their voters might be more difficult, though. Opinion polls show CD&V lost 40% of it's votes when the alliance broke up. But maybe the global financial crisis can help CD&V to counter this trend.

For the first time in months, our government seems actually to be doing something else than squabbling. Two Belgian banks were endangered by the financial crisis, but the government seems to have saved them. Fortis was partially nationalized by the Dutch, Luxembourg and Belgian governments on Monday. On Tuesday, the French and Belgian governments did the same with Dexia. So maybe this crisis could actually be a blessing for Yves Leterme and his government. It provides them with an opportunity to actually do something at a time when, after 15 months of inactive governments, people started to wonder what they needed a government for.

Tijd voor wat kleurrijke stemmingmakerij, dacht hij. Laat ons deze ordinaire moord een sociologisch macaber tintje meegeven. We suggereren dat een ex-leerkacht door criminele oud-leerlingen is aangepakt. Ha, de scenarist van Witse wou vast dat hij zelf op dat idee gekomen was!

Gelukkig is (kba) verder wel een integer journalist: op het einde geeft hij toe dat de moord waarschijnlijk niets te maken had met Hassan Ait Khouda's voormalig beroep:

Volgens een leraar op de school was Hassanpopulair bij zijn leerlingen en is de kans klein dat het gaat om een wraakactie van een leerling.

Dat staat op het einde van het artikel en wanneer u dat leest denkt u dat de titel daarmee zinloos is geworden, maar dat hebt u mis. U hebt namelijk op de titel geklikt en meer moest dat niet zijn.

Mark Sergeant: "Uit de verschillende onderzoeken blijkt alvast dat dit verhaal medisch correct, en dat de veronderstelden nadelen (meer seksuele dysfuncties, minder seksueel genot) wellicht slechts mythes zijn.  Bovendien zijn besneden mannen beter beschermd tegen HPV, wat dan weer minder cervixkankers tot gevolg hebben."

Top-man

Besnijdenis biedt enkel bescherming voor de penetrerende man. Ook voor homo's is het 'voordeel' van besnijdenis als hiv-preventiemiddel gering. Vaak zijn de MSM, mannen die seksen met mannen, niet opgenomen in de onderzoeken. Bij onbeschermde anale seks is het risico op besmetting al groter dan bij vaginale penetratie. Homomannen zijn bovendien meestal zowel top als bottom (en dus versatile).

Er zijn nog problemen aan besnijdenis als preventiemiddel gebonden.

• Zo blijft het een dure operatie en de religieuze link kan voor een afwijzing zorgen in christelijke gebieden. Besnijdenis is immers een vooral joodse en islamitische gewoonte.
• Besnijdenis is geen ongevaarlijke ingreep: is de zorg in ontwikkelingslanden wel voldoende?
• De kans is groot dat onbesneden mannen na een tijdje meer onbeschermde seks zullen hebben dan voorheen, of meer partners, vermits ze redeneren dat ze nu zo al voldoende beschermd zijn. Volgens wiskundige prognoses zou de incidentie van hiv bij mannen nog dalen steeds wanneer het condoomgebruik bij besneden mannen zou terugvallen tot nul, en bij vrouwen wanneer het condoomgebruik van besneden mannen zou dalen met tweederden. Maar andere modellen komen tot andere cijfers.
• Hiv riskeert in de perceptie een vrouwenziekte te worden: het zal haar (eigen) schuld zijn dat ze besmet raakt.
• Wie moet er eerst besneden worden? Er wordt aangeraden eerst de seksueel actieve mannen te besnijden en pas later jongens voor seksuele intrede te besnijden, vermits het bij die laatste nog 20 tot 40 jaar duurt voor er een epidemiologisch effect kan worden vastgesteld.

Al die vragen maken dat besnijdenis als preventiestrategie alles behalve sluitend is.

De Standaard beweerde op 17 september: "De Standaard bereikt, met zijn papieren krant alleen, dagelijks 355.000 lezers." Wij beweren: Radio Plasky bereikt, met haar radioprogramma alleen, dagelijks gemiddeld 142,898 luisteraars.

Geen vergelijkingsbasis, zegt u? Enkele dagen geleden opende De Standaard voor zichzelf een fanpage op Facebook. Op dit moment staat hun teller op 572 fans. Radio Plasky maakte ook snel een fanpage op Facebook aan, en met een laffe truuk lokten wij fans. Wij hebben er momenteel vijf (exclusief redacteurs).

Dat wil zeggen dat bij ons 1 luisteraar op 28,58 fan is op onze Facebookpagina of 3,5%. Voor De Standaard is dat maar 1 op 620,63 of 0,16%. Radio Plasky doet het dus 21,76 keer beter dan De Standaard.

UPDATE 24/10/2008
We hebben al achttien fans! Helaas is de statistische dienst stevig in de schuimwijn gevlogen om deze numerieke overwinning op De Standaard te vieren, zodat u zelf de percentages zal moeten herberekenen.

Mark Sergeant reisde als programmaverantwoordelijke MSM van Sensoa naar Mexico en woonde allerlei workshops en debatten bij. Wat hem opviel is dat MSM steeds meer erkend worden als risicogroep.

Homofobie rem op preventie en behandeling

"Homofobie is één van de vijf belangrijkste redenen waarom we de strijd met aids nog altijd niet hebben gewonnen," stelde dr. Peter Piot, aftredend directeur van UNAIDS, in zijn toespraak op 'The Invisible Men'.  Deze kleinschalige tweedaagse MSM pre-conferentie, die zich richt tot vertegenwoordigers van homopreventieorganisaties en holebiverenigingen, ging enkele dagen voor de Wereld Aidsconferentie van start.

Daarom bleek de aandacht voor MSM tijdens de Wereld Aidsconferentie openbarend. Mogelijk zal het Wereldaidsfonds MSM opnemen in de preventievereisten, wat een grote stap voorwaarts zou betekenen.

Immers, wettelijke, culturele, religieuze en ook familiale homofobie zetten de hiv-positieve homoman onder druk.

Aids in 2031: de toekomst is rood?

Als de komende jaren 2,7 miljoen nieuwe infecties plaatsvinden (het aantal nieuwe diagnoses van 2007, lager dan de voorbije jaren), dan zullen we In 2031, 50 jaar na de ontdekking van aids, 81 miljoen hiv-positieven Moeten bijtellen bij de huidige 33 miljoen. Om al deze mensen te voorzien van levensreddende medicatie, zou de productie verveertigvoudigd moeten worden. Nieuwe medicatie zal nodig blijven om resistentie tegen te gaan en moet ook vereenvoudigd worden.

Bijna één op drie mensen met hiv ontvangt behandeling met antiretrovirale middelen. Om deze inspanning vol te houden (en uitbreiden) zal de besteding van de middelen van zowel aidsprogramma's van de overheid als van private fondsen op een efficiënter besteed moeten worden, meer met business dan met de huidige welfare models. Wat ook beter moet is het aantal mensen dat zijn of haar hiv-status kent. Op dit ogenblik kent slechts 20% van de mensen met hiv zijn serostatus.

Mark Sergeant focust in de volgende ZiZo op de situatie van MSM in landen met een laag inkomen.

dit is de oorspronkelijke titel boven het commentaar. Bij Le Soir hebben ze die later nog veranderd (zie trouwens de vertaling in DM)

Dus, misschien even aanpassen op uw site.

En er zullen ongetwijfeld enkele eerder vrije vertalingen in staan, maar weet dat dit soort vertalingen moeten gebeuren onder tijdsdruk (bovendien moest de tekst ook nog licht bekort worden)

Vriendelijke Groet
Dominique Minten

Mooi toch, dat ze even de tijd nemen om te reageren? Deze nieuwe informatie maakt het gegeven in zijn geheel natuurlijk weer wat interessanter. Men koos er bij Le Soir duidelijk voor om in de loop van de avond voor een veel radicalere titel te gaan, namelijk "Le CD&V doit couper le cordon". Ingegeven door verkoopcijfers of door een meer radicale houding op de redactie?

Nogmaals dank aan Dominique Minten.

Moeilijk om hier nog commentaar bij te bedenken. Ik ben wél meteen lid geworden, natuurlijk.

Een gasthoofdredacteur voor een tijdschrift haalt nooit een journaal. Het concept is zo oud als de straat en wordt voortdurend toegepast. Een alledaags gebeuren en dus geen nieuws. Maar als het een marketingstunt is van De Standaard - ja, dan is het nieuws natuurlijk.

Koren op de molen van mijn obscure samenzweringstheorieën.

Dit stond op 13 september in De Standaard:

EVERE - NABIL DIRAR (CLUB BRUGGE) GEPRANGD TUSSEN TWEE NATIONALE PLOEGEN Op 24 september weet Nabil Dirar voor welke nationale ploeg hij mag spelen: voor België, waar hij voetballer werd en zijn eerste keuze, of voor Marokko, zijn geboorteland waar hij als een judas wordt beschouwd. 'Als de Fifa beslist dat ik voor Marokko moet spelen, heb ik geen keuze. Maar zelf de eerste stap zetten en me excuseren, doe ik niet.'

Voetbal Eerste klasse

Elke avond trekt Nabil Dirar (22) naar de bescheiden woning van zijn moeder Haja in Evere, om er na zonsondergang op krachten te komen. De balvirtuoos van Club Brugge volgt namelijk de ramadan. ''s Ochtends is het zwaar, omdat je traint met een volle maag', zegt de Belgische Marokkaan. 'Want je eet 's avonds à fond. We beginnen aan de maaltijd om kwart na acht en om middernacht eet ik nog eens. Mijn moeder raadde me af om de ramadan te volgen, maar ik doe dit voor mezelf. Van een maand vasten ga je niet dood, hé. Alleen op wedstrijddagen haak ik af, omdat ik pas eet rond kwart na acht. Ik kan toch moeilijk tegen de scheidsrechter zeggen: momentje, ik ga even een dadel eten.'

De ramadan mag dan wel een ingrijpende invloed hebben op het dagelijkse leven van de familie Dirar, hét gespreksonderwerp is Nabils keuze om voor de Rode Duivels te spelen. En dat ondanks het feit dat de middenvelder eerder al bij de beloften uitkwam voor de Marokkaanse nationale ploeg.

Volgens het Fifa-reglement kan je niet meer voor België spelen. Gesteld dat het zo is, verwijt je de mensen van de Belgische bond dan niet dat ze jou in een lastig parket hebben gebracht?

'Ik beschuldig niemand. Ik was zelf ook niet op de hoogte van het reglement (de Fifa stelt dat de keuze voor je 21ste gebeurd moet zijn, wat bij Dirar niet het geval was, red.). Men heeft mij meteen willen oproepen zonder al te veel vragen te stellen. Dat kan gebeuren. Als nu blijkt dat ik niet voor de Rode Duivels kan spelen, is dat erg jammer. Ik had zin in die kwalificatiecampagne. Die wedstrijd tegen Turkije, daar keek ik echt naar uit.'

In jouw geboorteland is jouw beslissing nogal slecht ontvangen.

'Heel slecht. In Marokko werd ontgoocheld en kwaad gereageerd. Niemand kon het geloven. Ik was hun kind, dus beschouwen ze dit als een verlies. Nabil heeft ons verraden, schreven de kranten daar. Ik kreeg telefoons van Marokkaanse journalisten die olie op het vuur goten door me verkeerd te citeren en dingen te verzinnen.'

Op verschillende internetforums krijg je er ook van langs.

'Vrienden hebben het mij al gezegd. Er moeten ergens karikaturen gestaan hebben van Fellaini, mijzelf en meneer Vandereycken in het midden, zoals les guignols(bekende Franse animatiereeks, red.). Marouane en ik worden er als dé grote verraders gezien.'

Ben je nu niet bang om terug te keren naar Marokko?

(lacht) 'Neen. Die kritiek gaat mijn ene oor in en het andere oor uit. Je m'en fous. Het is aan de Fifa om te beslissen. Als die bepaalt dat ik voor Marokko moet spelen, dan zeg ik niet neen. Maar zelf de eerste stap zetten, doe ik niet. Ik ga geen vergiffenis vragen. Ik kan me wel inbeelden dat de Marokkanen me niet zomaar welkom zullen heten. Zij vinden dat ik hen als tweede keuze beschouw. Zij hebben ook hun trots.'

Wat niet onterecht is, want Marokko is ook jouw tweede keuze.

'Ja, dat is zo. De assistent van bondscoach Roger Lemerre is trainer van de beloften en kent mij heel goed. Ik heb hem aan de lijn gehad en hij was niet bepaald gelukkig met mijn keuze. Ik blijf erbij dat België de eerste keuze is, tot mijn dood. Al zal ik in mijn binnenste altijd Marokkaan blijven. Mijn persoonlijkheid en mijn cultuur zijn in de eerste plaats Marokkaans.'

Een nationaal shirt dragen is voor de meeste spelers een kwestie van sentiment. Bij jou lijkt het veeleer een praktische keuze.

'Dat klopt. In Europa kan je je makkelijker tonen dan in Afrika, je vindt er mooiere velden, een mooie competitie. En de Afrika Cup valt ook zo slecht: in januari, net bij de start van de terugronde. Bovendien dreig je er sneller geblesseerd te raken: er wordt superhard gespeeld en een tackle langs achteren levert maximaal een gele kaart op.'

'Kijk, ik ben in Marokko geboren, ben er opgegroeid en heb er voor het eerst een bal geraakt. Maar in Marokkaanse jeugdelftallen moet je elke maand betalen, er zijn geen middelen, voetbalschoenen moet je zelf kopen. Dat kost een fortuin. Om daar prof te worden, is het heel hard. Pas in België ben ik echt beginnen te voetballen. Zonder Westerlo zou ik nooit opgeroepen zijn voor de nationale ploeg van Marokko. Ik wilde iets teruggeven aan het land dat mij een kans heeft gegeven.'

Pas op je dertiende ben je in België terechtgekomen. Verklaart dat waarom je als voetballer zo laat aan de oppervlakte bent gekomen?

'Ja, ik verloor al twee jaar op school, omdat ik geen Frans sprak. En het was pas toen ik merkte dat het voetbal vlot verliep, dat ik me erop heb toegelegd. Als jongere was ik heel sterk. Ik speelde nooit in mijn eigen leeftijdscategorie. Maar bij Union raakte ik enorm ontgoocheld, ik kreeg er geen kans.'

'Nadien bij Diegem verliep het goed. Ik werd kampioen met de junioren en speelde ook bij de reserven. Ik hoopte dat ik in de A-ploeg opgenomen zou worden, maar blijkbaar was dat reglementair onmogelijk. Alleen wist ik dat niet, ik dacht dat ze weinig vertrouwen in mij hadden en had er de buik van vol.'

'Toen ben ik gestopt met voetballen, op mijn achttiende. Twee maanden voor het einde van het seizoen ben ik vertrokken. Ik speelde alleen nog minivoetbaltornooitjes voor geld of cadeaus. Enkele weken later belde een van mijn oude ploegmaats me om te zeggen dat ik toch bij de A-ploeg zou mogen spelen. Hij vroeg me of ik niet wilde terugkeren voor de voorbereiding. Niet veel later stond ik in het elftal.'

Wat hoop je met jouw loopbaan te bereiken?

'Ik wil koste wat het kost slagen in mijn carrière en slagen bij Club Brugge. Het is een missie. Iedereen moet fier kunnen zijn op mij.'

Koen Van Uytvange

1. Alizée is weer vrijgezel
2. Gewapende man kritiek na zelfmoordpoging
3. Frans magazine kraakt ons koningshuis
4. Filmbeelden vrijlating McCain in Vietnam
5. Eurostar rijdt niet na brand in Kanaaltunnel
6. Pamela laat zoontjes sextape zien
7. Pamela uit de kleren bij Ellen Degeneres
8. Wendy Van Wanten moet jaar wachten op proces
9. 'Laat moslims bidden op het werk'
10. Lance Armstrong wint opnieuw

Treffend, maar niet verrassend. Sex and sorrow sell.

Dat is mijn voornaamste bedenking bij de reeks. Peter Vantyghem heeft heel andere bedenkingen. In zijn eindoordeel schrijft hij:

Dexter is goedgemaakt, provocerend, erotiserend, maar moreel zo ambigu als wat. Een boeiend teken des tijds dat trendwatchers zeker niet mogen missen.

Dexter is het het recentste bewijs, dames en heren, van het zedenverval der postmoderne generaties. Er worden moreel ambigue televisieseries uitgezonden en niemand onderneemt iets! Behalve, niet geheel verbazend, een recensent in De Standaard.

Dat zijn recensie vol fouten staat, is dan ook perfect verexcuseerbaar. Wie let er bij zoveel morele ambiguïteit nog op de details dat Dexter zijn afwijking niet aangeboren is, maar een trauma uit zijn jongste jeugd? Of dat het niet zijn halfzus maar zijn stiefzus is die ook bij de politie werkt? Ook de interne tegenstrijdigheid dat een dramareeks met tweedimensionale personages goed gemaakt zou zijn, is in het licht van zoveel provocerende amoraliteit volledig verwaarloosbaar. Goeie recensie, Peter.

Tot dertig maanden cel voor afranselen van homo's, Toon Verheijen, Het Laatste Nieuws, 03.09.2008
Jesse D. (22) uit Deurne en Mounir A. (24) , David V.B. (22) en Bart V.R. (22) uit Mol werden eind juli opgepakt. Bart, Jesse en Mounir zaten in de nacht van 10 op 11 juli naar TMF te kijken, toen ze plots een contactadvertentie lazen van een homoseksuele man uit Mol die op zoek was naar een relatie. De drie vonden er niet beter op om met de man af te spreken in Mol-Gompel. Daar ranselden ze het slachtoffer af en roofden zijn portefeuille en gsm. Vier dagen later deden Bart V.R. en Mounir A. nog eens hetzelfde en die keer namen ze David V.B. mee.

Het parket sprak vorige week over bijzonder ernstige, brutale en erg laakbare feiten. De rechtbank was dan ook niet mals voor de vier. Bart V.R., Jesse D. en Mounir A. kregen elk dertig maanden cel, waarvan twintig maanden met uitstel. De voorwaardelijke straf geldt vijf jaar. Begaan ze in die periode nog één misstap, dan kan de voorwaardelijke straf toch nog effectief worden.

Kans

David V.B. kwam er vanaf met een celstraf van 24 maanden waarvan 18 maanden met uitstel voor een periode van vijf jaar. «Jullie krijgen dus nog een kans, maar besef dat je in de toekomst niets verkeerd meer mag doen», waarschuwde de rechter. (VTT)

(sorry, maar ik vond dit echt hilarisch...)

Priester Rudy Borremans trekt voor zes maanden naar het buitenland om zich te bezinnen. Dat schrijft De Standaard. De openlijk homoseksuele Borremans heeft immers (alweer) een bewogen periode achter de rug.

Rebel Rudy Borremans verlaat Kerk (voor even toch), Yves Delepeleire, De Standaard, 02.09.2008.

BRUSSEL - Priester Rudy Borremans gaat zich zes maanden in het buitenland bezinnen.

'Ik heb al mijn mandaten aan de Kerk teruggegeven, zowel mijn territoriaal als sectorieel pastoraal werk, en verlaat het vicariaat. Vanaf 8 september vertrek ik voor enkele maanden naar het buitenland om mij daar over mijn toekomst te bezinnen. Na verloop van tijd zal de aartsbisschop mij opnieuw uitnodigen voor een gesprek, om een oplossing te zoeken. Dat kan een nieuwe pastorale benoeming zijn', zegt Rudy Borremans.

Over zijn plannen blijft priester Borremans vaag. Zeker is dat hij zich een tijdje in Nederland of Frankrijk gaat terugtrekken, vermoedelijk voor zes maanden. 'Borremans heeft de Kerk niet verlaten. Hij blijft priester en wordt doorbetaald', benadrukt Hans Geybels, woordvoerder van kardinaal Danneels.

Eerst wilde Borremans zijn intrek nemen in een huis van het aartsbisdom Utrecht, maar dat gaat niet door. 'Ik heb daarover contacten gehad met Utrecht, maar aartsbisschop Eijk heeft mij laten weten dat dat nogal moeilijk ligt. Daarom zoek ik naar een andere oplossing', aldus Borremans.

Het aartsbisdom Utrecht staat voor een grondige reorganisatie en zou daarom geen tijd hebben om een gast uit België op te vangen, luidt het.

Reden voor het vertrek van Borremans zijn de perikelen rond zijn functioneren als priester van de parochies Everberg en Meerbeek, waar hij nog geen jaar geleden werd aangesteld. Niet lang na zijn benoeming lag Borremans in ruzie met de federatiepastoor en -coördinator. Officieel luidt het dat de parochies het niet eens raakten over waar ze Borremans zouden huisvesten. Maar andere bronnen beweren dat Borremans niet kon samenwerken met de federatiepastoor.

Borremans, die het gekrakeel niet meer kon aanhoren, diende daarop al in februari zijn ontslag in als priester van de parochies Everberg en Meerbeek. Hij bleef al die tijd aalmoezenier in het rust- en verzorgingstehuis van Bertem, tot hij ook dat laatste mandaat vorige week teruggaf.

Het is niet de eerste keer dat eeuwige rebel Borremans onderwerp van discussie is. In september vorig jaar verliet hij de parochie Bertem wegens de 'vaak wijzigende samenwerkingsverbanden in de federatie Bertem/Oud-Heverlee'. Borremans had daar in 2002 een tweede kans gekregen als priester nadat hij drie jaar geschorst was geweest omdat hij zich niet aan het celibaat hield. Borremans, die homoseksueel is, woonde samen met een man.

Tijdens zijn schorsing richtte hij nog de organisatie 'Rent-a-Priest' op, die heel populair werd, maar die hij al even snel weer verliet.

PERSBERICHT: "Getekend door aids" doet jongeren tekenen tegen aids
Grafische wedstrijd geeft kans op publicatie

Sensoa roept jongeren tussen 12 en 18 jaar op om in aanloop naar Wereld Aids Dag hun gevoelens rond hiv en aids artistiek vorm te geven via de wedstrijd "Getekend door aids". Tot 20 oktober kunnen zij hun ideeën, bedenkingen en impressies rond preventie én solidariteit grafisch vertalen. Aan de wedstrijd is een bijzondere prijs verbonden: alvast De Standaard, De Morgen, Joepie, Maks!, Zap, het Stadsmagazine van de Stad Gent en de websites van 2BE, TMF en Studio Brussel zullen uit de inzendingen één of meer favorieten kiezen en deze op 1 december (Wereld Aids Dag) publiceren of plaatsen. Met deze wedstrijd sporen we jongeren aan om stil te staan bij hiv en aids door het rode lintje als centraal thema in hun werk te laten figureren. Het rode lintje is wereldwijd hét symbool voor solidariteit met mensen met hiv en aids.

Nog elke dag worden er duizenden levens getekend door aids, ver en dicht bij huis. Elke twaalf seconden raakt wereldwijd iemand besmet met het hiv-virus. Als u deze zin gelezen heeft is er opnieuw iemand besmet geraakt. UNAIDS, de organisatie die binnen de Verenigde Naties werkt rond aids, becijferde dat in 2007 wereldwijd 2,5 miljoen mensen besmet raakten met hiv, waaronder 330.000 kinderen. Dat brengt het totaal aantal mensen met hiv/aids op 33 miljoen, waarvan 2,5 miljoen kinderen.
In 2007 stierven gemiddeld 2 miljoen mensen aan aids, 420.000 van hen waren jonger dan 15 jaar.

Het zijn cijfers die zeker ook jongeren niet onberoerd laten. "Getekend door aids" wil de kunstenaar in hen wakker maken. Met hun tekening, schilderij, digitale foto, ets, aquarel. kunnen zij hun solidariteit tonen met mensen met hiv en aids. Of ze kunnen veilig vrijen promoten en op die manier de opmars stoppen van een virus dat zich steeds maar vermenigvuldigt. Het succes van vorige edities wijst erop dat thema's als discriminatie en uitsluiting net het soort dingen zijn waar jongeren nog steeds van wakker liggen.
De jury bestaat uit professionals uit de media die uit de ingezonden werken hun favoriet kiezen en hun keuze aan hun publiek tonen op 1 december.

Meer info en inschrijven kan via www.sensoa.be/wereldaidsdag.
Niet alleen jongeren kunnen zich inschrijven, ook leerkrachten kunnen rond het thema werken en de volledige klas inschrijven.

De feiten waarvoor de ex-ambassadeur zich moet verantwoorden, dateren van 26 mei. Dat schrijft De Standaard. Volgens de beschuldiging werd Schmidt gestopt door de politie op het ogenblik dat hij zonder veiligheidsgordel reed en dat met een wagen met een diplomatieke nummerplaat, waar hij op dat ogenblik geen recht meer op had. De ex-ambassadeur zou dan een aanmaning van de politie hebben genegeerd.

Schmidt moest eerder al verschijnen, maar kreeg uitstel omdat zijn advocaat niet beschikbaar was.

Vermeende fraude

Het proces in Frankrijk is niet alles wat Schmidt boven het hoofd hangt. De soap rond de diplomaat begon toen hij beschuldigd werd van schriftvervalsing. Zo zette wilde hij geld lenen bij Fortis in Frankrijk met vervalste garanties van de FOD Buitenlandse Zaken.

Ernstig: dat is een briljant idee. Uit de polls die regelmatig georganiseerd worden bleek al eerder de relevantie van de mening der De Standaard-lezers. En nu wordt daar eindelijk eens een kwantitatieve analyse van gemaakt, met exacte cijfers:

Enkele cijfers: tussen 12 en 14 uur stelden de lezers van de verschillende websites een 200-tal vragen. Samen formuleerden de drie experts net geen 100 antwoorden. Een ware marathon aan reacties.

Voilà, relevante cijfers. Daar kunnen beleidsmakers al eens mee aan de slag. Maar er is ook een kwalitatief luik  en dat is zo mogelijk nog interessanter:

De matige prestaties van de Belgen blijkt een heet hangijzer.
Meer sport in de klas ontwikkelt niet alleen ons jong talent, maar ook voor de volksgezondheid.

Dankzij De Standaard kan u nalezen wat u ervan denkt. Handig toch? Ik overwoog nog te solliciteren bij De Standaard, maar een grote moedeloosheid overviel mij, nog voor ik de pen in de inktpot had gedoopt.

Ik heb me gisteren gemoeid in een discussie waarvan ik na afloop vond dat ik niet echt concreet had uitgedrukt wat ik exact bedoelde. Dat ik mijn "aanvoelen" niet kon weergeven in woorden. Hoe moest ik precies verduidelijken hoe individualisme en zelfbeschikkingsrecht te rijmen zijn met solidair zijn, deel uitmaken van en je bijdrage leveren aan onze sociaal-democratische maatschappij.

Vandaag lees ik in De Standaard iets wat me bijzonder intrigeert. Bij de wensen voor de vijftigste verjaardag van Tom Lanoye staat ook een felicitatie van Guy Cassiers. Dit had ik gisteren willen kunnen ter sprake brengen.

Een hele straat vol mannen die allemaal op dezelfde manier voortbewegen in hetzelfde uniform. Eén lichaam. Eén beweging. Je kunt daar ook iets lelijks in zien. Verdwazing, verknechting. Vernietiging van het individu... Echte discipline betekent juist het omgekeerde. De triomf van het individu. Elk van die gasten weet dat hij, door één misstap, het patroon kan doorbreken en de discipline belachelijke maken. En hij doet het niet! Hij doet het niet! Hij blijft stappen. Eén met dat lichaam.

Dank u Guy. Mooi, heel mooi. Om een hele dag verder over na te denken. (En ik moet meer naar het toneel.)

En proficiat Tom. Van '58 en maagd.

]]>