Donderdag

Nooit eenvoudig om koud de tent te worden ingegooid. Maar het Britse Red Light Company (Club) zette desondanks een meer dan respectabele prestatie neer als opener. Poprocksongs met pit is wat zij serveerden. Zanger-gitarist Richard Frenneaux heeft alvast de manieren om Wembley stadium aan te kunnen.

In de Marquee ging Kaizers Orchestra meteen voor het hoogste podium. Met de van hen intussen bekende mix van rock- en volksmuziek werd het publiek moeiteloos ingepalmd. De klassieke gasmaskers, olievaten en autowielvelgen zorgden voor de visuele kick. De muziek deed de rest.

De Chateau had plaats geruimd voor A Mountain Of One. Met overduidelijke invloeden van Pink Floyd (de afsluiter was meer dan een vingerwijzing naar Great Gig In The Sky) en een zanger die het beste van John Cale en Jim Kerr (van Simple Minds) in zich probeert te verenigen, was dit een behoorlijke gig. Niet genoeg voor een finale, maar desondanks erg leuk.

Wie duidelijk voor de medailles ging waren Pigeon Detectives. Een overvolle Marquee zou hem daar moeten brengen. Algauw kwam het déjàvugevoel echter de kop opsteken. Ondanks het nieuwe album is er sinds hun doortocht vorig jaar niet meteen veel veranderd. Het ontbreekt de nieuwe songs aan karakter en body, ook al blijft zanger Matt Bowman nog steeds tot het gaatje gaan, het podium afdwijlen, de microfoon rondslingeren en in het publiek duiken. Dat verdient een zeven voor inzet, maar het geheel wordt er ondanks het enthousiasme van het publiek niet door gered.

Voor Motek (Wablief) is postrock het stadium “post” duidelijk nog niet voorbij. Hun eigenwijze versie wordt met verve gebracht. Vooral het heerlijk uitgesponnen De Vlucht kon ons erg bekoren. Ook al zat het geluid niet altijd perfect, dit verdiende misschien wel edelmetaal.

Op donderdag was het goud weggelegd voor Santogold (Dance Hall), die haar aanstekelijke mengeling van allerlei genres smaakvol en strak wist te brengen. Met twee militair opgeleide en synchroon opererende danseressen/backing vocalists, een dj en een band die afwisselend het voortouw namen en Santi White zelf die haar songs liet knallen, was de aanspraak die zij op de medailles maakte meer dan terecht. Of het nu I’m A Lady was, Say Aha of L.E.S. Artistes, band en dj maakten van dit optreden een vroeg feestje.

In de Chateau viel Little Dragon lichtjes door de mand. De Zweden bleken eerder een grote draak en de opkomst was daarmee dan ook recht evenredig.

Het trio Menomena “houdt van samenzang en verafschuwt ernst”. Woorden uit het door u gekende weekblad gesponsorde programmaboekje die duidelijk heel wat nieuwsgierigen naar de Chateau hadden gelokt. De samenzang was inderdaad prominent aanwezig, maar de humor was echter ver zoek en ondanks enkele betere momenten waarin het tegendraadse het won van het doordeweekse zal dit optreden in de annalen der vergetelijken verdwijnen.

Hoewel de laatste cd van British Sea Power niet echt tot onze favorieten behoort, konden we het niet laten om toch een kijkje te gaan nemen in de Club. En aanvankelijk leek onze mening bevestigd te worden. De songs kabbelden gezapig over het met scheepsvlaggen gedecoreerde podium. De power leek ver zoek.

Maar na Waving Flags kwam daar verandering in. Het zeil werd samen met het niveau de nok in gehesen zodat we nog prima versies te horen kregen van onder andere No Lucipher. Ook afsluiter The Spirit Of St. Louis verdiende op zijn minst een vermelding. Na een wat makke start werd er toch nog een toptijd neergezet.

De grote winnaar van de eerste dag kwam uit een eerder onverwachte hoek. Niet dat we van Iron & Wine (Club) geen kwaliteit verwachtten. Integendeel zelfs. Maar de mate van perfectie waarmee hier werd gemusiceerd, benaderde een spookachtig grote klasse. Met zijn band (met daarin zijn zus Sarah op viool) wist hij zijn fans te betrekken bij de magische kring die hij met zijn muziek aanlegde.

Met Woman King werd de toverkracht opgewekt. Elk detail, van het kleinste belletje tot de basdrum, zat perfect zodat niemand ook maar iets hoefde te missen. Je zou The Devil Never Sleeps en Wolves (Song Of The Shepherd’s Dog) als hoogtepunten kunnen noemen, maar dat zou de andere nummers, die vaak naadloos in elkaar overliepen, onrecht aandoen.

Wie vertrouwd is met Drive-By Truckers, wist waaraan hij zich kon verwachten in de Chateau. Voor nuance was er niet meteen erg veel plaats, ook al bleek hun laatste album toch meer gediversifieerd dan de voorgangers. Afwisselend namen Mike Cooley en Patterson Hood het voortouw. Het was uiteraard weer lekker rocken met nummers als Self Destructive Zone, maar de vonken die er bij deze band soms vanaf springen, leken toch te ontbreken.

Flaming Lips-shows (Marquee) zijn vermaard voor hun levendigheid en animo, maar zowat iedereen wist dat er confettikanonnen zouden zijn, dat Wayne Coyne een rondje over het publiek zou maken in een ballon en dat er teletubbies en aliens aan de zijlijn zouden staan. Dan blijft er enkel nog de muziek en hoewel Race For The Prize en pakweg Yoshimi Battles The Pink Robots nog steeds prima nummers zijn, werd er verder gekozen voor meer obscuur werk, dat aan het festivalpubliek volledig voorbijging. Neem daarbij de wat mank lopende klank in de Marquee en deze doortocht kon niet meteen een succes genoemd worden.

Als je een groep omschrijft als Battles zonder gitaren, zou dat niet echt eerlijk zijn. Holy Fuck (Chateau) gebruikt gedeeltelijk dezelfde middelen: synths, samplers en stemvervormers, maar hun ritmesectie is klassiek en zorgt voor een pompend ritme dat de vermoeide oogleden moeiteloos open hield. Het geheel werd daardoor minder mathematisch, melodieuzer en vooral behoorlijk funkier. Dit was een aangename verrassing als afsluiter van de eerste dag.

Vrijdag

State Radio (Marquee) mocht de kop van de tweede dag afslaan. Leuk idee, die samensmelting van reggaeritmes, pop en soms zelfs tegen metal aanschurkende rock. Alleen jammer dat niet alle liedjes even mooi uitgewerkt zijn. Desalniettemin loont het vast de moeite om dit bandje uit Boston te blijven volgen.

Zucht, alweer een duo met gitaar en drums in de Chateau. Maar voorwaar, The Dodos zijn effectief anders. U hoeft de ogen niet weg te laten draaien. Een akoestische gitaar en een drummer die enkel gebruik maakt van een snare, drie toms en wat cimbalen, maken van dit bandje iets echt origineels. Ons doet het nog het meest aan Eyeless In Gaza denken, een obscure jarentachtigband die het ook met enkel die beperkte middelen deed en de underground nooit is ontstegen. Meric Long verpakte zijn stem ook in galm en de drums – Joe Haener stond het duo bij op vibrafoon en vuilbak – zijn erg naakt en basic. Dit was zonder enige twijfel dé ontdekking van vrijdag.

Nina Nastasia moest haar voorgangers in de Chateau doen vergeten, maar het adrenalinegehalte zat daar duidelijk nog te hoog, waardoor haar eenzamehartensongs tenonder gingen in het festivalgeweld.

Voor Girls In Hawaii was Pukkelpop een thuismatch. De Vlaamse leeuw heeft deze Walen immers al lang in zijn hart gesloten en de Marquee barstte dan ook uit zijn voegen. Terecht, zoals bleek, want de heren spraken niet alleen een aardig mondje Nederlands, hun muziek sprak bovendien boekdelen van encyclopedisch formaat.

Er werd gerockt waar nodig, ingetogen gemusiceerd waar voorzien. Deze groep heeft de status Belgisch Grandaddy al lang overstegen. Hier stond immers een band met een eigen gezicht en een duidelijke missie : aantonen dat dit in heel Europa en verder moet gehoord worden. Dit was wereldklasse. Door de tomeloze inzet was er naast de visuals ook altijd iets te zien op het podium.

Bescheidener maar daarom niet minder indrukwekkend was de show van Caribou. Vaste maatjes van die andere experimentele band, die zaterdag zijn opwachting zou maken, Fuck Buttons, maakten de heren rond Dr Daniel Victor Snaith de Chateau vakkundig in. Twee drumkits stonden prominent vooraan op het toneel uitgestald. Drums die uiteindelijk niet alleen door “vaste” drummer Brad Weber zouden worden gebezigd, maar ook door frontman, gitarist en knoppendraaier Snaith en uiteindelijk zelfs door de hele band.De experimenteerdrift stond nergens in de weg van de melodie met als resultaat dat hier een dijk van een show werd neergezet. De toeschouwers waren dan ook laaiend enthousiast en moesten vaststellen dat de voorziene drie kwartier veel te snel voorbij waren.

Opdondertje Sam Duckworth, beter bekend onder zijn alter ego Get Cape. Wear Cape. Fly (Club) toonde met verve aan dat ook met een akoestische gitaar gedreven muziek kan gemaakt worden. Geruggesteund door een magistrale ritmesectie bracht hij zijn songs (Find The Time kende u ongetwijfeld al van de radio) alsof hij volledig onder de speed zat, fladderend over het podium. Hoewel dat gehos ergens halverwege wat eentonig dreigde te worden, kwam daar naar het einde toe opnieuw verbetering in.

Cold War Kids (Main Stage) hebben net een nieuwe plaat klaar. Pas in september vindt u ze in de winkel, maar Pukkelpop kreeg alvast een voorsmaakje. De toon is opnieuw erg donker, de muziek hoekig en onvoorspelbaar. Op dat grote podium leek de band echter een beetje verloren te lopen. In een kleinere ruimte kunnze nog meer tegen elkaar opbotsen en mekaar uitdagen, terwijl dat hier niet echt leek te lukken. Jawel, St. John en Something’s Not Right With Me blijven van een zeldzame klasse, maar kwamen op een of andere manier op deze zonovergoten wei niet echt over. In november mogen ze herkansen in de Ancienne Belgique.

Wonderlijk genoeg speelde Tunng (Chateau) voor een volle tent. De groep heeft de doorbraak naar het grote publiek nochtans (nog) niet gemaakt. Maar hun attractieve folksongs met vaak hemelse samenzang wisten de toeschouwers terecht te boeien. Het vleugje humor dat daaraan werd toegevoegd (de ode aan Metallica in Soup) was toegevoegde waarde. De band was in grote doen en de reacties waren laaiend enthousiast.

Al van ’s morgens was het overduidelijk dat vooral Metallica (Main Stage) medaillefavoriet zou zijn op vrijdag. De honderden zoniet duizenden t-shirs in combinatie met de voortdurende al dan niet ironische verwijzingen van andere bands (Tunng, Lightspeed Champion, Blood Red Shoes, …) maakten duidelijk dat hier iets te gebeuren stond.

Toen de band het uitgebouwde podium – hellingen, een verhoog en een gigantisch, podiumbreed videoscherm – beklom, bleek de medaille al op voorhand uitgedeeld. James Hetfield zag er niet alleen behoorlijk kwiek uit, ook zijn stem was prima in vorm. De rest van de band was eveneens duidelijk blij nog eens op een podium te kunnen staan.

Je mag er nog zo’n hekel aan hebben, Metallica weet zijn set op te bouwen. Tussen de wat minder bekende nummers wordt op tijd en stond een klassieker gegooid zodat het geheel nergens ook maar enigszins vervelend wordt. And Justice For All was bijvoorbeeld één van die classics. Ook uit het nieuwe album ‘Death Magnetic’ werd al geput met Cyanide, dat terug leek te keren naar de roots van de groep.

Uiteraard was het voor One en nummers als Nothing Else Matters dat het overgrote deel van het publiek geduld had opgebracht. In combinatie met de nodige pyrotechnics en vuurwerk werd hier een prima show opgevoerd, hier en daar gelardeerd met humor (de vingergrap aan het begin van Enter Sandman) en interactie (Master Of Puppets). Dit was een waardige headliner voor dag twee.

Zaterdag

Verbazingwekkend hoeveel festivalgangers hun tent al achter zich hadden gelaten om half twaalf op zaterdag. De Zweedse Lykke Li (Marquee) liet het zich graag welgevallen en onthaalde de vroege vogels – in sommige gevallen eerder verzopen waterkiekens – op een prima gig. Een beetje groen achter de oren nog misschien, maar daarom niet minder doorleefd. Benieuwd wat de toekomst haar zal brengen.

De Club had een warm onthaal klaar voor Look See Proof. Niet dat die meteen baanbrekende muziek maken. Zet ze gerust bij de onstuitbare stroom Britse gitaarbandjes die dezer dagen de wereld proberen te veroveren. Maar hun aanstekelijke energie maakte veel goed. Of dat energiegehalte doorheen hun carrière kan worden aangehouden, blijft nog maar de vraag.

Wie hield van een stevig potje noise, kon terecht in de Chateau waar Fuck Buttons zijn duivels ontketende. Twee jonge knapen achter een tafel vol elektronica en speelgoed overspoelden de aanwezigen met golven van geluid. Dat lijkt misschien eentonig, maar toch zat er voldoende melodie verscholen in het geproduceerde geknars en gepiep. Stemmen werden vervormd langs de Fisher-Price speelgoedmicrofoon of door de synthesizers gehaald. Af en toe werd er ook gebruik gemaakt van beats zonder de noiseliefhebber hiermee echter af te schrikken. Dit resulteerde in een spannend geheel dat voorbij was voor je het besefte. Alleen daarvoor al verdienen deze jongemannen alle respect.

Alweer even geleden dat we Two Gallants (Club) nog aan het werk zagen. Ooit hebben ze al betere concerten gegeven. Dat neemt echter niet weg dat dit duo uit San Francisco – hun muziek moet het in donkere kelders gewonnen hebben van hun zelfmoordplannen – nog steeds een verademing is in vergelijking met veel eendagshypes. Hun murder songs deden toch weer de nodige rillingen over ruggen lopen. Wij genoten vooral van Las Crucas Jail en het op de wals gebaseerde en aan een zekere Eve opgedragen Nothing To You.

MGMT was onverhoopt hoog geprogrammeerd in de Marquee en het publiek was daar maar wat blij om. Dat ene album heeft duidelijk heel wat hartjes voor de band gewonnen want de tent was alweer overvol. Toch was het vertoon dat werd gebracht eerder mak. Hitjes Electric Feel en Time To Pretend. Konden de handen uiteraard op elkaar krijgen, maar verder was er bitter weinig te beleven. Of het moest de afsluiter zijn waarbij de heren zingen over een voorgeprogrammeerd deuntje. Het mocht toch wel iets meer zijn.

Psychedelica werd pas onlangs terug opgevist uit de olympische archieven der muziek. Black Mountain ging in de Club resoluut voor de overwinning. Met op de blues geschoeide en naar de topzware kost uit de jaren tachtig verwijzende muziek werd een fabuleuze prestatie neergepoot. Amber Webber, een met een duidelijk klassiek geschoolde stem gezegende dame zorgde samen met gitarist Stephen McBean voor de vocals, terwijl een uitstekende ritmesectie en een toetsenist de nodige accenten legden. Afsluiter Tyrants was het beste bewijs dat dat verdomd spannende resultaten kon opleveren. Maar ook daarvoor al was het prijs met Wucan. Retro? Absoluut, maar wat is er tegenwoordig niet retro?

Feestjes bouwen kan Jamie Lidell (Marquee) als de beste en dat is dan ook wat geschiedde. Of het nu met zijn band was, alleen met een batterij synthesizers en samplers of doodgewoon a capella, hij bespeelde de tent als een liefdevolle koning zijn onderdanen.Dat hij er als een halvegare uitzag, deed nergens terzake. Another Day (met band), Call Back Around (solo) of de absoluut grandioze afsluiter Multiply (a capella), alles was even magistraal en zette de hele zaak in rep en roer. Zowel de fan als de leek kon hiervan genieten, al waren er opnieuw problemen met de uit de kluiten gewassen bassen.

Elbow fungeerde als festivalslot in de Marquee. De groep is duidelijk gegroeid sinds ze hun eerste werk op plaat zette. Ook hier wordt de volmaaktheid benaderd zonder dat het resultaat ook maar ergens uit kunststof vervaardigd lijkt. Hier stonden muzikanten van vlees en bloed, die hun ervaring, emoties en klasse graag voor het publiek tentoonspreidden.

Na het blazerskunstje in Starlings, ontdeed voorman Guy Garvey zich van zijn vest en hoed en struinde hij over het podium als een operazanger die zijn teksten met wijde gebaren aan de rand van het podium kracht bijzette, daarbij beurtelings de linkse en de rechts kant van de tent bejegenend.

Muzikaal was het vooral uit ‘The Seldom Seen Kid’ dat werd geciteerd met The Bones Of You, Mirrorball en Grounds For Divorce, samen met single en afsluiter One Day Like This zowat het sterkste werk uit dat album. Kippenvel was er bij Forget Myself dat enthousiast werd meegezongen.

Als afsluiter van het festival kreeg Elbow nog het voorrecht om met Scattered Black And Whites een bisnummer te spelen. Meteen de ideale gelegenheid voor Garvey om hoed en vest terug op te pikken, klaar om samen met de zowat honderdvijftigduizend andere bezoekers al dan niet na nog een klein feestje met Soulwax op de Main Stage, huiswaarts te keren.

Tussendoor nog genoten van stukjes van o.a. een prima Lightspeed Champion, een feestelijk Das Pop, een curieus The Rones, een wonderlijk goed Bloc Party en de dansles in de Wablieftent en weggelopen bij Hot Chip, Blood Red Shoes en Martina Topley-Bird.

Copyright foto's : Cutting Edge

10. Cat Power - Jukebox

Verre van haar beste plaat, coveralbum, met toch weer enkele fantastische bewerkingen van Chan Marshall. Topsong: Metal Heart.

9. Sigur Rós - Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust

Niet zo sterk als hun grote drie studioplaten maar het blijft Sigur Rós uiteraard. Hoog niveau over de gehele lijn, al staat er geen wereldnummer op. Topsong: Ára Bátur.

8. dEUS - Vantage Point

Stap vooruit na Pocket Revolution. Ik ben geen dEUSprediker maar vind het wel verwonderlijk dat ze niet groter zijn in het buitenland. En ik geloof niet in het antwoord dat ze niet goed genoeg zijn. Omdat ze van België komen? Is Soulwax niet het tegendeel aan het bewijzen? Of wordt dat succesverhaal verbloemd? Enfin, Vantage Point is echt een sterke plaat. Topsong: Eternal Woman.

7. Madrugada - Madrugada

Misschien wel het beste wat ze ooit op een plaat hebben gekregen. Hopelijk niet hun laatste. Topsong: Whatever Happened to You?

6. This Will Destroy You - This Will Destroy You

Een van de betere van de nieuwe postrockbands. Vrij klassiek, met leuke toevoeging van elektronica. Topsong: A Three-Legged Workhorse.

5. My Brightest Diamond - A Thousand Shark's Teeth

Tweede plaat van Shara Worden en tweede fantastische. Valt wat terug op het einde maar biedt enkele fantastisch mooie momenten. Topsong: Black & Costaud.

4. Girls In Hawaii - Plan Your Escape

Jawel, een Belgisch album op plaats vier. Hun debuut was al een openbaring. Dit is zelfs nog iets sterker. Wellicht mijn favoriete Belgische band. Topsong: Shades of Time.

3. A Silver Mt. Zion - 13 Blues for Thirteen Moons

Het is geen Godspeed maar het komt in de buurt. Van het beste dat postrock te bieden heeft. Topsong: Blindblindblind.

2. Bon Iver - For Emma, Forever Ago

Dé nieuwkomer van het jaar, toch wel. De droom van elke singer/singwriter. Topsong: The Wolves (Act I & II).

1. Portishead - Third

En ik was dan nog niet zo'n grote Portisheadfan, maar dit is zeer straf. Mocht wel na 11 jaar wachten. Topsong: The Rip.

In the second part of my interview with the boys from Girls in Hawaii for my web show musicQueen, we still talk about ... well, girls: actresses, models and the girl next door (hint: don't keep asking about their music when you are on a date with them).

Im zweiten Teil meines Interviews mit den Jungs von Girls in Hawaii für meine Web Show musicQueen reden wir noch immer über ... naja, "Girls" halt: Schauspielerinnen, Models und das Mädchen von nebenan (Tipp: fragt sie nicht über ihre Musik aus, wenn Ihr auf einem Date mit ihnen seid).

In a new episode of my web show musicQueen, I hang out with the Belgian Indie-Band Girls in Hawaii. In the first part of the interview, we spontaneously perform their awesome single This Farm will end up in Fire together - raw and unplugged - and we talk about the most important and obvious: girls!

In der neusten Episode meiner Web Show musicQueen treffe ich mich mit der belgischen Indie-Band Girls in Hawaii. Im ersten Teil des Interview, performen wir spontan und unplugged ihre großartige Single This Farm will end up in Fire und reden über das Wichtigste und Offensichtlichste: Girls!

Op het gratis optreden van Bon Iver gisteren moest je een kwartier op voorhand zijn om nog binnen te kunnen en stond iedereen die erin geslaagd was de nieuwe demi-god te bekijken in een vervelend vochtige hitte op elkaar geplakt. Drie wijven voor mij hadden totaal geen idee hoe Bon Iver zou klinken en waren licht teleurgesteld dat ze niet konden shaken. De een, met duidelijk wat te veel binnen, vond het degoutant dat mensen 'sshh' riepen om de zaal volledig stil te krijgen en ze vond het er allemaal veel te serieus, wat ze beantwoordde met overdreven luide 'sshh's', ook tijdens de nummers. Giechelen, ongepast klappen, overleggen hoe lang je er nog zou staan, doe het gerust tijdens een optreden van Nine Inch Nails als het dan toch tijdens een concert moet maar toch niet bij Bon Iver. Ik had echt zin om haar met haar haren vast te pakken en haar met haar hoofd tegen de muur te kloppen. Dat zou het optreden natuurlijk nog meer verstoord hebben.

Een gelijkaardige reactie had ik daarnet niet toen drie kerels van om en bij de 100 kilogram voor mij kwamen staan bij Girls In Hawaii. Gelukkig spelen de Walen vaak hard en het was vooral tijdens 'Plan Your Escape', dat enkel op twee akoestische gitaren gebracht werd, dat het me immens stoorde dat ze voor mijn neus hun levensverhaal aan elkaar kwijt moesten. En ondertussen maar de ene na de andere sigaret opsteken (in de AB is een rookverbod). Zeer stoer hoor, fuckers. Ik kan echt geen mensen verdragen die zichzelf zo superieur vinden dat ze denken hun eigen regels te mogen creëren waarbij ze geen rekening houden met anderen. Een ervan kwam tegen mij lullen toen hij mijn gezicht zag. Ja hoor, zal zeker werken.

Los daarvan heb ik een echt goed Girls In Hawaii gezien, al waren ze een half jaar geleden in het Koninklijk Circus nog iets beter. Hun 'Plan Your Escape' is op dit moment een van mijn platen van het jaar. Het voorprogramma was het gruwelijk onbekende V.O. trouwens, de band van Boris Gronemberger die dit jaar het erg fijne 'Obstacles' uitbracht. We blijven in België morgen met Headphone. Ik vraag me af welk trio er nu voor mijn neus zal komen staan...

Luister hier naar Constant Changes van V.O.: Constant Changes

'Casper' komt van het debuut van Girls In Hawaii en is wat mij betreft een van de mooiste Belgische songs ooit gemaakt...

A dispetto del nome i Girls in Hawaii sono 6 ragazzi di Bruxelles che nel 2004 si sono affacciati sulla scena indie pop d'Europa (purtroppo senza ottenere la visibilità che avrebbero meritato) con un album, From Here to There, dai toni morbidi e leggeri, intimista e delicatamente lo-fi. Tutto da ascoltare.

Molti hanno accostato la loro musica a quella degli scozzesi Belle and Sebastian o al pop psichedelico dei Grandaddy. Se ascoltiamo questa Organeum, con il suo tono malinconico, sognante e un po' dimesso, possono venire in mente anche i Coldplay. Altrove, l'album regala qualche scheggia elettronica e distorsioni acustiche di chitarra.

Il tour italiano di lancio del nuovo album, Plan your escape, ha toccato Ravenna, Roma e Milano nei mesi scorsi. Chi ha assistito al live racconta di un palcoscenico trasformato in soggiorno, con tanto di abat jour e televisioni. In fondo è proprio questa l'atmosfera evocata dai Girls in Hawaii: un bouquet di emozioni, di pensieri dilatati nel tempo e nello spazio, di sottili malinconie. Just sleeping quietly below trees, are we close to the end of dreams?

LINK: monografia di Onda Rock; blog Plan Your Escape

Orange Blossom Special...Freitag Abend...Bomben Wetter, klasse Bands, Girls in Hawaii - Awesome...achja und Steffen "Johnny" Sander war so betrunken wie im Leben noch nicht: "OFRAAAAAAA".

Auf gehts zu Tag 2 =)

What I love about blogging is that people send me CDs so I get to come home after a poopy day at work to a present! And what I love about presents is that I didn't have to buy them!

1. Elika

I recently got this present in my mailbox, Elika's debut LP, Trying Got Us Nowhere:

This Pat Benetar* (listed as one of their "influences" on their myspace page) influenced electro-rock duo from Brooklyn is heating it up with their new album out now. Evagelia Maravelias (vocals, keyboards, drums) sounds like a younger, more hipster Madonna on their 7 track debut, with Brian Wenckebach (guitar, keyboards, programming) backing her up to create a complex electro-rock sound. I'm liking it, check it out!

* Hit with you best shot is, like, my favorite Guitar Hero song everrrrr!

Tracklist:
01 mp3: The Whip [Elika] --> this is my fave on the album
02 mp3: Nowhere [Elika] --> this is a little extra something to keep with the "ennui"
03 To The End
04 Confidence Killed My Spirit
05 Let Down
06 They'll Hate Us
07 Eliana

I've been trying to repent for my piracy sins by telling all you readers to buy cds, so here is the link for purchasing Elika's album.

Catch Elika ALIVE:

05/01/08 Mercury Lounge w/ Film School
7:30 pm

05/10/08 Sonic Lullaby Festival w/ Auburn Lull
Detroit, Michigan

website / myspace

2. Dear and the Headlights

Arizona natives Dear and the Headlights is currently on tour with Jimmy Eat World and Paramore. Ian Metzger (vocals/guitar/keys), Robert Cissell (guitar/keys), PJ Waxman (guitar/keys), Chuckie Duff (bass/keys) and Mark Kulvinskas (drums) aren't playing for fame, but just for the sake of making music. "I just want to play music," says Ian Metzger.

mp3: I'm Bored, You're Amorous [Dear and the Headlights]

But their album "Small Steps, Heavy Hooves" here.

Upcoming tour dates (see more here):
4/26 Washington, DC - Au Bender Arena - 7:00 PM
4/28 Albany, NY - Washington Avenue Armory - 7:00 PM
4/30 Lowell, MA - Paul E. Tsongnas Arena - 7:00 PM
5/02 Atlantic City, NJ - Trump Taj Mahal- Mark G. Etess Arena - 7:00 PM

website / myspace

3. Girls in Hawaii

Here is a track called "Bored" off the new album "Plan Your Escape" (March 11, 2008) from this group of boys from Belgium.

mp3: Bored [Girls in Hawaii]

Another of their songs, "Summer Storm"

Buy their album here.

website / myspace

4. The Ting Tings

The Ting Tings' debut album "We Started Nothing" is dropping May 19, 2008. Although their album has not yet been released, Jules and Kate are already being heralded as part of the top three of the BBC's Sound of 2008 poll. These guys actually don't have that much to do with the mood of boredom but I just really like this song. Enjoy!

mp3: Great DJ (DJ Calvin Harris remix) [The Ting Tings]

Tracklisting:
1) Great DJ
2) That's Not My Name
3) Fruit Machine
4) Traffic Light
5) Shut Up And Let Me Go
6) Keep Your Head
7) We Walk
8) Be The One
9) Impacilla Carpisung
10) We Started Nothing

The Ting Tings are on tour! Check out their tour dates here.

June 7: San Diego -- Casbah
June 9: Vancouver, BC -- Plaza
June 10: Seattle -- Chop Suey
June 11: Portland -- Doug Fir
June 12: San Francisco -- Popscene
June 13: Los Angeles -- Troubadour
June 14: Los Angeles -- Zero One
June 16: Toronto -- Mod Club
June 18: New York -- Bowery Ballroom
June 19: Boston -- Great Scott
June 20: Brooklyn -- Southpaw
June 21: Philadelphia -- Popped Festival

website / myspace

 The Gossip, Yael Naim, Thomas Dutronc, Alpha Blondy, I AM ou encore les Québécois fidèles des Cowboys Fringants, plus de 80 concerts sont programmés pour le dixième anniversaire du festival Solidays qui se déroulera les 4, 5 et 6 juillet prochain sur l'hippodrome de Longchamp.

 Sont d'ores et déjà annoncés : Yael Naim, The Gossip, Tiken Jah Fakoly, Patrice, Césaria Evora, Thomas Dutronc, Asa, Moriarty, Foals, Asian Dub Foundation, Girls in Hawaii, The Hoosiers, The Subways, Alpha Blondy, IAM, Xavier Rudd, Grand Corps Malade, Orchestre National de Barbès, Beat Assailant, Hocus Pocus, Les Cowboys Fringants, Dub Pistols, Aaron, Dub Inc., Toots and the Maytals, Bumcello, Nneka, Kery James, Cocosuma, Têtes Raides, Deportivo, Rhesus, Empyr, Jim Murple Memorial, Cocoon, Caravan Palace, Java, Samarabalouf, Yelle, Rose, Psy 4 de la Rime, Sharko, La Caravane Passe, La Chanson du Dimanche... d'autres noms devraient suivre.

 
Deux grandes nuits électro sont également prévues à partir de minuit, l'hippodrome sera laissé aux mains de DJ's qui animeront trois dancefloors : Laurent Garnier, Etienne de Crécy, Don Rimini, Brodinski, Beat Torrent, Missill, Dj Soulist, Chinese Man, Midnight Juggernauts, Agoria... Sans oublier Busy P, Dj Mehdi, Para One réunis autour d'une « Ed Banger and Friends Arena ».

Toujours emprunt de solidarité, Solidays, mettra également l'accent sur la découverte avec les Talents de la Région Ile-de-France, partenaire principal du festival, de la Mairie de Paris et pour la première fois, avec une sélection inédite des artistes du métro.

Pour fêter son dixième anniversaire, le festival met en vente à partir du 18 avril 15 000 pass 3 jours à 30 €. Le pass journée est fixé à 25 euros.

 
www.solidays.org

La lutte contre le concert et la pauvreté est défendue par beacoup d'artistes. Solidays pour cet occasion  réunis 80 artistes le 4, 5 et 6 Juillet 2008 sur l'Hyppodrome de Longchamp. Aprés 10 ans, le festival propose toujours une trés belle programation par rapport au prix 30Euros :D! et l'ambiance. Les réservations commencent le 18 Avril!

Voilà les premiers nom,en gras les plus intéressant:
Yael Naim, The Gossip, Tiken Jah Fakoly, Patrice, Césaria Evora, Thomas Dutronc, Asa, Moriarty, Foals, Asian Dub Foundation, Girls in Hawaii, The Hoosiers, The Subways, Alpha Blondy, IAM, Xavier Rudd, Grand Corps Malade, Orchestre National de Barbès, Beat Assailant, Hocus Pocus, Les Cowboys Fringants, Dub Pistols, Aaron, Dub Inc., Toots and the Maytals, Bumcello, Nneka, Kery James, Cocosuma, Têtes Raides, Deportivo, Rhesus, Empyr, Jim Murple Memorial, Cocoon, Caravan Palace, Java, Samarabalouf, Yelle, Rose, Psy 4 de la Rime, Sharko, La Caravane Passe, La Chanson du Dimanche, Laurent Garnier, Etienne de Crécy, Vitalic, Don Rimini, Agoria, Brodinski, Beat Torrent, Missill, Dj Soulist, Chinese Man, Midnight Juggernauts, Busy P, Dj Mehdi et Para One.

aunque maese pepuss decía en un mail posterior que le recuerdan a stone roses, yo le doy más la razón a frodo ... suenan a ese interporrrlll que tanto le gusta a ajay ...

... otra recomendación de frodo que seguro que hoy se ve que no tenía mucho que hacer, ;-), ha sido el nuevo disco de girls in hawaii, aquí pongo una canción preciosa que sugería pepín "found in the ground" ...

... y más temitas: maese almredo recomendaba hoy (entre otras cosas) un grupillo que yo al menos desconocía, hercules and love affair y su tema "blind" ... interesante ... uno de los gnarls barkley está detrás de este experimento ;-)

y por último, para acabar por hoy, no os perdais lo último que ha congado en su myspace el gran BLACK FRANCIS, he is back ... FRANK BLACK yeaaaahhhhaaa ¡!!! …el tema se llama serious curious (visto vía el tuiter de @diariopop, muy recomendable, por cierto ;-)

Elbow The Seldom Seen Kid	Crystal Castles S/T	The Teenagers Reality Check
We Are Scientists Brain Thrust Mystery	Neon Neon Stainless Style	Fuck Buttons Street Horrrsing
. Girls In Hawaii Plan Your Escape	. Youthmovies Good Nature	Devotchka A Mad And Faithful Telling
. Be Your Own Pet Get Awkward	Freiband & Machinefabriek Oahu	. Chris T-T Capital

A varied set of releases this week, from chart-scraping hopefuls Elbow through to pysch-prog-space nonsense from Fuck Buttons. The Elbow album is pretty decent, certainly a better effort than Leaders of the Free World, even teaming up with Richard Hawley on one track. There's synth-dance-pop a-plenty too, with excellent releases from Neon Neon and The Teenagers, and a slightly disappointing full-length from Crystal Castles. Back for a second helping are Be Your Own Pet and We Are Scientists, the latter attempting to prove they can better The Great Escape, which of course, they can't. Be Your Own Pet on the other hand continue along the perverse scream-quiet path trodden by the debut. It's not a bad trip though. Elsewhere, Foals' cohorts Youthmovies get around to releasing their debut LP,  while Chris T-T releases the final episode of his London trilogy, Capital. I saw said T-T more than a few years back as a support act. He had a song about how Eminem was shit. I think that says it all. Girls In Hawaii present some lovely indiepop from Belguim, and a lovely dead animal on their cover. Lovely. Also from continental Europe is the interesting release from Freiband & Machinefabriek where a 30-second sample of lap steel has been passed back and forth between the two producers for months, the end result being Oahu, a full length full of distortion, atmospheric noises and really not very much lap steel. Album of the week, however, has to go the superbly monikered Fuck Buttons, whose album full of blips and bobs has one of the crappest names and crappest covers in a long time, but still manages to be bloody great. Check out their Myspaz for what they sound like, because to be honest written description doesn't do it justice.

Crystal Castles - Air War
Elbow - Grounds For Divorce
The Teenagers - Love No

Pourquoi un cerf en image de fond? Aucune idée! Mais l'album est top, foi de moi! Style très reconnaissable car le groupe n'a pas changé les sonorités un peu space, agrémentés de petits coups d'harmonica ou autres nouveautés... mais tout aussi sympa que le premier! Pour l'avoir écouté plusieurs fois déjà, croyez-moi!

Le temps d'une longue tournée (qui les a même menés aux USA et en Islande) et d'un passage un peu long en studio, les "filles d'Hawaii" sont de retour ... pour mieux fuir avec Plan your Escape. Je vous préviens, il s'agit d'un de ces CDs qui se bonifient au fil du temps. En effet, sa musique pop simple et agréable peut nécessiter plusieurs écoutes pour mieux percevoir les efforts dans la composition. Le groupe le dit lui-même, il a cherché à produire des morceaux plus élaborés. L'album contient en effet beaucoup d'instruments un peu originaux qui lui confèrent une certaine identité.

Il n'empêche que l'on reste dans la continuité. On retrouve les sonorités de base qui avaient fait le succès du premier album (avec par exemple Shades of Time qui ressemble à son grand frère Bees & Butterfly) ainsi que cette voix douce, voilée et faussement timide qui créé cette ambiance planante et tellement "nature". 

Symbolisé par une pochette à l'esthétique discutable (l'essentiel est dans le message), Plan your Escape, comme le CD précédent, est une invitation à la nature. Non seulement les références sont nombreuses mais le groupe se permet aussi une petite critique de notre société sur fond de musique légère, dans Couples on TV.

Les 6 garçons prennent donc le temps de vivre et de poser leurs chansons. Ainsi la plupart des titres durent plus de 4mn, une réussite dans une industrie quelque peu formatée. Ne cherchez pas la performance solo qui tue, ce n'est pas le style de la maison. Au contraire, le but est plutôt que chacun apporte humblement sa pierre à l'édifice. Quelque fois la guitare électrique se rappelle à nos bons souvenirs. C'est le cas des excellents Birthday Call ou Bored. Mais Girls in Hawaii ne serait pas Girls in Hawaii sans ces passages plus calmes comme dans Plan your Escape qui termine parfaitement l'album.

Au final, Plan your Escape atteint son but pour deux raisons. Grâce à ses petites touches qui font la différence, il réussit à trouver sa place à coté de From Here to There. En même temps, il offre une certaine évasion le temps de l'écouter. J'ai envie de soleil, de rivières, et petits oiseaux...

Détails
Année : 2008
Genre : 2000's Rock (en savoir plus)
Label : Naïve
A écouter : en marchant dans la campagne
Intérêt : ****
http://www.planyourescape.be

En savoir plus :
Interview dans 20 Minutes

En attendant, et pour vous motiver pour leur tournée en France (le 7 mai à Paris!), nous vous proposons une chronique de concert (cliquer ici).

Voici le seul extrait que j'ai pu trouver jusqu'à présent :

Mais si vous voulez en savoir plus, vous pouvez consulter ce site et cet autre site aussi! Enjoy!

Volgende week ligt het schijfje in de winkels. Ietsje later start hun promotournee doorheen Vlaanderen. Wij proberen alvast een datum te prikken om de heren te gaan uitchecken! Klik hieronder voor een voorsmaakje én de tourdata!

15/02  Trix, Antwerpen
16/02  Koninklijk Circus, Brussel  --- UITVERKOCHT !!! ---
11/04  Muziekodroom - Hasselt
12/04  Het Depot - Leuven
15/05  Les Nuits Botanique, Brussel
30/05  AB zaal, Brussel

Y de regalo:

select10 may look like a blog, but looks can be deceptive. This is less a blog, and more a forum, where ideas can be shared, information distributed, and recommendations made. select10 aims to bring to you something you might not have yet had the chance to experience, be it a film, a song, or a place in time. With this in mind feel free to recommend to me music and films, based upon what select10 shares with you.

select10 is named after it's first (soon to be) regular feature. Sunday, being a day of rest, is where select10 lets winamp do the hard work, as we recommend 10 songs to you, chosen completely at random. No notes, no explanations, just 10 songs and a hopefully related image. Of course, select10 does not cheat, so there may be an artist featured more than once, or a particularly short, or unusual track. None of that this week however:

1. Primal Scream ~ Swastika Eyes (Chemical Brothers remix)
   
2. No Doubt ~ New
3. Mansun ~ Special / Blown It
4. Guns 'n' Roses ~ Sweet Child O'Mine
5. Girls In Hawaii ~ Casper
6. Manic Street Preachers ~ Emily
7. Editors ~ Bullets
8. The Streets ~ Turn The Page
9. Pulp ~ Monday Morning
10. Jimmy Eat World ~ Sweetness

Get your music here.

If you wish to select10, or become a contributor to the blog in any other way, be it writing articles, recommending films or music, or providing photos, don't hesitate to contact us, or check out our Facebook group. select10 is a participatory blog, and we need your contributions!

Finally, respect to whoever can figure out which song today's image is related to.

Home

With : Girls in Hawaii, Mud Flow, Soldout, Montevideo, Poni,...

"CODE is a magazine about streetfashion.
Fashion can be considered as a reflection of developments in society. That is what makes it interesting to us in any case, not the fact that you need to buy the latest fad to be part of the in-crowd.
CODE documents, reports and inspires. It has no ambition to dictate. CODE is a platform for fashion photography with a documentary quality to it. "

Raymond Van Het Groenewoud > Alles Vergeten (website)
__Raymond die nog maar eens bewijst hoe onwezenlijk goed hij is. Een aanloop van meer dan 2 minuten die al een heel boek verteld.

Arno > Jive to the Beat (website)
__Is voor de ziel wat Get out of town (hierboven) voor het rockhart is.

2000 Monkeys > Dusk (websites: 2000 Monkeys - Tom Pintens)
__De nieuwe van Tom Pintens moet er zowat gaan aankomen, in afwachting haal ik deze van enkele jaren terug nog eens boven.

Flexa Lyndo > Love the Bomb (video)
__Staat op de Bellerose-verzamelaar die ik afgelopen oktober voor mijn verjaardag kreeg. Daar op staan dertien Belgische songs, die meestal van Brusselse/Waalse makelij zijn. Dat laatste maakt ze net interessant, zo horen we nog eens wat daar aan de andere kant gebeurt (met Ghinzu, Sharko, Hollywood Porn Stars, Girls in Hawaii). Bij Austin Lace, Showstar, Soldout en dit Flexa Lyndo hab ik geen idee waar ze vandaan komen (ondertussen kan u dat misschien wel vinden via de toegevoegde links – ik schrijf min blogposts op een pc zonder internetaansluiting, iets door google trekken is hier geen optie). Wat ik wel weet is Flexa Lyndo - en de 2000 apen van hierboven – er in slagen om een mens in beweging te zetten. Ze klinken fuifgewijs heel erg kwart na drie.

Ozark Henry - Summer Junkie
__Vanop This last warm solitude (dat is de pré-Birthmarks Ozark Henry), al heb ik er voor de gelegenheid wel het applaus afgeknipt. Doet in deze lijst dienst als luxe rustpunt. De song heeft iets filmisch, iets uitzwaaiend, beslissend...

Zita Swoon > Circumstances (website) (video)
__... snijdend, bloedend, een opkomend besef. Heerlijk schurend.

dEUS > Great American Nude
__Nota aan mezelf: zoek nu eindelijk eens uit over wie het in dit verleidelijk dEUS-wonderding gaat.

Franco Saint de Bakker > I See You (website)
__Nieuw chez Marc, net als alle andere in deze lijst ook Belgisch. Uiterst sensueel dansbaar. Probeer het.

Frans Joseph Goof > Kraak de Kassa (website)
__Nog iemand waarvan er binnenkort een nieuwe cd uitkomt. Ik blijf campagne voeren voor de mens. Omdat hij muziek met een ziel maakt, en die muziek naar mijn smaak heel mooi klinkt.