Del disco Untrue, una preciosura de ritmo en 2-step y vocales etéreas. De lo mejor del 2007, con ustedes Burial. Detrás de este misterioso grupo británico está la mezcla de soul oscuro, R&B, estructuras rítmicas de UK garage (2-step) con un trabajo impresionante con las vocales. Lee una de las pocas entrevistas, muy reveladora, de noviembre de 2007, en el blog de Hyperdub records (aunque está en inglés), curiosamente un blog que parece haber sido creado únicamente para publicar esta entrevista.

"Untrue" / "Near dark" / "Raver"

The Breeders, del disco Mountain battles de 2008, después de ¡seis años! de silencio, una producción que remite a los mejores momentos del sonido atmosférico-melancólico de este grupo de oscuro divertimento que se prepara ya para una gira de apoyo al disco: "Bang on"

"We’re gonna rise"

"Mountain battles"
She Wants Revenge del disco This is forever de 2007. Una especie de vigoroso renacimiento del sonido Joy Division-New Order trepado en la ola indie, que generó muchos buenos comentarios con su anterior y disco debut el homónimo She Wants Revenge (2006), del cual parece una secuela interesante que pone en deleitable suspenso qué seguirá...

"This is the end"

"Pretend that World has ended"

"Written in blood"

En total contraste Waldeck presenta el disco Ballroom stories de 2007, que plasma con bastante fortuna las ambiciones eclécticas del un sofisticado new lounge. Para algunos delicioso para otros empalagoso, pero en cualquier caso muy bien logrado. "Dope noir"

"Our day will come"

"Addicted"

Para trepar de nuevo el tono y el ritmo, pero sobre todo la actitud, The Blows con su primer disco Upskirts de 2008, algo de lo más nuevo, con estos españoles que parecen tener la potencia suficiente para navegar en un océano indie sobrepoblado. A ver cómo les va.

"Missing you"

"Damn 80’s hooker"

"Girls in leather"

Del álbum We create, de 2007, Maps presenta un disco de fuerte acento británico, en el prestigiado sello Mute. James Chapman, de Northampton, busca reunir bajo el espíritu indie una fusión de pop, psicodelia y electrónica. Este disco debut es tan ambicioso como suena en estos 3 de los 16 temas.

"So low so high"

"Liquid sugar"

"Lost my soul"

Battles presenta Mirrored, de la Warp records en 2007 y es considerado como uno de los puntales de las tendencias para terminar la primera década de este siglo.

"Ddiamondd"

"Demons"

"Race in"

José González, argentino residente en Suecia, ha sido aclamado por el poderío de su lírica; cuando el pop parecía herido de muerte, le da una última oportunidad al sentido de la canción y una guitarra. En 2007 consolida su talento para seducir a los públicos comerciales y del indie pop con el álbum In our nature.

"Killing for love"

"In our nature"

"Teardrop"

Apostle of Hustle lanzó este 2007 National anthem of Nowhere, que siguió a Folkloric feel del mismo año, al parecer tenían suficiente material para dos discos de magistral factura que confirman que el eclecticismo puede ser una forma estética en música y no sólo un estilo o tendencia. El ensamble encabezado por Andrew Whiteman, mejor conocido como "el guitarrista de Broken Social Scene" que lo mismo entona un poema de Lorca, desgrana florituras en un órgano y ambientes y ritmos de kitsch analógico al estilo Stereolab o rasga con cabalgante destreza una pieza española con fuertes tintes latinos. Cada pieza es una exploración muy distinta.

"The naked & alone"

"Chances are"

"Fast pony for Victor Jara"

Otro afortunado regreso es el de Happy Mondays con su disco Uncle Dysfunktional (2007), aunque no conserva a todos sus integrantes, actualiza ese groove irreverente y hedonista, con letras explícitas y provocadoras, como siempre: souvenirs orgullosos de los años dorados en el mítico club británico The Factory.

"Jellybean"

"Angels & whores"

"Anti Warhole on the dancefloor"

Para cerrar esta lista dos bonos del nuevo EP de Holy Fuck, que derrama psicodelia y divertsión rockera. "Lovely Allen"

"Super Inuit (Studio)"

MGMT

Holy Fuck

The National

Yo. I'm going to New Orleans for abut 2.5 weeks. Rebuilding the city.

Minimal computer time. Will not be posting ill tunes for a while :[

Nathan's gonna hold it down while i'm out.

Get Air will be pumping at full volume. Lates!

-The Disco Hero

Radiohead - My Iron Lung

David Bowie - Suffragette City

Holy Fuck - Lovely Allen

M.I.A. - Paper Plane (Diplo Street Remix) [Featuring Big Bun & Rich Boy]

Lil' Wayne - Lightin' Up My (La La La)

Codes

Republic of Loose

Stereophonics

MGMT (I feel the urge to write cutesies each time I type their name)

The Kooks

Delorentos playing mini golf

Helena Christensen

Iain Defektor

Flapes Dressing Room

The National

Holy Fuck

Coronas

A $20,000 prize for a full-length Canadian album, judged solely on artistic merit, without regard to genre or album sales.

This is how the independent Polaris Music Prize is described on its own website. Despite only being in its third year, the award has already gained a reputation for unexpected winners. In 2006, the inaugural prize went to the (admittedly) excellent He Poos Clouds by Final Fantasy. In doing so, though, it held off a 600-pound gorilla in Broken Social Scene's eponymous album, not to mention Wolf Parade with Apologies to Queen Mary and The New Pornographers' Twin Cinema. Last year, the judges went one (or three) further with the highly surprising choice of Patrick Watson and their album Close To Paradise.

Patrick who? Exactly.

A quiet year perhaps?

Well... Fellow short-listers included Arcade Fire (Neon Bible), Feist (The Reminder), and Miracle Fortress (Five Roses). Okay, so the first two hardly needed the extra dosh or publicity, but how anyone could rank Five Roses behind Close to Paradise is more than my cranium's contents can figure out. While there is nothing particularly awful about the latter (think of a less evocative Jeff Buckley with some Pink Floyd vibes), Graham Van Pelt's debut offering simply puts you inside of Paradise from the get-go.

So to 2008. The short list was announced last week. It is as follows:

* Basia Bulat – Oh, My Darling

* Black Mountain – In The Future

* Caribou – Andorra

* Holy Fuck – LP

* Kathleen Edwards – Asking For Flowers

* Plants and Animals – Parc Avenue

* Shad – The Old Prince

* Stars – In Our Bedroom After The War

* Two Hours Traffic – Little Jabs

* The Weakerthans – Reunion Tour

First question, as always, is who did not make the short list so, having been on the 40-album strong long list? I would pick up on these absentees as being particularly notable - The Acorn, Born Ruffians, Cadence Weapon, Constantines, Hilotrons, Islands, Sandra Perri, Tegan And Sara, Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band, and Wintersleep.

Second question, then, is what to make of this list? What stands out for me is how little any album stands out for me compared to previous years. I am familiar with and like nine of the ten albums listed, yet I would not have put any on a personal list of the ten best Canadian contemporary albums for the twelve month period ending 31 May 2008!

Worse still, it would be tempting to conclude from this list that Canadian music is in a bit of a slump right now, having enjoyed some truly amazing years. However, I consider such a view to be utter rubbish. Apart from some of the worthy and innovative bands referred to above, here are ten more high quality albums - all made in Canada, all eligible for the prize (if my understanding of the rules are correct), and all omitted from even the long-list!

* Amos the Transparent - Everything I've Forgotten to Forget

* Broken Social Scene Presents Kevin Drew - Spirit if...

* Duchess Says - Anthologie des 3 Perchoirs

* Hinterland - Pan Pan Medico

* The Luyas - Faker Death

* Most Serene Republic - Population

* Proof of Ghosts - Proof of Ghosts

* Sunset Rubdown - Random Spirit Lover

* The Violet Archers - Sunshine At Night

* Yellow Jacket Avenger - Double Nature

To put my own cards on the table, I would declare The Luyas' Faker Death to be the best album that I heard in the period, although I love the punky sassiness of Duchess Says too! I have written recently about the latter here, but I will write up something on The Luyas shortly.

So what does this all mean? I think that I can sum it up as follows - forget about awards committees, stick to blogs! ;-)

*******************************************

The winner of the 2008 Polaris Music Prize will be announced following an exclusive gala concert event in Toronto on September 29.

Here are the bands who have made the cut:

Stars ~ In Our Bedroom After the War

Plants & Animals ~ Parc Avenue

Black Mountain ~ In the Future

Basia Bulat ~ Oh, My Darling

Caribou ~ Andorra 

Shad ~ The Old Prince

Kathleen Edwards ~ Asking for Flowers

Two Hours Traffic ~ Little Jabs

Holy Fuck ~ LP

Weakerthans ~ Reunion Tour

I don't envy the judges on this task!  I must admit that I was disappointed that The Acorn did not make it through to the top 10.  Maybe next time!

Press Play On Tape
Scene: Pavillion Jr.
Karakter:

God gas og dygtighed, med spilleglæde ud over scenekanten. Undrer mig dog over deres Slim Shady-pastiche, som var særdeles malplaceret, og selv om 80'er-medleyen var sjov var det ikke det, publikum var kommet for at høre. Bubble Bobble og Pacman skabte størst glæde, og deres udgave af Monty On The Run var ren nørd-blær med smil til følge.

Clutch
Scene: Odeon
Karakter:

Så er jeg også venlig. De er dygtige musikere, ingen tvivl derom. Men magen til arrogance. Koncerten bliver indledt uden skyggen af bandmedlemmerne, og i stedet får vi en al for lang intro på bånd. Når bandet først går på scenen virker de uoplagte (med mulig undtagelse af trommeslageren, der var pænt engageret i hans kram) og selvfede. Det til trods for, at musikken var i overhængende fare for at blive ensformig. I er dygtige musikere, drenge, men I skal ikke hvile på laurbærrene!

Radiohead
Scene: Orange
Karakter:

Eminent velspillet og med præcis den kølige distance, der ikke udråber arrogance, men nærmere introvert professionalisme og hengivenhed til eget værk. At gøre en Orange-koncert intim er der kun få, der har kunnet præstere (som f.eks. da Shirley Manson drak sig fuld under sin Garbage-koncert i 2002). Det lykkedes Radiohead. Kun næsten modvilligt spillede de Karma Police som allersidste sang, men den blev indledt med sangen Idioteque (fra Kid A), så der skulle dén pointe ligesom være sat på plads. Selv om setlisten hovedsageligt bestod af numre fra nyeste In Rainbows, som jeg ikke synes alverden om, så fungerede det langt, langt bedre end hvis koncerten havde været én lang "hit-parade". I så fald havde Radiohead ikke kunne prale af at være de auterer, de så inderligt gerne vil være.

Lidt røg skal de dog ha' med: deres brug af splittet storskærm, så man kunne se alle bandmedlemmer samtidig, var fin hvis man stod tæt på skærmen, men jeg har ondt af dem, der stod et stykke væk. Og hvis man ikke var Radiohead-fan, så blev man det i hvert fald ikke dén aften. Det var en koncert for de indviede, eller bare de meget skæve.

Seasick Steve
Scene: Pavillion
Karakter:

Festivallens overraskelse må komme i skikkelsen af denne true-blood redneck son-of-a-bitch med denim overalls, langt fipskæg, skovmandsskjorte og whiskey-ånde. Slide-guitar helt fra Mississippis hede, akkompagneret af "The Mississippi Drum Machine" (a.k.a. en trækasse på gulvet, som han hamrede på med foden). Efter at se hvor mange, der er mødt frem for at se ham, udbryder Steve som noget af det første: "Wow, I thought I was gonna play to like twenty people today."

Hans medbragte trommeslager gik så højt op i stemningen, at under en sangs afslutning væltede han bogstavelig talt bagover - heldigvis på sidste slag. Og hans søn på vaskebræt fik en slurk whiskey under introduktionen, hvorefter Steve stolt udbryder, "That's my boy."

Musikken var country/blues, og det er også fint nok, men mandens engagement var hvad der virkelig solgte koncerten. Han så helt og aldeles lykkelig ud, og var oppe og danse publikum i gang flere gange på trods af mandens tydeligt fremskredne alder. Man ved bare, at den mand sover med et oversavet jagtgevær under puden.

Holy Fuck
Scene: Pavillion
Karakter:

Improviseret dansemusik med galskab, kasten-sig-rundt, mærkværdige instrumenter, Casio-keyboards, båndmaskiner der blev flået ihjel, og en særdeles aktiv trommeslager. Jeg var målløs. "Holy Fuck" er præcis hvad man tænkte, da man forlod teltet efter koncerten. Man kunne også mærke på bandet, at de var sindssygt glade for at spille. Selv om de gerne ville være hårde i kanten og give publikum fingeren, så kunne de alligevel ikke lade være med at smile og komme med endnu flere skøre påfund til deres allerede dundrende lyd (lidt for meget mudder, hr. lydmand!). Deres to mikrofoner var ellers kun til effekt-brug (lidt reverb, lidt distortion, etc.), og altså ikke til at kommunikere med publikum med, men i ren affekt forsøgte den ene af de tre galninge alligevel at takke os for vores entusiastiske optræden gennem hans distortion-mikrofon. Kun enkelte gange tabte den ellers super-præcise og mildest sagt engagerede trommeslager et fill på jorden, hvilket jeg er sikker på ingen andre lagde mærke til, og han så undskyldende ud hver gang - og kvitterede få sekunder senere med et endnu hårdere fill. Og aldrig har jeg set en båndmaskine få så mange tæv. Holy fuck, indeed.

The Streets
Scene: Orange
Karakter:

Man kan sgu ikke klandre Mike Skinner for ikke at prøve. Publikum blev overøst med ros og entusiasme, og det må tages som en bonus, for Skinner kunne i virkeligheden bare have stillet sig op med sine bedste numre, fyret dem af, og taget hjem, velvidende om, at han havde leveret endnu en god fest i kraft af hans bagkatalog. Men nej, der skulle show til, og thank god for that. Det må være svært at være back-up band for den mand, for alle hans skøre påfund undervejs virker meget improviserede, og hvordan backer man en mand op, der insisterer på at få slukket al lys på hele Orange så han kan se lighterne? (And I tell you, fra luftfotoet så det meget imponerende ud at se en mørklagt Orange Scene kun lyst op af en mulliard lightere.)

Settet itself fokuserede meget på crowd-pleasere, og med crowd mener jeg hovedsageligt 14-årige piger. Der var alle tåreperserne og mid-tempo numrene, som man kunne stå og holde kæresten om livet til. Men når han endelig gad, så kunne Mike også sætte gang i en fest, og specielt "Fit But You Know It" fik smæk så den brækkede sig. Men Mike: jeg ved ikke hvem der har fortalt dig, at du kan synge. Men det kan du ikke. Heller ikke andenstemme. Lad hellere din rasta-buddy om dét.

The Dillinger Escape Plan
Scene: Odeon
Karakter:

Man skulle tro et band som Dillinger var vante til, at en vis procentdel af publikum ikke var med dem. Det handler jo alligevel om at svinge med og smadre guitarer og råbe og skrige. Men 3/4 gennem koncerten så Dillinger-banden nærmest skuffede ud, og Greg spurgte ligefrem om vi selv syntes, vi havde fortjent et sidste nummer.

Det var ikke fordi de ikke prøvede. Ben Weinman kastede sig rundt med både guitar og krop; kravlede op på højttalertårn; dropkickede selvsamme højttalertårn så det næsten væltede ned over ham; sprang ud fra selvsamme højttalertårn (som var fire store Marshaller stablet ovenpå hinanden!); og sprang ud i publikum under en superb fremførelse af Clip The Apex. Også Greg var en tur ude og uddele øvertæver. Men det var før teltet på Odeon tyndede ud til under det halve af dets kapacitet.

På trods af en ellers gedigent sammenrystet hardcore fanbase oppe i pitten, en del nysgerrige onlookers, og et band der ellers rystede alle deres moves af i et forsøg på at gejle folk op, så var indstillingen der bare ikke blandt publikum. Det hjælper måske ikke at lyd- og lysmændende var decideret sløve i optrækket.

So there you have it!
Smæk På var på festival, og fuck hvor var det godt.

Og iøvrigt fryd på Spleen United, der mistede deres lyd i en ti minutters tid under koncerten. Lyt til noget Ladytron eller Holy Fuck og tag ved lære; drop det der sodavandsdiskotek!

Og stol aldrig på en anmelder, der fortæller dig, at Alphabeat-koncerten var god — selv DR syntes, den var noget bras! Ha!

1. Two Hours Traffic - Backseat Sweetheart
Even my 8 and 10 year old sisters appreciate this record, it's that good.

2. Basia Bulat - In The Night
She's from my hometown, so I think I'll give her record a listen

3. Black Mountain - Queens Will Play
I can't quite decide if this record is strong enough to be on the list, but this is a solid track.

4. The Weakerthans - Sun in an Empty Room
Another solid record from one of my favourite bands, it fits really well together. And the webisodes are hilarious.

5. Holy Fuck - Milkshake
Holy Fuck this is a good album. I saw the album on vinyl the other day and I almost bought it, even though I don't have a record player.

I'll discuss my qualms with the list later this week

Is it just me, or are the 2008 Polaris Music Prize nominees not nearly as exciting as previous nominees and winners like Patrick Watson and Final Fantasy? Not to hate on other Canadian talent, but the only band that I'm really excited about from this list is Holy Fuck -- their brand of mad, improvised, lo-fi, bit crunchy sonic madness is truly inspired. The rest of the short list acts seem like they could have been nominated any year in the past five or six years -- surely there are other innovative, emerging Canadian bands worth promoting?

The indie rock wave is lead by Winnipeg veterans The Weakerthans, nominated for their latest album, Reunion Tour.

Other indie rock acts vying for the $20,000 prize include Montreal bands Plants and Animals (Parc Avenue) and Stars (In Our Bedroom After the War), Vancouver's Black Mountain (In the Future) and Charlottetown's Two Hours Traffic (Little Jabs).

Two experimental acts also made the cut: Toronto band Holy F---, for their album LP, and Dundas, Ont., artist Caribou, for his album Andorra.

Rounding out the list are hip-hop artist Shad (The Old Prince), Ottawa singer-songwriter Kathleen Edwards (Asking for Flowers) and London, Ont., singer-songwriter Basia Bulat (Oh, My Darling)

Polaris founder and former music executive Steve Jordan established the fledgling Canadian prize to recognize the best full-length Canadian album of the past year, judged on artistic merit and without regard to either genre or sales figures. The award is inspired by Britain's esteemed Mercury Prize.

Past winners are Patrick Watson and Final Fantasy.

A cross-Canada panel of 185 music journalists, broadcasters and bloggers determines a long list of semi-finalists, released in June, as well as Monday's 10-entry short list. A smaller panel then ultimately selects the winner.

The third annual Polaris Music Prize will be awarded at a ceremony in Toronto on Sept. 29.

NowPublic

Tags: Canada | Culture | Music | Stars | Nomination | indie | Rock | Caribou | Black Mountain | Andorra | Prize | culturite | shad | polaris | Final Fantasy | Weakerthans | Plants and Animals | Two Hours Traffic | Holy Fuck | Kathleen Edwards | basia bulat | patrick watson

Nomo is like Holy Fuck VS. Toubab Krewe, which might not mean much unless you're a Pitchfork regular, or a friend of ours for a long time.

Holy Fuck is a Casio modding indie rock group that pulls tweaked synth sounds from assorted and distorted electronics. Toubab Krewe is an Afro influenced rock group of Asheville NC which leans toward more traditional West African music... in the middle lies Nomo.

The band harps melodic horns and distorted keys, the thumb piano and drums of African descent, and the sound of a summer rooftop friendly album that pairs perfectly with some sangria and chaise lounge. Their new album out on Ubiquity made us open the office door and kick up our feet by the 2nd track.

Nomo hits New York City July 11, 12 & 13th.
Visit their Myspace for more info.

Το πολυαναμενόμενο και για πολλούς πλέον μοναδικό αξιόλογο συναυλιακό γεγονός κάθε καλολαιριού, το Synch festival, έγινε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην Τεχνόπολη στο Γκάζι και στην ευρύτερη περιοχή, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Η ύπαρξη κάποιων ονομάτων στο φετινό set (Happy Mondays, Roisin Murphy κ.α.), που δεν είναι ακριβώς στην αιχμή της καλλιτεχνικής πρωτοπορείας, με γέμισαν με σκεπτικισμό, όσον αφορά κυρίως το μέλλον του festival.

Την Παρασκευή, στην μεγάλη ανοιχτή σκηνή, εμφανίστηκαν οι αγαπημένοι του παρόντος blog Yo La Tengo, με αρκετά καλή διάθεση και όρεξη να ικανοποιήσουν εαυτούς και το κοινό, πλην όμως κάτι δεν δούλεψε σωστά και το live στα μάτια μου δεν πέτυχε το σκοπό του, με συνέπεια, μετά την πρώτη ώρα, να επέλθει αρχικά, μια σχετική βαρεμάρα, που οδήγησε σε απογοήτευση καθώς με τις λίγες τζούρες που πήρα από τους Liars, και οι οποίοι μου φάνηκαν εξαιρετικοί, μάλλον μετάνιωσα που τους έχασα για χάρη των Yo La Tengo.

Τους Liars στη μικρή σκηνή, ακολούθησαν οι βασιλιάδες του synch οι Holy Fuck, αυτοί οι τέσσερεις καναδοί που μοιάζουν, αν μη τι άλλο, να απολαμβάνουν αυτό που κάνουν. Με αυτό το μίγμα ακανόνιστου funk, krautrock, electro-rock, διασκέδασαν όλο αυτό το πλήθος που προτίμησε (και δικαίως) να γυρίσει την πλάτη του, στην αρπαχτή των Happy Mondays και με τις αδυσώπητες δονήσεις τους, διανθισμένες από ελάχιστα, παραμορφωτικά και βιαστικά ρομποτικά φωνητικά τους, μας χάρισαν την καλύτερη εμφάνιση του τριημέρου.

Όσον αφορά τον The Field, κάτι το προχωρημένο της ώρας (βγήκε περίπου στις 3 τα ξημερώματα), κάτι η αφόρητη ζέστη που επικρατούσε (μου θύμισε την εμφάνιση των Φιλανδών Pansonic μερικά χρόνια πριν (2005)στο Λαύριο, σε ένα φούρνο σχεδόν –όπως μπήκα, έτσι βγήκα),αλλά βέβαια και η εξάντληση σωματικά και πνευματικά, μετά από 8 ώρες, με υποχρέωσαν σε άτακτη υποχώρηση μετά από 45 περίπου λεπτά, στα οποία πάντως με διασκέδασε αρκετά, αν και δεν πρόλαβα να ακούσω τίποτα από το κορυφαίο περυσινό του From Here We Go Sublime.

Την Κυριακή στην μεγάλη σκηνή οι Sterolab, με τα άψογα φωνητικά της Laetitia, ήταν απολαυστικοί, καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους και τα παλιά και τα νέα τραγούδια έδεσαν αρμονικά τόσο μεταξύ τους όσο και με το κοινό από κάτω. Τα Ping Pong, French Disko, Cybele’s Reverie, πρέπει να ικανοποίησαν άπαντες, ακόμα και το μισάωρο (οργανωτικό) κενό μέχρι την

εμφάνιση της Roisin Murphy καλύφτηκε με άνεση και επαγγελματισμό από τη μπάντα,η Roisin Murphy, η οποία μου φάνηκε αρκετά συμπαθητική, αλλά έπεσε πάνω στον Kieren, ο Kieren Hebden λοιπόν με τη συνδρομή του έμπειρου ντράμερ Steve Reid και με χαρακτηριστική την μεταξύ τους άψογη συνεργασία, προϊόν, προφανώς, σκληρής δουλειάς αλλά και αμοιβαίου σεβασμού, παρουσίασαν ένα απολαυστικό σετ που νομίζω δεν άφησε κανέναν( ; ) ανικανοποίητο.

Εκφραστικός σε σχέση βέβαια με τη μουσική που παίζει , λαβαίνοντας υπ’ όψιν το γεγονός πως δεν πρόκειται ούτε για αμιγώς χορευτική μουσική, ούτε βέβαια rock, αλλά για ένα πειραματικό ηλεκτρονικό χαρμάνι που κινείται σε, μάλλον περιθωριακά, μουσικά ύφη (post-rock, avant-garde electronica, folk and free jazz), με συχνές-αν όχι αποκλειστικές- δόσεις αυτοσχεδιασμού, κυρίως από την πλευρά του ακούραστου και πάντα γελαστού Steve Reid. Μη ξεχνάμε άλλωστε, πως ο αυτοσχεδιασμός μάλλον ικανοποιεί περισσότερο τον ίδιο τον καλλιτέχνη, παρά αυτόν που τον παρακολουθεί.

Οι κατά τόπου συνεργάτες του blog -τους οποίους και ευχαριστούμε με την ευκαιρία για μερικές από τις φωτογραφίες- μίλησαν με καλά λόγια, τόσο για τους Pony Hoax, όσο και για τους Klangwart.

Και του χρόνου...

There's little under ten hours to go until the gates open at Glastonbury. For the first time in over fifteen years the festival hasn't sold out in advance. Michael Eavis claims it is due to the dreadful weather of the last couple of years, but most would put it down to a lacklustre headline and main stage lineup. As always though, the undercard is where most of the highlights are to be found. Here are my ten picks for the festival, with some tracks to whet your appetite...

1. Edwyn Collins, Friday - Park Stage (A Girl Like You)

2. Massive Attack, Saturday - Other Stage (False Flags)

3. Black Mountain, Sunday - Other Stage (Wucan)

4. Holy Fuck, Saturday - John Peel Stage (Milk Shake)

5. Elle S'Appelle, Thursday - Left Field (Little Flame)

6. Six. By Seven, Saturday - Glade (IOU Love)

7. Lykke Li, Saturday - Park Stage (Breaking It Up)

8. Martha Wainwright, Saturday - Pyramid Stage (So Many Friends)

9. Hercules & Love Affair, Friday - East Stage (Blind)

10. My Morning Jacket, Sunday - Park Stage (Look At You)

Photo: Gilberts

Ekko is scheduled for the 5th and 6th of September, and if you can't afford the probably very reasonable entrance fee then the organisers are still looking for helpers: those wishing to exchange brains and brawn for a complimentary ticket can email frivillig@ekkofest.no .

Isragirl Presents : Leave Israel Alone, Video by jewishjournal ©

Whether you have seen the original video by Chris Crocker, the most famous Britney Spears fan in the world (A masterpiece by the way), or not, this funny tribute just may put a smile on your face. If you don't find it at least a little funny, you must be: A. Pro-Israeli American (and probably Jewish) - who will just not have people laughing about Israel; B. Right wing Israeli who thinks this video is anti-Israeli and that its subtext is false; C. You just don't get it...; D. You have no clue as to how you got to this blog and why you've just watched a crazy bitch go on and on about Israel.

And even though I wouldn't want to think, and I don't think, that Israel is somewhat of a drunk has-been-bad-ass who jeopardizes its own citizens, and can't help but messing up time after time, and then sobbing about how miserable it is, I found the video hilarious!!!

I am sure this video is not going to convert anyone's opinion, but if you have something on your mind, remember that your comment just might (convince some flaky clueless dude that you know best), so feel free to be angry in writing if necessary....And my apologies in advance.

Leave Israel Alone – She's a Country!!! This is not a controversial site, mind you, nor is it a provocative blog, so hop along, don’t watch it, I warned you...

• Travel Israel: Guide, Travel Tips, Photos and Videos
• Women Travelling Alone in Israel
• Israel Photo Galley
• Travel Israel Blog Spot

I was in my photo history class the other day & I actually made a full circle point backed up with examples & words that made sense (usually in class I just kind of trail off sometimes, distracted by the light coming in through the blinds or something)- it was pretty major.

Then this dipshit (cute dipshit I might add, who sadly chooses of his own free will to go by the name barney, instead of his real first name…why? I have no clue) says something stupid, disagreeing,  just... sort of something that naturally would illicit a: what? really? you actually just said that? whatever... i'm going to try to pretend you didn't say that b/c you're pretty...

but no, that day, I was instantly thinking: fuck you, I’ll bite your finger off you idiot, your argument is ungrounded, unsupported, unreasoned, I’ll fight you to the ground, let’s go…!

& then i realized: whoa.

-i respect your right to have your own opinion, (even if it is wrong wrong wrong)

-plus i'm tired & sitting directly beneath the path of the air conditioning vent & must reserve all energy to stay warm

-& I was a little: holy fuck, I’m angry… what am I so angry about?

it was an interesting class, cold, but interesting in the personal introspection sort of way (nothing else was really going on... other than my trying to teach myself to be ambidextrous, people texting other people, & some poor, very very gay man trying to engage us at the front of the miniature auditorium)

so Thursday, what are you angry about?

maybe it’s more like, what I am not angry about…

& for your listening pleasure, since it just popped into my head again & it is amazing: lonely holiday by old 97s... go enjoy, i'll work on being less angry, i swear

(already rhett miller's doing a pretty good job with helping...)

Τον καιρό που είχα να γράψω είδα τον Nick Cave και τους κακούς του σπόρους στον Λυκαβηττό (ευτυχώς που πρόλαβε να γίνει η συναυλία πριν τον κλείσουν). Πολύ καλός ο Νικολας όπως περίμεναν όλοι. Αν και κουρασμένος έδειξε για άλλη μια φορά ότι έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα. Ελπίζω να τον ξαναδούμε σύντομα. Ίσως για την περιοδεία του δεύτερου δίσκου των Grinderman.

Και το Synch μια χαρά ήταν. Θα μπορούσε να είναι και καλύτερο αλλά εντάξει, μη τα θέλουμε όλα. Με χάλασαν λίγο τα πιο "ροκ" ονόματα που υπήρχαν φέτος στο φεστιβάλ αλλά ok, δεν έφεραν και τους Scorpions. Yo La Tengo και Stereolab μια χαρά. Roisin Murphy δεν είδα σχεδόν καθολου. Προτίμησα να δω τον Steve Reid και τον Four Tet και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Πάρα πολύ καλοί και οι δυο. Βέβαια η κορυφαία ημέρα για εμένα ήταν η πρώτη κυρίως λόγω Holy Fuck και Liars. Η όλη dubstep φάση δεν με πολυψήνει όπως και γενικότερα τα dj sets οπότε δεν τρελάθηκα κι'όλας με Pinch, kode9 και σια.

Δυστυχώς έχασα τον field αλλά δεν μπορούμε να τα προλαβαίνουμε και όλα σε αυτά τα φεστιβάλ. Τα πειραματικά που έπαιζαν στο αμφιθέατρο μια χαρά αλλά ο κόσμος πολύ χάλια στο μεγαλύτερο ποσοστό του. Δράμα. Ούτε τον θεό Christopherson (1/2 των Coil) δεν μας άφησαν να απολαύσουμε με την ησυχία μας. Angel πάντως το τελευταίο βράδυ όλα τα λεφτά, όπως και η Hildur με το τσέλο της.

Σύντομα έχει Fly Beeyond το πρόγραμμα (αν το επιτρέπουν τα οικονομικά) και αργότερα Leonard Cohen και Bjork. Αρκετά καλό συναυλιακό καλοκαίρι θα μπορούσα να πω.

Εντωμεταξύ έχουν ενδιαφέρον και τα μικρότερα live όπως αυτό των Amparanoia στο Θέατρο Βράχων και τα διάφορα δωρεάν live όπως η Γιορτή της Μουσικής και το φεστιβάλ τζαζ στην Τεχνόπολη. Αν και δεν διαφημίζονται ιδιαίτερα είναι ένας πολύ καλός τρόπος να περάσεις ευχάριστα το βράδυ σου με live μουσική χωρίς να χρειαστεί να σκάσεις την 30άρα (minimum) ακόμα και αν δεν τρελαίνεσαι για αυτά που παίζονται.

Αυτά για τώρα, θα επανέλθω αύριο (ελπίζω). Για το τέλος ένα βίντεο από το καλύτερο τραγούδι των Holy Fuck live από το Synch καθώς και το ίδιο τραγούδι από το Primavera της Βαρκελώνης όπου ο κόσμος άρχισε να ανεβαίνει στην σκηνή και να χορεύει μαζί με την μπάντα.

Holy Fuck - Lovely Allen @ Synch Festival

Holy Fuck - Lovely Allen @ Primavera

A lista "longa" conta com bandas como Crystal Castles, Tegan & Sara, Islands, The New Pornographers, Constantines, Holy Fuck e tantas outras. Em 7 de julho sai a lista "curta", de onde posteriomente sairá o vencedor, escolhido por um júri de mais de 170 jornalistas, músicos e blogueiros canadenses.

Enquanto isso, aqui no Brasil...

Mariana Rezende

HEY WILLPOWER

SOPHISTICATED BOOM BOOM Abschiedsparty

WE ARE WOLVES

MOCHIPET

THE DEATH SET