[dailymotion id=x1bdea]

Video Clip : I'll Fly With You (L'amour Toujours)

Singer : Gigi D'agostino

Mijn hart lag nog in stukken op de grond toen daar alweer iemand nieuw naast me opdook - hij zag het zitten en in zijn enthousiasme en ook wel in een soort ultieme kamikaze move dacht ik "waarom niet!". Op de trein richting onze eerste echte met twee avond regende het maar bij aankomst in Gent stond een regenboog hoog en luid aan de hemel en beter nog, in het station de jongen met een grote paraplu. En dus wandelden en babbelden we en ik die helemaal was gestopt met dromen en verwachten, verwachtte niks. En dan kan het er knal op zijn, met lekker eten aan zijn tafel en nadien een paraplu wandeling naar Dampoort want daar had ik een feestje. En toen ben ik maar ineens twee dagen gebleven - "heerlijke arbeidsfeesten waren me dat kom je niet terug?" smste hij erna. En dat deed ik. Niet dat ik besefte, dat het mooi en ook potentieel was, de eerste weken. Maar het is zo. Hij staat er, en laat me los, is zelfzeker en verslavend. En ik die in het begin in de war was van zoveel lief geweld dat ik niet verwacht had, en zoveel snelheid, moest mijn muur helemaal afbreken voor die lach van hem en die ogen, en hoe hij me over zijn schouder tilt als ik aankom, of hoe we rondhangen en kersen kopen en opeten in Brussel, hij de internationale vrienden de revue laat passeren zonder een spatje geintimideerd te zijn. Hoe belachelijk maar helaas erg waar mijn hart opsprong toen hij tijdens een etentje ter gelegenheid van de verjaardag van gemeenschappelijke vriendin E. van de E-zegen verkondigde met een knipoog naar mij dat hij zijn FB status had veranderd naar 'in a relationship'. Hoe hij me rondsmijt als was ik zijn pop, maar altijd lief, en me knuffelt, me vasthoudt tot ik in slaap ben en dan zelf gaat slapen, zijn berichten ondertekent met ZJG. Ik heb lang moeten denken waarvoor ze stonden, zo ongewoon ben ik die woorden.

En tis ni de moment. Hij had examens, gaat werken in het buitenland vanaf augustus en ik heb mijn interview, en ik moest werken, en ik moest verhuizen (eigen stek in Brussel met coole roomies hieperdepiep hoeraaa) en intussen voorbereiden, innestelen, alles. Dus kop ontplofte en soms ook in zijn gezicht. En toch bleef hij. Meer nog, hij confronteerde me met mijn drama gehalte.

Het gaat hard, volle petrol, en soms wil ik op de rem staan en roepen "NEEEEEEEEEEEEE ER IS MEER TIJD NODIG" maar langs de andere kant, als dingen goed zijn, dan geldt er maar één regel: sit back and enjoy.

De man die ik voor het gemak even de idioot noem had - zij het niet vanaf het eerste ogenblik - hemel en aarde van plaats veranderd. En, helaas pindakaas, u weet al dat dat niet goed afliep. Goede vrienden wisten me te vertellen dat het beter was zo, blutsten mijn ego verder uit, drukten me op het hart dat ik er niks aan miste, er een goeie hoek af was, veegden me van de badkamervloer bijeen terwijl ze herhaalden dat hij een eikel eersteklas was, en - topargument en beroepsmisvormend als wij politologen zijn - wie wil er nu iemand daten die voor de zwartzakken stemt. Dat deed hij, ja. En het zou normaal voor mij - tolerant en goedlachs, superdol op vreemde en bekende vogels van alle soorten en maten zowel in Antwerpen als op buiten de landsgrenzen - een Afknapper Van Formaat zijn. Bon, om maar te zeggen: ge kent dat wel: ge voelt u zo stom als het achtereind van een varken, ge slaapt slechter dan een frontsoldaat, ge loopt spaak als ge wandelen gaat (danku De Mens) en de dagen slepen zich voort. Ik had op het einde van die week een Belangrijk Examen af te leggen en het kon me geen bal schelen. Geen bal. Ik sukkelde op donderdag zelfs zo in de put dat ik uit miserie ging hokken in het appartement van K. en H. in Leuven, terwijl zij moesten blokken en uitgingen en ik natuurlijk helemaal niet meekon wegens de dag erop in alle vroegte dat examen in Brussel - en dat terwijl mijn eigenlijke bed in Brussel staat. Kortom, van de kaart, van het paadje, in de prak.

Zaterdag was dan de eerste echte mooie dag van het jaar, laatste week van april, tijd voor de XL zonnebril op de neus en met luide muziek naar de stad, alwaar E. van de E-zegen en ik een pakje zouden maken en vooruit dan, een showke ineen steken want een vriendin van ons gaf die avond haar feestje daar ze naar het andere eind van de aardbol verhuisde luttele dagen later. Maar E. en ik hadden elkaar in tijden meer gezien dus we zeiden tegen onszelf live a little en kochten een boerenbroodje en aten dat op in de zon aan een standbeeld en babbelden over het leven en vooral de neerwaartse draaikolk die mijn bestaan was geworden - geheel tegen mijn natuur in. Over hoe je soms niet rationeel je gevoel kan sturen, en ge verdekke weet dat dit het allemaal niet waard is, maar u desalniettemin zo tof als een dweil blijft voelen. 's Avonds thuis met de mama eten in de tuin en de babymans van de zus kwam slapen - en dat manneke is een waar genot.

Tegen elven des avonds hijste ik mij dan tegen mijn zin in party-outfit en poogde mijn wallen en doffe blik zo goed mogelijk op te poetsen om naar een feest te gaan waar ik naast E. van de E-zegen en het meisje dat naar de andere kant van de wereld zou vertrekken niet echt veel mensen kende.

Maar it's the darkest right before dawn, en het was de volgende ochtend, toen ik een u-turn maakte op het Sint-Andriesplein met vier zatte meisjes giechelend op de achterbank en een erg leuke jongen naast mijzelve, dat de zon weer doorbrak. En hoe. Maar da's voor een andere keer.

Ich habe es wohl schon  ausreichend oft klar gemacht, ob ihr es nun hören wolltet oder nicht: Ich bin verliebt. In Tromsø.

Meine Liebe zu Berlin ist von eher verwandtschaftlicher Qualität, man kennt sich schon ewig, ist zusammen groß geworden, schätzt einander und nimmt kleine Makel des anderen in Kauf. Auch wenn man sich mal eine Weile nicht sieht, weiß man, dass man jederzeit zurückkommen kann, dass der andere für einen da sein wird und einen nie fragen wird, wo man gewesen ist. Und nach langen Jahren des Zusammenlebens musste ich eben mal raus.

Dann kam Oslo und es musste sich sehr um mich bemühen. Bei unseren ersten beiden Zusammentreffen hatte es keinen besonders guten Eindruck hinterlassen und dieser Rückstand war schwer aufzuholen. Doch es warf all seine Bildung, seinen Charme und nicht zuletzt seine Schönheit in die Waagschale, um mich zu gewinnen. Und siehe da, schließlich entwickelte ich doch noch eine gewisse Zuneigung zu Oslo und es dankte es mir mit unvergesslichen Erlebnissen.

Aber Tromsø, das war Liebe auf den ersten Blick, in ihrer reinsten und umwerfendsten Form. (Vergleichbar vielleicht nur mit Katharina und ihrem Linux...) Die Annäherung, das Aufwachen nach der ersten gemeinsamen Nacht – alles perfekt, traumhaft. Wie oft musste ich mich in den darauffolgenden Monaten selbst kneifen! Wie oft stand ich da und dachte: Das kann nicht sein, so etwas unglaublich Schönes hab ich doch gar nicht verdient! Und ich lächelte verklärt und Tromsø lächelte zurück, nahm meine Hand und zeigte mir neue Wunder.

Nun ist es ja aber so, dass man irgendwann der Realität ins Auge blicken muss. Spätestens, wenn aus einer leidenschaftlichen Affaire eine ernsthafte Beziehung werden soll, muss man die rosarote Brille absetzen und sich den Tatsachen stellen. Niemand ist perfekt und man sollte besser herausfinden, ob man mit den Fehlern des anderen leben kann, ehe man ein gemeinsames Leben auf falschen Hoffnungen aufbaut. Ja, und das hab ich dann heut mal gemacht. Ich hab mir Tromsø von seiner hässlichsten Seite angesehen, an einem seiner schlechten Tage. Ich habe es nicht vorgewarnt, ich habe mich nicht zurückgehalten, ich habe erbarmungslos dokumentiert. Und was soll ich sagen? Auch nach einem dreistündigen Spaziergang im Niesel, durch dreckigen Schnee, über matschige Wege und schlammige Hügel, entlang fußwegloser Hauptverkehrsstraßen, obwohl komplett durchnässt und verfroren, bin ich Tromsø treu ergeben. Ja, es hat mir sein wahres Gesicht gezeigt – und dabei nichts von seinem Charme verloren.

Doch genug der Worte. Seht selbst!

Die Phrase "bis über die Knie im Schnee stecken" verliert etwas an Schärfe, wenn man den Winter in Tromsø verbracht hat. Aber mal ehrlich, wann ist euch das zum letzten Mal passiert? Und wann schon mal im Mai?

Erde

Luft

Wasser

...und andere seltsame Dinge

Hach, wer könnte diesem Ort nicht verfallen? (Naja, vielleicht nicht grad dem Elektromüll...)

Por peticion popular! (nunca me había fijado en la letra... umm)

I still believe in your eyes
I just don't care what
You have done in your life
Baby I'll always be here by your side
Don't leave me waiting too long
Please come by

I, I, I, I still believe in your eyes;
There is no choice,
I belong to your life
Because I will live
To love you someday;
You'll be my baby
And we'll fly away
And I'll fly with you,
I'll fly with you,
I'll fly with you

You are, are, are, are, are, are
You are, are, are, are, are, are
You are, are, are, are, are, are

Every day and every night,
I always dream that
You are by my side
Oh, baby, every day
And every night,
Well I said everything's
Gonna be alright
And I'll fly with you,
I'll fly with you,
I'll fly with you

You are, are, are, are, are, are
You are, are, are, are, are, are

Dream of me
I still believe in your eyes
I just don't care what
You've done in your life
Baby I'll always
Be here by your side;
Don't leave me
Waiting too long,
Please come by
I, I, I, I still believe in your eyes;
There is no choice,
I belong to your life
Because I will live
To love you some day;
You'll be my baby
And we'll fly away
And I'll fly with you,
I'll fly with you,
I'll fly with you

Every day and every night,
I always dream that
You are by my side
Oh, baby, every day
And every night,
Well I said everything's
Gonna be alright
And I'll fly with you,
I'll fly with you,
I'll fly with you

You are, are, are, are, are, are
You are, are, are, are, are, are

Dat wil niet zeggen dat de lach meteen op mijn gezicht staat en ik alles overboord gooi aan in te kaderen momenten en meer van die fraaie zeer zintuiglijke herinneringen die je hebt als je iemand fijn vindt - die lippen, zijn armen om je heen, zijn stem, het geluid van zijn lach, hoe hij water over zijn gezicht gooit en hoe het is zijn hart te horen kloppen in je oor. En hoe mijn hart bloedt als ik denk dat hij de eerste in jaren is van wie ik denk dat hij me aankan.

Maar dan zijn er de vrienden. Vriend C. kwam speciaal met mij avondwandelen en doet me schaterlachen om de hele situatie en heeft mijn ego uitgeblutst (of is eraan begonnen). En hij merkte op dat die jongen mij misschien wel aankon, maar ook kleinkreeg. Hij drukte me plat en deed me twijfelen aan mezelf en dat kan onmogelijk de bedoeling zijn van iets dat goed is. Liefde moet spieren geven, en niet je afbreken tot er alleen nog maar paniek is.

En hoe ik mijn pollekes kus met die maten van mij. En dat het niet moeilijk moet zijn het leven. Of althans niet zo moeilijk als ik de laatste tijd in al mijn verwarring dacht.

Niets van dat alles.

En toch zit het reuzediep en is het wazig en zot en dichte mist. Het geeft kriebels en doet mijn knieën knikken, het doet me huilen en panikeren en naar adem snakken en ik moet vaak met mijn ogen knipperen om zijn blik of gezicht of rug of gedachte aan zijn hand op mijn been terwijl hij reed die langsflitsen terwijl ik serieus werk doe, weg te krijgen.

En het is niet hij. Ik ga gewoon kopje onder omdat hij alles triggert waar ik doodsbang voor ben, hij kwam toevallig langs en daagt me uit, hij positioneert zich zodat ik mezelf moet positioneren, hij duwt en houdt me uit en in balans tegelijkertijd. En dat, dat durven openstellen, dat gaan voor iets puurs en hoog dat u doet stoppen met eten, naar adem snakken en dingen voor hem doet doen die ge nooit van uw leven zou doen, brengt paniek in dit eierhoofd.

En tis maar door toch in het bad te springen dat ge leert zwemmen.

Maar baten kon het niet. En toch was ik zo stom mij wel over te geven aan zijn zoenen, en daar is de Lastige Situatie geboren, aangezien de man in kwestie goede vriend is van beste vriendin. En daar springt ge normaal voorzichtigekens en oeipasoptisgelijknenolifantindeporseleinwinkel mee om.

Zeker omdat het op papier volledig klopt. Hij is leuk. Hij reist veel maar heeft ambitie. Hij heeft een net diploma. Hij is onderhoudend. Hij kan een deftig gesprek voeren. Hij luistert aandachtig. Hij vertelt mij dingen die ik nog niet wist. En hij doet niet teveel en niet te weinig moeite.

En ik kan het niet. Ik kan me er zelf niet toe brengen open kaart te spelen en gewoon hem te zeggen van zie, ik vind u fijn, maar niks meer. Ik gedraag me zoals het jongensgedrag dat ik al heb vervloekt. Want ik wil er wel mee rondhangen! Of iets eten! Maar ook écht waar niks meer! En dat, hoorde ik gisteren aan de keukentafel in een superzalig huis in Antwerpen, is niet wat jongens van meisjes die hen gezoend hebben, verwachten.

Met een minpuntje het nieuwe jaar in, het is eens wat anders.

Ik vergeet nooit het moment waarop hij - net terug van een feesttripje met zijn maten in Brussel met een reuzekneuzing aan zijn rug door van een podium te stuiken - een zwart plat doosje tevoorschijn toverde waar tussen alle andere pralinetjes een bloedrood chocoladen hartje zat. En het moment waarop hij uit bed sprong en het doosje vertrappelde, en we de slappe lach kregen en de geplette chocolade opaten, al pratend in ons erasmusfrans. Hoe hij me elke avond in het Spaans een verhaaltje vertelde, met zijn arm om me heen en zijn mond tegen mijn oor. Altijd over een jongen en een meisje en wat ze die dag gedaan hadden.

Een paar weken geleden liep ik op een avond langs de winkel op de Zavel waar hij destijds was binnengestapt en mij het doosje had gekocht. En ik had zo'n spijt. Ik heb hem meteen gebeld en gevraagd of hij geen chocolade miste, zo daar in Londen (want hij heeft Parijs ingeruild voor Londen deze zomer, net toen die andere jongen uit Londen terug naar Antwerpen kwam). En hij miste het. Sindsdien hangen we weer met elkaar aan de telefoon. En sturen berichten op onmogelijke uren. En kijk, gisteren heb ik na tien minuten draaien in de chocoladepracht, mijn keuze gemaakt, net hetzelfde doosje, om het naar hem te sturen.

En mijn hart bloedt eigenlijk. Ik heb zo'n spijt. Ik wil dat hij vraagt of ik niet langskom. Of dat we mekaar in St. Pancras kunnen zien en dan stel ik me voor dat ik op hem afloop en in zijn armen spring en alles weer is zoals het was. Maar dat is erg idioot, aangezien ik hem brutaal gedumpt heb en he has moved on. Denk ik. Of hoe ik een kei ben in mezelf altijd met iets in mijn kop te steken dat onmogelijk, irrealistisch of gewoon heel erg voorbij is.

Già vedo molti nasi storcersi. O risolini sotto i baffi. Ma come? Gli pseudo-alternativi di Daily Track Report ora si mettono pure a sdoganare la musica tunz? Mettiamola così: in questa domenica prenatalizia ci sentiamo particolarmente malinconici e ci piace l'idea di celebrare un dj che, nel bene e nel male, ha segnato le notti in discoteca di una generazione intera. Oggi il nostro sguardo è rivolto verso le produzioni scandinave e berlinesi, verso il sound ipercool dei dj londinesi, ma per un breve periodo, verso la fine degli anni '90, il punto di riferimento della musica dance europea è stato il torinese Gigi D'Agostino. La sua mediterranean progressive, che raggiunse l'apice con il trittico Another way/La Passion/L'amour toujours, univa strepitose melodie a riffoni di sintetizzatori, puntualmente trasformati in cori da stadio dagli avventori delle discoteche. Ma Gigi D'Agostino amava anche alternare pezzi più cantabili a spietati riempipista, caratterizzati da bassi particolarmente "cattivi" e da un incedere quasi hardcore. Come Bla bla bla, nella quale la semplice ma inarrestabile base è innervosita dagli schizofrenici e trascinanti vocals.

LINK: pagina su MySpace

L’ANGOLO DEGLI ORRORI: Una volta i grandi successi dance diventavano suonerie per telefonini. Ora può succedere persino il contrario. Tutta colpa di Jamba, una piccola azienda tedesca specializzatasi nei servizi di telefonia mobile. I loro prodotti più celebri? Tweety il pulcino ballerino, l'alce ubriaca e, naturalmente, Crazy frog, una rana che guida una motocicletta usando come propellente le proprie scoregge. Il tutto confinato entro i piccoli schermi (televisivo e dei telefonini), sino a quando qualcuno non ha avuto la "geniale" idea di mixare la suoneria di Crazy Frog con un celebre riff di Axel F. Il risultato? Giudicatelo voi... (senza tralasciare il video in puro stile Eiffel 65).

Gisteren keerde ik terug van fijne avond op café waar onder andere een nog-steeds-koude-maar-niet-meer-ijskoude ontmoeting met hem had - waarop we ontdekten dat we echt nog geen 100 meter van elkaar wonen en hij me prompt zei dat ik maar eens moest aanbellen als zijn auto er stond, ik wist niet goed wat ik er nu precies van moest denken. Maar dus later op de avond nog wat fijn tooggehangen met rits mensen die ik nog nooit van mijn leven had gezien, maar echt leuk waren.

En dan kom ik thuis en heb ik een bericht van een van die jongens. En ik vind dat allemaal zo lief, maar ik had gisteren de leuke jongen van zaterdag foto's doorgestuurd van het feestje via de feestneus, en dan zit ik te pruilen omdat ik niks van hem terughoor... De mail was natuurlijk wel heel stoer. En de feestneus heeft me zijn mailadres doorgespeeld, maar dat is net een brug te spannend. Verdekke. Here we go again.

En dus wandelden wij door de regen, gingen we naar het springtij tot aan de blauwe steen op de kaaien kijken, waaide ons haar in ons gezicht en de paraplu weg. We zaten neer, dronken chocomelk, hadden het goed. En ik raakte meer en meer verstrikt in het idiote keurslijf van verliefdheid, waarbij je op je woorden begint te letten, en de manier waarop je je lepel in je mond steekt, waarop je ineens denkt aan dingen die niet kloppen en hoe je je argumentatie opbouwt.

En hij kookte en we lachten en ik gaf hem steken. En we hingen samen op de bank.

En toen nam ik afscheid en ging ik weg.

En om de hoek keerde ik terug. Ik schudde elk beetje moed uit mijn broekzakken, schraapte letterlijk alles bijeen. Het was nauwelijks genoeg.

Maar ik liep terug en ik belde en ik zei "ik ben iets vergeten... zeggen." 

Toen kon ik niet meer terug. En toen hebben wij van gast tot griet, van maat tot maat, van vriend tot vriendin, van mens tot mens gepraat. En ook wel gehuild, en gelachen, en van verbazing niet uit de lucht maar vanuit een ander melkwegstelsel gevallen, en gegrapt, en verontschuldigd.

En hoe ik in de prak ben en het nodig was, met mijn kop tegen zijn heel erg duidelijke muur te lopen. Hoe hij niet zal veranderen en ik dat weet maar niet in mijn hoofd krijg.

Hoe er weliswaar nog altijd geen kompas is, maar tenminste een richting.

En hoe ik voor de duizendste keer dezelfde fout maak die alleen veel tijdverlies tot gevolg heeft.

een krul om je vinger, een reisverhaal

zonder kompas.

Want morgen zijn wij afzonderlijk van elkaar op hetzelfde feestje in de hoofdstad. Met verschillende vrienden.

En ik zeg "Ik ben dat hélémaaaal niet! Ik kan er niet aandoen dat enthousiast en lief zijn de bottomline van mijn gedrag is. Dat mensen daar foute conclusies uit trekken, is dat dan mijn schuld?" Waarom zeg ik dit? Ik kan mezelf wel slaan. Als het bij één iemand niet het geval is, dat er meer achter zit, dat het lief en enthousiast en actief zijn er was omdat ik er tot over mijn oren inzit, in hem leuk vinden, dan is het hij. En omdat een avond op zijn zetelke hangen zelfs mij - de helpikhaatsleur en nééiksettelvanmelevenniet - gelukkig maakt. "Maar als je dat bij jongens doet die dit niet gewoon zijn...." "... zoals bij mij in Parijs..." En dan ace ik het niet. Dan zeg ik heel erg naïef "Wil je mij iets zeggen misschien?" Waarop hij wegkijkt.

"Tis toch duidelijk hé! Die denkt gewoon over u wat gij over hem denkt. Tzou nog goe werken, twee slettenbakken bijeen ;)" zei vriendin K.

Ik snap gewoon niet waarom ik er zo moeilijk over doe. Echt echt niet.

En toch is er één voor wie ik het zou kunnen laten staan. Het is exact zoals Kaat schrijft:

Officieel wonen Mr. X en ik nog niet samen. Maar de realiteit is wel dat hij gemiddeld zes dagen van de week bij mij is.
Vanaf de eerste dag dat hij er was, gebeurde er iets geks. Ik, de non-huisvrouw pur sang, wilde voor hem zorgen. Voor hem koken, voor hem wassen, thee voor hem zetten, zijn biertje pakken, het huis gezellig voor hem maken en schoonhouden.
Ik werd er zo waar fanatiek in. Twee keer per week stofzuigen en afstoffen, meteen na het eten afwassen, het dekbed wekelijks verschonen en ga zo maar door.
Hij hoefde niets te doen. “Nee blijf jij maar zitten liefste. Ik vind het leuk om voor jou te koken”, riep ik.
En ik meen het ook nog.
Als je me zou filmen en de opnames aan mijn vrienden zou laten zien, zouden ze denken dat ze een comedy zouden kijken waarin ik de hoofdrol speel. De non-huisvrouw die de rol van huisvrouw op zich neemt.
Mr. X begon zich daar toch een beetje nutteloos te voelen. En een beetje schuldig zelfs.
“Zo blijf ik altijd gast, terwijl ik me thuis wil gaan voelen”, riep hij terug.
Dat wilde ik ook weer niet. Mijn huis is zijn huis en daarom werd er in huize Kaat opeens over taakverdeling gesproken.
Helemaal uit zijn we er nog niet. Ik stofzuig, stof af, poets, was en kook nog steeds en hij doet de mannendingen zoals het vuilnis buitenzetten, de douche kitten, de UPC mediabox aansluiten en het balkon opruimen. Hierin kan ik me best vinden.
Bovendien neemt hij bloemen voor me mee. En zo lang hij dat blijft doen, wil ik met alle liefde elke dag voor hem koken. En huisvrouw spelen. Vooral omdat ik weet dat ik tussen het huisvrouw spelen door, ook nog naar mijn werk kan.

via: het Niet Lief Collectief 

Waarom, waarom, waarom zijn wij vrouwen zo'n suckers voor mannelijke aandacht? Je maakt plannen, je leidt je eigen leven en toch hebben ze je zo. Ik ga er echt nog eens krankzinnig van worden.

Hoe ik binnenkwam op zijn nieuwe stek op het Zuid en er niemand kende. En hoe hij dan bij mij blijft staan en wat voor mij zorgen - hoewel mijn mond en ego groot genoeg zijn om vrienden te maken. Hoe ik had gezworen na dat nachtelijk telefoongesprek in mei om nooit nog mij door hem te laten vangen. Hem finaal van de lijst te schrappen, en er gewoon vrienden mee te zijn.

Toen kwamen er weer telefoontjes. Kleine waar zit ge? Zijt ge van de wereld gevallen? Is het niet veel te lang geleden dat we elkaar hebben gezien? Wat doe je zondag, laat ons van 's namiddags maar afspreken, dan kunnen we nog wel zien wat we doen.

Waarop ik al incalculeer dat hij het zaterdagnacht sowieso zal afzeggen, en los iets anders over die afspraak plan - namelijk een feest in Brussel en daar blijven en dan op het Vossenplein mijn zondag doorbrengen met koffie en goed gezelschap. Waarop alles in het water valt met hem.

En donderdag was hij jarig. Dus belde ik. Want dat doen vrienden. En ineens is het weer heel leuk. En nodigde hij me uit voor zijn drink. En als ik ophang zegt mijn moeder wat ben je hard voor die jongen.

En dan eindig je, met twee in de koekenstad aan een kleine tafel en maak je een giant kaartenhuis met bierkaartjes. We praatten over alles wat ons bezighield.  Hij werd ontzettend boos toen ik hem vertelde wat iemand die me ontzettend na staat, had gezegd over mij - namelijk dat ik arrogant en respectloos ben. En we wandelden over de kaaien naar huis, arm in arm. En we passeerden een frituur waar een meisje van mijn middelbaar stond aan te schuiven en ze keek heel erg en ik knikte. En ik babbelde en ik was op mijn gemak. En toen kwamen we langs mijn jaren '80 bolide en zeiden we dag.

Zonder zoen.

Ik word hier gek van. Ik heb het gevoel dat het duidelijk is en toch niet, dat hij me toen in mei enorm heeft afgewezen en het wel duidelijk is, en ik verwijt me mijn blindheid. Maar tegelijk geloof ik niet dat er niks is. Dus het enige dat erop zit, is ervoor gaan.

Maar hoe doe je dat als er zoveel vriendschap op het spel staat?

We eindigden alledrie onder ons eigen deken in het grote bed in de Brusselse Petit Sablon.

En tijdens alle nachten (vier) die in bovenstaande tijdspanne vervat zaten, lag ik met wijdopen ogen in bed, de uren tellen, plannen maken en dromen zonder dat ik slaap, met een vreemde druk op mijn middenrif en een wildkloppend hart. En als ik dan toch in slaap val, droom ik over hem en hoe hij ineens toch mijn wereld is binnengewaaid. En hoe hij té is voor mij, en niet mijn type, en niet mooi en tegelijk superonweerstaanbaar.

En geen haar op zijn hoofd dat nog maar aan mij denkt. Miserie!

Het bleek een concertje te zijn, met wat bossanovasamba-achtige band, en veel volk met pint in de hand aan het socializen. En toen S. en ik ons een weg zochten door het volk richting een tafeltje met een kaarsje op, liepen we voorbij hem. Ik wist dat we sinds wij verhuisd zijn dezelfde ouderlijke gemeente deelden, maar ging ervan uit dat hij was zoals mij, of mijn broer, of mijn zus. Vleugels uitslaand, in de koekenstad de hippe vogel uithangen, maar niet rondhangen op een plek die weliswaar puik om leven is, maar niet echt moving.

Op het exacte moment van herkenning kneep mijn maag samen, en stokte mijn adem. En ik liep natuurlijk door, aangezien we nooit meer echt gepraat hebben na alles. Buiten één keer, aan zijn deur in november, toen vriendinnen me overhaald hadden om aan te bellen. En ik stuurs zweeg. En hij zei dat hij niet begreep wat me bezielde en dat hij mij graag zag. Waarop ik drie keer slikte om niet te beginnen huilen - op een Antwerps stoepje in mijn scoutsuniform, en al mijn vriendinnen aan de overkant van de straat achter een auto - en zei dat het geen zin had en afscheid nam.

Intens inderdaad. Dramaqueen dat ik toen was, ook.

En toch maat. Het is bijna 7 jaar geleden deze zomer. En ik zie hem nu terug. We zijn allebei dikker in ons gezicht. En hij blijft mij iets doen.

S. zei praat ermee! En toen kwam hij weer in mijn gezichtsveld staan. Ik ben erheen gegaan toen hij aanstalten maakte om door te gaan. Hij herkende me meteen. Gaf een zoen. Zei dat hij even naar zijn auto moest om iets aan de jongen die erbij stond, te geven. Dat hij zou afkomen voor een babbel.

Maar toen ben ik doorgegaan. Ik heb niet op hem gewacht want S. moest vroeg op en het was al laat.

Het gevolg was dat ik niet kon slapen en me onder mijn deken voor de kop sloeg. Er komen nog andere avonden, toch?

En ik heb er eigenlijk wat bedenkingen bij. Omdat ik mijzelve als olijke single in de situatie bevind dat ik erg nieuwsgierig ben naar - laten we zeggen - een Welbepaald Man, maar dat hij en ik mekaar niet echt kennen. Verre van zelfs. Het is te zeggen, we weten dat we bestaan. En we hebben een paar woorden gewisseld. Maar weinig kans om mekaar nog eens tegen het lijf te lopen.

En ik wil natuurlijk de ice queen spelen, maar ook niet té, en ook niet stalken. En bijgevolg verroer ik geen vin.

Dus wat is stalken? Is het hem achterna jagen voor zijn nummer? Is het een mail sturen? Aansturen op een feestje? Hem opsporen op een online netwerksite? Zorgen dat je rondhangt met die ene gemeenschappelijke kennis die we delen?  

En ik moet u bij wijze van uitleg vertellen: mijn kop staat altijd op twintigduizend dingen tegelijk, zowel in mijn eerder intellectuele leven, als in het sociale, als op liefdesvlak. Daarom ook dat u wellicht allang de rode draad kwijtbent in mijn man-gerelateerde postjes, ik dwing u niet om te volgen.

Nu gaat het over den deze. De man in kwestie belt mij op in het midden van de nacht om sorry te zeggen over een of andere achterlijke move waarbij hij vervaarlijk dicht in de buurt van het deuken van mijn ego kwam. Nu, excuses aanvaard, iedereen maakt fouten en soms is hij uitermate klunzig in bepaalde fijngevoeligheden.

Maar toch, hij had charme, en leuke manier van zijn, en we lachten altijd hard en verdorie ik heb bijna nog nooit met iemand zo geklikt als met hem, en wellicht ligt daar het probleem; hij weet hoe ik eruitzie als ik huil en ook wel als ik lach, en hij weet hoe ik zoen en hoe ik aai, en hij weet hoe ik kan rondtollen als een kompas op metaal, en hoe ik dan iets radicaal over mij krijg om alle bruggen die ik heb gebouwd te verbranden.

En dat, mijn beste, heb ik zonet weer eens bewezen. Ik dacht, nu ik hem toch aan de lijn heb. Ik dacht, ge moet uzelf soms eens out there gooien. Ik dacht, ge kunt niet altijd oppervlakkig en onnozel doen. Ik dacht, het is misschien eens tijd om duidelijkheid te scheppen. Ik dacht, mijn ego is cool. Ik dacht, ik moet weten of dit iets is waar ik aandacht in moet stoppen of niet. Ik dacht, ik vraag het op de man af.

En mannen die kunnen dat volgens mij niet aan, de op de man af tactiek. Ik zeg ook niet dat dat een goeie is. Maar wel als ge van september 2005 mekaar voor de zot aant houden zijt. Dan moet ge ergens zeggen, vrienden we bereiken een grens, tis tijd voor een kleine state-of-the-non-existing-union. Ik zei dus niet Oh Ridder Trouw Met Mij, Uw Schone Blonde Prinsessenboon, Ik Zal U Fier ende Gelukkig Maken en Thuisblijven voor Onze Bloedjes van Kinderen die Wij Dra Zullen Verwekken.

Neen. Ik zei koelbloedig: nu wij zo met een kanaal tussen ons zitten, denktegij dan nooit aan ervoor of erna? Waarop de man in paniek schiet en om een lang verhaal kort te maken, alles wat er ooit was rationaliseert. Ik wou dus niét - beste man die dit leest - de stiekeme vrouwentruuk toepassen van gast psychologisch reserveren en dan toeslaan in het najaar. Néén! Ik wou horen wat em dacht, omdat dat nu eens een invloed had kunnen zijn op wat ik zou doen; staande at a fork in the road, met 1. man op lijstje houden of 2. man eraf gooien.

Het is dus het tweede. Hij is nu echt finaal geschrapt. Ik heb ne gast met guts nodig, die kan praten over dingen die er al dan niet zijn, en niet highschoolgewijs dingen loopt te ontkennen omdat hij er zelf bang van is. Goei eerlijke babbels, anders komde nergen, niwaar.

Vrijdag allemaal eufoor. We dienden in en tekenden af, belden vrienden op die om kwart voor twaalf nog niet waren verschenen teneinde ze hun deadline niet te laten missen, de gasten met stoppelbaarden van drie dagen (oh!zo!sexy!), de meisjes met koffie, en haar in een vlugge staart en de opluchting die van de gezichten stroomde, de blijheid, het terugvallen in de sfeer van Warschau. En hoe dat na een maand heel erg hard werken en stoempen en pushen om uzelf zo ver te krijgen gewoon zot goed doet, te merken dat er niks veranderd is. Dat ge er graag zijt, waar ge zijt. Met de mensen die er zijn. En mijn favoriete jongen was er ook en even blij.

Na lunch zijn we gaan drinken, met een man of tien op café en onnozel doen omdat ze daar een shotje hadden dat blowjob heette. En hij was er ook. En op onze trip van maart zijn er blikken en zoenen gestolen. Nooit over gesproken.

Eens terug, dacht ik dat ik wel wist wat het was - we waren samen op roadtrip geweest, we hingen wel eens rond, er werd gezoend - maar toch had hij mij niet graag. In de coulissen van mijn dagelijks leven rolde ik vechtend over de grond met hem, ik heb hem graag en hij is nooit daar, hij houdt massaal afstand - hij mag me niet, hij denkt dat ik een jonge rusteloze doorzichtige oppervlakkige hond ben, als hij rondhing praat hij altijd met andere mensen en even vaak met mensen waarvan ik denk van gast en zo verglijdt ge in vechten met uw eigen schimgedachten die allesbehalve juist of reeël zijn.

Denkt ge.

En ik weet het nog altijd niet zeker. Ben ik juist? Of is het het omgekeerde, dat hij mij net te graag heeft? En dan loop ik te lopen met muziek luid in mijn oren, en kan ik wel meegillen met Born to run van de Springsteen (let me in/ I wanna be your friend/I want to guard your dreams and visions/.../ together we could break this trap/we'll run till we drop, baby we'll never go back/will you walk with me out on the wire/.../but I gotta find out how it feels/I want to know if love is wild)

Ik wil em dooreenschudden. Buur MM die hem ook kent zei maar wat denkt ge, die kruipt altijd in zijn schulp als het over persoonlijke dingen gaat. en ge zijt al zoveel dichter bij hem gekomen dan eender wie buiten zijn lief.

Het erge is, hij ook bij mij. Hij is de enigste die mij keer op keer teleurstelt en tegelijk blijft uitdagen. Het is de gast die ik - het independent mind tot de tweede - met mijn ogen toe zou volgen.

En het is gewoon de eerste keer dat ik dat voel. Het is tijd voor drama, denk ik.

En dan is daar de jongen die mij in februari al mijn woorden deed vergeten. Hij moest maar binnenkomen of ik maakte van hem het Mooiste en Grootste en Leukste en Liefste wat ik ooit had gezien, zodanig zelf dat ik niet wist van welk hout pijlen maken, en Cupido duidelijk ook niet. Zodanig dat ik functioneerde als de Bold and the Beautiful op mute; inhoudsloos tot het kwadraat, als ik al functioneerde. Meestal was ik een testbeeld denk ik.

En toen werd ik er boos op en vond ik hem maar stom omdat hij niet rechtuit was en werd ik ijskoningin eerste klasse, terwijl hij contact zocht, scheepte ik hem voortdurend af op niet zo heel leuke wijze en ook voor al zijn vrienden en de mijne in groep. Ego inderdaad. Met een deuk in. Door hem.

Een maand zonder hem en met jongen no.2 deed wonderen, ik kon weer naar hem lachen maar praten deden we niet, niet omdat ik niet wist wat zeggen, maar omdat de pas herstelde carrosserie hem absoluut niet in de buurt wou hebben.

De man in kwestie is echter fijn. En leuk. En zaterdag waren we op een voetbaltornooitje waar hij moest spelen en ik cheerleadde en toen hij even aan de kant stond wegens een wissel, ging hij er zo in op dat mijn ego hem alles vergaf. Vooral toen hij op zijn ploeg begon te schelden in zijn eigen taal - die maar een iemand anders daar aanwezig sprak. En toen hij scoorde. En toen hij na de match met zijn hootie en kap op met de gasten stond te babbelen. Mijn vriendinnen mogen dan wel vinden dat hij wat teveel pudding pie heeft gegeten de laatste tijd, ik vind hem een Man.

Serieus maat. En nu begint em dus weer met zijn mooie lieve glimlachjes als ik hem op straat tegenkom. En hij kijkt te lang in mijn ogen. En dat stomme ego van mij vindt het opperbest. Het denkt, volgende keer danske en babbelke. Het denkt, ik moet em misschien nog eens zoenen. En zoenen is niet écht overspel. Terwijl mijn verstand alleen maar schreeuwt dat hij "all talk no action" is. En nog een djoef op zijn muil verdient wegens het rondgespeel.

Hekken en dammen enzo. U heeft gelijk.