Aldus Johan Vande Lanotte, die in het verleden al meermaals juiste voorspellingen deed over de acties en motieven van onze premier, in de Knack van deze week. Wat er de komende maanden op het politieke toneel zal gebeuren valt momenteel niet te voorspellen. Ik ben alvast van mening dat personen die hun eigen optreden als "een historisch kantelmoment" beschrijven, niet kritisch genoeg benaderd kunnen worden.

Dit is het resultaat: een slaatje met waterkers (lekker Vlaamsch, niet?) en geitenkaas. De balsamico geeft het allemaal een zuiderse toets en het ei ligt er heerlijk op te druipen. Meneer Leterme, misschien vindt u hierin 5 minuten politieke moed lekker eten.

Recept:

Nodig voor 2 porties goed bestuur: busseltje verse waterkers, 2 tomaten, 2 plakjes lekkere gerookte ham, 4 boterhammen om te toasten, geitenkaas en 2 kakelverse eieren.

Was de waterkers en snij de harde stelen af. Snij de tomaten in blokjes en meng ze met een lepel zonnebloemolie onder de waterkers. Rooster de ham onder de grill tot die lekker knapperig wordt. Schik de waterkers op een bord, leg er een plakje van de geroosterde ham op en schik daarop twee toastjes met daartussen enkele plakjes geitenkaas. Grill de geitenkaas ook gerust effe mee, dat is gewoon lekker. Op de bovenste toast kan je nog een gepocheerd ei kwijt. Een tip om handig eieren te pocheren: leg een stukje plasticfolie in een koffietas en giet daar je rauwe ei in. Vouw het pakketje dicht en gooi het zo vier minuutjes in kokend water. Daarna kan je het eitjes makkelijk uit de verpakking halen. Geen gedoe dus met kapotte en mislukte eieren! Het bord kan je afwerken met wat balsamico. En het kan niet moeilijk zijn om dat mooier te doen dan ik deed...

Is getekend: The Clumsy Chef

Alles zal ongetwijfeld tot in de puntjes voorbereid en georganiseerd zijn. Er mag niets maar dan ook niets fout lopen wat het blazoen van de Chinese Volksrepubliek zou kunnen schaden.

De Olympische Spelen zijn één groot feest van de sport. Topatleten van over de hele wereld komen zich met elkaar meten in verschillende disciplines. Je kunt er medailles behalen, bronzen, zilveren en gouden. Maar die stellen naar het schijnt niet zo veel voor. Het is meer een prestigekwestie. En dan nog vooral voor het land van herkomst van de atleten.

Leterme bijvoorbeeld, de man die er nog altijd niet in sloeg om een paar miljoen belgen op een vredelievende manier naast elkaar te laten bestaan, zal zijn vakantie gebruiken om aanwezig te zijn bij de opening van de Spelen. Net als Reynders trouwens, de pain in the ass van Leterme. Ze zullen samen broederlijk en sportief glunderen wanneer de belgische atleten symbolisch de eenheid van hun land vertegenwoordigen. Hopelijk slaat Leterme niet spontaan aan het zingen.

Verder is er geen vuiltje aan de lucht al zijn ze daar in China nu al maanden verwoed bezig om de hardnekkige smog boven de stad te verwijderen. Dat doen ze onder meer door bijvoorbeeld de ene dag auto’s met een even en de andere dag auto’s met een oneven nummerplaat door de stad te laten rijden. Een taxichauffeur vertelde dat hij vandaag geluk had, hij mocht rijden. Ze doen het ook door de totaal verouderde en sterk vervuilende fabrieken tijdelijk stil te leggen. Na de spelen, wanneer die mastodonten eenmaal opnieuw opgestart zijn, zullen de werklui in het stadion elkaar op meer dan twee meter niet meer herkennen. Schone Schijn.

Er wordt niet alleen gezorgd voor propere lucht voor de atleten, de straten worden eveneens gezuiverd. Er wordt driftig geruimd. Dissidenten die huisarrest hadden worden voor alle zekerheid ondergebracht in streng bewaakte gevangenissen. Mensen die een centje willen verdienen en water aftappen om wagens langs de weg een wasbeurt te kunnen geven, worden door een speciaal daarvoor getrainde politiemacht van de straat geplukt.

Even liep het aardig fout toen Tibet zijn religieuze en politieke onafhankelijkheid opeiste. Rogge stond beteuterd achter de micro uit zijn nek te lullen om de gemoederen te bedaren en bij hoog en bij laag te beweren dat de Chinese overheid er alles aan deed om orde op zaken te stellen. Dat had men hem namelijk beloofd. Weet hij wel dat Chinezen altijd ja-knikken. Ook als ze ‘neen’ bedoelen?

Mensen in het arme Chinese achterland hebben niks. Kunnen de Spelen ook niet op tv volgen. Hun enige bekommernis is om te overleven. Ze wassen hun aardappelen in een teil water. In datzelfde water gaan ze hun handen wassen en pas dan geven ze het aan de dieren te drinken.

Er is schaarste, hongersnood en gebrek aan werk. Mensenrechten worden er schaamteloos en op grote schaal met de voeten getreden. Maar dat zijn zorgen voor later. Nu zijn er de Spelen! China wil opnieuw meetellen op wereldschaal. Het zit in de lift. De economische groei is onvoorstelbaar. In het Westen gaan rijke zakenlui als gek Chinees studeren en betalen....

19.000 € voor één ticket?

Da's genoeg voor een heel leven. Voor een arme, Chinese boer althans.

Ooit verklaarden Leterme en De Wever unisono dat een regering zonder meerderheid aan Vlaamse zijde onaanvaardbaar was. Mijns inziens terecht. De beslissing van de N-VA om Leterme I bis niet langer te steunen, zorgt ervoor dat nog maximaal 42 van de 88 Vlaamse kamerleden de regeringsploeg steunen (en dan reken ik Michel Doomst nog erbij).

Waar Yves Leterme in juni 2007 de verkiezingen won met de duidelijke boodschap dat Vlaanderen zich niet langer mocht laten doen, regeert (of wat daarvoor moet doorgaan) hij vandaag rustig verder terwijl niet eens de helft van de Vlaamse kamerleden hem het vertrouwen geeft. Het moet van de tijd van Surlet de Chokier geleden zijn dat dit nog gebeurde. In volle vakantieperiode pleegt Leterme, bijgestaan door de Koninklijke bemiddelaars, een staatsgreep. Hoe kunnen we regeren tegen de meerderheid van de bevolking in anders noemen? En waarvoor? Toch niet omdat het land zo’n regering nodig heeft? De chaos van de laatste 14 maanden is ongezien. De huidige ploeg slaagde er niet in ook maar één nieuw wetsontwerp gestemd te krijgen.

In die korte periode verloor België zijn ‘golden share’ in Suez-GDF, klom de inflatie naar ongekende hoogtes, vieren we de begroting, werd een hongerstaking hét criterium tot regularisatie,… De politieke impasse maakt van de huidige generatie politici klonen van zij die er eind jaren ’70 - begin jaren ’80 voor zorgden dat u en ik tot op vandaag de fouten van het verleden afbetalen.

De beslissing van N-VA om de regering op te geven, leidt dus onvermijdelijk tot een nieuwe tocht van Leterme richting Laken. Enkel met een “arithmétique hollandaise” kan men nog stellen dat hij over een meerderheid beschikt. N-VA heeft het ons al eens eerder wijsgemaakt: bij de vertrouwensstemming voor de overgangsregering-Verhofstadt mocht geen rekening gehouden worden met hun onthoudingen. Het deed denken aan Willem I die in 1815 de afwezigen en diegenen die “om de verkeerde redenen” tegenstemden, toch als ja-stemmer noteerde om een meerderheid te halen voor zijn nieuwe grondwet. Het resulteerde later in de bekende leuze “Wij willen Willem weg…”

Dit opiniestukje verscheen in De Standaard van dit weekend.

De Media, wat is dat eigenlijk? Wat is eigenlijk een journalist? Iemand zoals u en ik die toevallig ‘verslag uitbrengt’ van het reilen en zeilen in de wereld. Hoe doet hij dat? Op dezelfde manier als de buurvrouw verslag uitbrengt van wat er gisteren gebeurd is bij die en die. Zij het dan – als het goed zit tenminste – op een iets gestructureerder manier.

Maar de kern blijft hetzelfde: nieuws brengen. Is het feit dat ik vorige week onpasselijk werd na het eten van een iets té somptueuze hoeveelheid escargots nieuws? Neen dus. Is het feit dat mijn moeder elke dag opnieuw in het rusthuis wacht tot de dood haar uit haar lijden verlost nieuws? Zeker niet voor de massa en voor mij eigenlijk ook al niet meer want het duurt nu al zo lang.

Nieuws is wat de massa in beroering brengt, sensatie, opschudding. Een jonge, roekeloze Roemeen die na het slikken van een aantal pillen XTC en een dosis cocaïne met zijn auto – een ware moordmachine zo bleek - waarmee hij nog maar net kon rijden, een paar onschuldige slachtoffers maakt: dat is nieuws! Grove sensatie, daar komt het dus op aan bij de Media. En laten we wel wezen, niet alleen VTM is daar gulzig op. Tegenwoordig mogen gerenomeerde advocaten, ik noem geen namen maar iedereen weet over wie ik het heb, het proces dat nog volop aan de gang is, toelichten in het journaal. Dat de advocaat in kwestie op die manier de objectieve gang van zaken in het gedrang brengt en dat de media hem hiertoe maar al te graag platform bieden, zal niemand storen…tenzij misschien de beschuldigde in kwestie.

Dat Bush vraagt om even de camera’s uit te zetten om daarna ongezouten en onnadenkend zijn mening te spuien waarbij hij het platvloerse niet uit de weg gaat, mag morgen op YouTube. Dat Leterme een voorkeur heeft voor het Franse volkslied maar wel onze koning flankeert op onze Nationale Feestdag, wordt gretig door de media benadrukt.

Maar waar halen diezelfde Media hun grond van bestaan vandaan? Bij ons toch, bij het volk. Bij u en bij mij. Want wij kijken er naar. Wij willen bloed en tranen! Wij willen Spelen! En die krijgen we, binnenkort alweer. Tot vervelens toe zullen wij elke dag onze nationale trots verdedigen wanneer onze atleten ons land gaan vertegenwoordigen in China, het land waar niets te vertegenwoordigen valt behalve het opgepoetste blazoen van een communistisch regime dat in drie maand tijd meer terdoodveroordeelden heeft geëxecuteerd dan er in de voorbije drie jaar over de ganse wereld werden uitgevoerd!

Toen ik nog op de middelbare school zat, had een al wat ouder wordende leraar – hij liep tegen zijn pensioen – het vaak over dat ‘arme Vlaanderen’.

Hierbij wil ik hem graag bijtreden maar in het kader van de globalisatie zeg ik: Arme Wereld!

Welke zaak vraagt u? Dat zullen we u eens even fijn uitleggen. De Cosa Nostra is in dit land georganiseerd rond de politieke machtspartijen, zij beheren de miljarden van de gemeenschap en ze vergeten daarbij niet om zich zelf en hun bendeleden goed te voorzien van poen en roem. In feite is dat hun hoofdbezigheid geworden, de buit verdelen, zoals het echte maffiosi past.

Neem de Senaat, daar zitten 75 politieke bendeleden uit de verschillende democratische partijbendes iedere dag weer goed te eten en te drinken, eerste klasse wijnen, sterke drank en 3-sterrenmaaltijden. Na het dagelijkse eet- en drankfestijn zitten ze daar nog een paar uur per dag te snurken en naar elkaar te kijken als zieke koeien op een wei. Diegenen die de moeite genomen hebben om daar aanwezig te zijn, want veel van die senatoren en volksvertegenwoordigers hebben nog een uitvoerend mandaat als burgemeester of als schepen in een gemeente of stad.

De kostprijs van die ‘hoge vergadering’ (hoge staat hier voor hoog alcoholgebruik) bedraagt per jaar 75 miljoen euro, daarvan gaat 9,8 miljoen euro naar de partijen van de bendeleden (sorry senatoren) en 500 000 euro gaat naar de pensioenkas van die arme sloebers. In de Kamer van Volksvertegenwoordigers is het al niet beter, daar zitten 150 politieke bendeleden en kost de boel 130 miljoen euro per jaar en ook daar wordt de achterban van die bendeleden (namelijk hun partijen) niet vergeten want die krijgen elk jaar bijna 10 miljoen van de Kamer van Volksvertegenwoordiging. Als je weet dat in beide kamers dezelfde partijen vertegenwoordigt zijn, dan is de rekening vlug gemaakt. Alleen al vanuit beide kamers wordt zo‘n 20 miljoen euro per jaar doorgesluisd van de staat naar de politieke cosa nostra.

De persoonlijke buit voor de gekozenen is ook niet mis. Zonder werken of zweten, zonder verantwoordelijkheid of inzet voor de gemeenschap krijgt een gekozenene 69 219 euro bruto per jaar, dat is 5 768 euro per maand. Dan is er nog een zoethoudertje van 19 381 euro per jaar aan forfaitaire onkostenvergoeding, een digestief van 2020 euro als eindejaarspremie en als dessert een vakantie toeslag van 5 307 euro. Als de heren of dames zich verplaatsen naar een partijvergadering of een andere receptie, dan krijgen ze nog eens 0,25 eurocent per kilometer door ons uitbetaald. Terwijl ze in eerste klasse op de trein zitten (gratis) verdienen ze zo nog een mooie fooi bij. Voor 36 parlementsleden en senatoren is er nog een extraatje op al die andere extraatjes. De bureauleden van de kamer en de senaat, de voorzitter en zijn drie vervangers, de secretarissen, de groepsleiders en de quaestoren zijn de gelukkige winaars van de prijzenpot. De toeslag voor die opperbendeleden varieert van 11 tot 70% bovenop hun wedde. LEVE DE DEMOCRATIE!!

Maar deze vergoedingen maken dat een mens rap moe en uitgeblust raakt, daarom dat men al na 20 dienstjaren (welke dienst zou dat kunnen zijn?) met vol pensioen kan, dan krijgen die sukkels van mensen maar 75% van hun vorige wedde, namelijk een schamele 4.326 euro per maand. In alle deelstaten van dit apenlandje zitten samen 600 van die sukkels van volksvertegenwoordigers, net zo veel als in China, we zijn dan ook een grote natie. A1s u dit hebt hebt gelezen dan moet het u toch beginnen te dagen waarom die bende zich van compromis naar deadline verder parasiteert. De bendebelangen zijn zo groot dat zelf mister propre himself, mijnheer De Wever, en co over een elastische verlengingstoverstok lijken te beschikken. Hij kan als geen ander de zaken op de spits drijven, en op de spits aangekomen weer even snel naar beneden koersen. Je moet het maar kunnen met zijn fysiek!!! Elke gewonnen dag is het kassa.

Het is duidelijk: zolang de bevolking er niet in slaagt op de politieke macht weer in eigen handen te nemen, zolang zal er in dit land geen bal veranderen. De politieke kaste wil aan de macht blijven en daarvoor hebben ze zich als ongedierte ingevreten in de instituties van het volk. We hebben te maken met een autocratie van partijmannetjes. En die zullen er alles aan doen om in het staatsapparaat te kunnen blijven woekeren. We moeten van die bende afgeraken!!!

Er moet via een referendum een tijdsduur worden bepaald van de maximale duur die een parlementslid in dat instituut mag blijven zetelen. Maximaal 3 termijnen zou al een hele verbetering zijn. Als volksvertegenwoordigers niet meer hun leven lang kunnen blijven zitten in het parlement, dan zal hun horigheid aan hun partijen veel aan belang inboeten. Daardoor zullen ze vlugger geneigd zijn om nieuwe paden in te slaan en vlugger alternatieve voorstellen te gaan steunen. Eindelijk iets vernieuwen in dit land. Die cumul moet maar eens ophouden, het is gewoon walgelijk, de hebzucht van die bende. Partijen mogen niet langer financiële steun krijgen van de overheid. Partijen zijn tenslotte privé-organisaties, ze moeten zichzelf maar bedruipen. Trouwens, zo zal een jarenlange discriminatie tegenover partijen die niet kunnen beschikken over verkozenen, ongedaan worden gemaakt. Zo komen er misschien weer ideologische en idealistische partijen aan de bak. Verder mag voor ons gerust de stemplicht worden afgeschaft, maar moeten de zetels die te verdelen zijn verminderen naargelang de opkomst bij de verkiezingen. Als 30% van de mensen niet gaat stemmen dan moeten en kunnen die mensen geen vertegenwoordigers hebben, en moeten die 30% van die zetels onbezet blijven. Dan zullen die politici weer meer moeite doen om met iets anders bezig te zijn dan met hun eigen belangen.

Aan de politici zelf moeten we niet vragen om het systeem te veranderen, ook de zichzelf anti-establishment noemende partijen niet. Die zijn al lang aangesloten bij de Cosa Nostra en bedienen zich van de buit net als de andere partijen. Daarom dat na een scherpe interventie in de Kamer door de oppositie, rustig gegekscheerd kan worden tussen Annemans (VB), en Dedecker (LDD) en de eerste kopman van de partijenjunta Leterme.

Iedereen weet dat het optreden van de oppositie alleen maar theater is en dat er over ernstige zaken de Omerta van toepassing is tussen alle parasitaire partijen. Als u ook grondig de pest heeft aan die bende, dan is er voor u maar een weg over:

De nationaal-revolutionaire weg!

HET NIEUW-SOLIDARISTISCH ALTERNATIEF!

Eddy Hermy

CD&V en N-VA betreuren dat de bemiddelaars er nog niet zijn in geslaagd tegemoet te komen aan de garanties die de Vlaamse partijen hebben gevraagd over het heropstarten van een communautaire dialoog. Dat laat het Vlaamse kartel deze namiddag weten in een gezamenlijke mededeling. Uit die mededeling blijkt dat de N-VA haar dreigement voorlopig nog niet uitvoert om de meerderheid niet meer te steunen. Voor N-VA is de kous ondertussen wel af.

Dit moet nu toch wel alle verbeelding tarten. De N-VA verliest toch wel alle geloofwaardigheid bij toekomiste dreigementen met doodlijnen die ze eventueel nog zouden zetten. Voorlopig heeft de CD&V in mijn ogen een radikaler imago dan de N-VA. Dit soort uitstel belooft ook niets goed voor het congres dat de N-VA eind september waarschijnlijk zal bijeenroepen. N-VA, bij monde van Bart De Wever, eist nu wel bepaalde garanties tegen de volgende keer dat de bemiddelaars samenkomen, maar welke geloofwaardigheid heeft dit soort dreigementen nu nog? Tijd om ineens de stekker uit te trekken en in plaats van een confederale logica toe te passen, ineens een volksnationalistische logica gebruiken; de splitsing van België i.a.w.!

Jantje: Neen, neen, 't is ik niet die dat moet doen. 't Is hij.

Mieke: jamaar neen zenne, ik moet dat ook niet doen, zij hebben gezegd dat ze dat gingen doen.

Polleke: ah neen juffrouw, eerst gingen zij dat doen en nu zou ik dat moeten doen maar ik doe dat niet zenne!

Pierke: awel maar ik doe dat ook niet hoor, ze moeten dat nu niet op mij schuiven, dat ze het zelf doen.

Zonet in het journaal. En ondertussen zitten de kranen vol asielzoekers en onze politici in Italië en Frankrijk.

Eigenlijk keek ik voor Jan Mulder. In zijn onvolprezen stijl gaf hij er zijn visie als sportman over sporters. De tweede gesprekspartner was Yves Leterme. Voor het eerst in lange tijd hoorde ik hem effectief luisteren naar de vragen van een journalist. Hij deed zelfs oprechte pogingen om erop te antwoorden. Voor een keer geen uitvallen als "je ontgoochelt me als journalist" of "ja, dat zou u nu wel willen dat ik zeg hé, maar ik ben geen journalist". Ik hoorde hem ook geen enkele keer zeggen dat het over goed bestuur ging.
En toch zat hij er niet ontspannen bij. Meer zelfs: hij begon opnieuw over keihard werken, werken naar een einddoel, gericht een strategie ontplooien. Even dacht ik dat het over zijn regering ging, maar al vlug bleek het gewoon over de koers te gaan en over de plannen die Silence-Lotto had om met Cadel Evans een hoofdvogel af te schieten. Leterme was vol bewondering voor het geleverde werk, zelfs al was het zonder succes (ik begin die man stilaan te begrijpen ;-) ).

Mulder vond er allemaal niets aan. Toen Yves bleef volhouden, werd eindelijk op televisie nog eens iets gezegd dat al veel eerder aan Leterme moest gezegd worden: Mulder tegen Leterme, Jan tegen Yves: "Maar je bent niet aan het formeren, man, zeg nou toch eindelijk eens wat je er echt over denkt".
Ik weet dat het een voetbalterm is, maar "het werd stil aan de overkant".

En dan ben je weg. Natuurlijk?
Laten we scheiden, dan zijn we eindelijk van al dat gedoe af. Scheiden lijkt, zeker als reacties leest zoals die op Lalibre.be, haast onvermijdelijk. Maar scheiden is niet de job van je leven vinden. Het is niet omdat je plotseling in een confederale staat een ministaat bent dat er een oceaan tussen je in ligt.

The Lost Art of Listening
In The Lost Art of Listening citeert de Amerikaanse relatiepsycholoog Michael P. Nichols gesprekken met cliënten en tussen cliënten onderling. Allemaal hebben ze relatieproblemen. En het komt er telkens op neer dat de ene partner de andere wil veranderen.

Lukt niet, aldus Nichols. Varieer je gesprek, probeer eens een andere aanpak, probeer eens anders te luisteren, maar probeer niet je partner te veranderen. Nichols geeft tips en probeert de klager te laten zien hoe die zelf een deel van zijn of haar frustratie kan vermijden.

Hét uitgangspunt is dat een relatie iets is wat je samen hebt. Hetzelfde geldt voor de problemen en de misverstanden. Je bent net zo veel deel van de relatie als je deel bent van de problemen die je ervaart in je relatie. Het mooie aan Nichols boek is dat hij heldere – vaak confronterend – analyses maakt van hoe de betrokkenen elk hun deel hebben in een conflict en hoe ze dat conflict kunnen oplossen.

Hoe scheid je van jezelf?
Nichols is geen wonderdokter. Mensen blijven mensen. Cliënten geven er regelmatig de brui aan, nog voor ze volgens Nichols alles geprobeerd hebben. Zo’n scheiding lost alvast niets op. Je bent weg van elkaar, maar je gebrekkige manier van communiceren, je onvermogen om een bepaalde situatie te ontmijnen, daar zit je nog mee. En dat gaat je vroeg of laat weer parten spelen.

Maken we elkaar niet kapot door bij elkaar te blijven? Dat is, denk ik, een verkeerde vraag. We maken elkaar kapot door op zo met elkaar te blijven omgaan. Hoe ver we ook van elkaar verwijderd zijn, hoe hard we na een scheiding ook onze eigen weg gaan, we komen elkaar en onszelf hoe dan ook nog tegen.

Relatietherapie voor gemeenschappen
Of het met de Vlamingen en de Franstalingen net zo is? Dat moet de toekomst uitwijzen. Het is frappant hoeveel overeenkomsten het conflict tussen Franstaligen en Vlamingen vertoont met ruziënde cliënten uit Nichols boek. Zegt dat alles over hoe het verhaal zal aflopen? Je hebt mensen die geloven dat je de samenleving niet mag psychologiseren. Individuen reageren anders dan partijen, gemeenschappen. Maar wat symptomatisch is voor heel wat individuen wordt al snel symptomatisch voor de gemeenschap.

Het mooiste moment is een compliment
Hoe hard we het ook roepen, Vlamingen en Franstaligen kunnen niet scheiden van elkaar. We kunnen hoogstens wat zelfstandiger worden (kan nooit kwaad), afspraken maken over een betere taakverdeling in het huishouden, elkaar wat meer waarderen. Af en toe eens, nee, vaker elkaar een gemeend compliment geven. En het even gemeend aannemen. We zijn al kritisch genoeg. En behalve een regeringscrisis en wederzijds wantrouwen heeft het ons nog niets opgeleverd.

Maar we zijn nu ruim vier maanden verder en wat is het resultaat? Niets, nada, nothing, helemaal niets. Geen criteria, geen economische migratie, zelfs geen zicht op een effectieve beleidsvisie over hoe men deze problematiek zal aanpakken. Je zou zowaar gaan denken dat Bart De Wever er zich weer mee heeft bemoeid.

Eigenlijk versta ik het niet meer: had men al niet tijdens de vorige vakantie lang en uitgebreid gediscussieerd over asiel en migratie? Ik herinner me nog nieuwsbeelden waarbij gezegd werd dat Joëlle Milquet weer moeilijk deed over een bijna-akkoord. En ’s anderendaags bleek alles opgelost, zij het dat er wel nog een punt en komma moest uitgetekend worden. Nadien kwam de PS erbij. En zeg nu zelf: het akkoord verslechteren zullen ze wel niet doen, maar eeuwig principieel moeilijk blijven doen, is in dat thema ook niet echt hun houding. En het regeerakkoord was toch ook al redelijk uitgeschreven. Op basis daarvan schreef ik voor Turtelboom zelf een omzendbrief. Geen enkele regeringspartij zou het er moeilijk mee kunnen hebben, want het is hun eigenste regeerakkoord dat ik omzette in een circulaire.

Ondertussen blijven overal in Vlaanderen mensen zich angstig afvragen wat hun lot zal zijn. Ze wonen hier vaak al vele, vele jaren. Ze vluchtten uit conflictgebieden, waar ze vandaag geen vrienden meer hebben en waarschijnlijk zelfs amper nog familie zouden terugvinden. Ze werken hier in het zwarte circuit (daarin laten we hen bijzonder vlug aanpassen) en ze kregen dit jaar bijna allemaal wel een belastingbrief en sommigen zelfs een verzoek om sociale zekerheid te betalen. En eigenlijk willen ze dat ook wel doen (weliswaar met hetzelfde enthousiasme waarmee U en ik belastingen betalen). Alleen willen ze er dan ook graag terug hun identiteit terug bij. Ze willen papieren. Zodat hun kinderen zonder problemen met de lokale voetbalploeg op uitstap naar Frankrijk mee kunnen zonder te moeten vrezen voor een politiecontrole. Ze willen verder kunnen bouwen aan hun leven, met een beetje zekerheid. Ze willen niet eeuwig op de vlucht zijn maar rust vinden. Of definitief weten dat hier voor hen geen plaats is. Niet dat ze dat willen horen, maar dan weten ze het tenminste en kunnen ze verder gaan zoeken.

Een regering die haar inwoners zelfs geen begin van zekerheid kan bieden, moet zich meer dan ernstig vragen stellen. Het zou van verantwoordelijkheid getuigen, mijnheer Leterme en mevrouw Turtelboom, om misschien ook op dit dossier, waar U blijkbaar geen enkel akkoord kunt over vinden, eens naar de Koning te gaan. In de hoop dat hij dan uw ontslag wel zou aanvaarden.

Is er dan niets dat de bevoegde politici wakker kan schudden en met hun neus op hun verpletterende verantwoordelijkheid kan drukken? Kunnen ze hun onderlinge twisten en communautaire gevoeligheden dan niet éven opzijzetten om de onzekerheid en wanhoop van de sans-papiers de wereld uit te helpen?

Prettige vakantie, meneer Leterme. Prettige vakantie, mevrouw Turtelboom. Moge het regenen als nooit tevoren wanneer u zich op een ver en exotisch strand nestelt.

Daar, lap!  Maandagavond, Yves werpt de handdoek in de ring en laat het land in chaos en onbeschermd achter...   En nog geen paar uur later hebben die Amerikanen hun kans geroken.

Niemand hier die dit staaltje van schaamteloze laster maar heeft opgemerkt!  De schade is niet te meten!

"Belgium!  The only country that makes Luxemburg feel good about themselves!
As soon as I heard it I started drinking non-stop.  Before those Waffle-humpers change the formula!  ....
This is America's beer!  You cannot let a bunch of Belgians take it!!  I don't want to have to watch Superbowl ads [.. titled? ..] Hercule Poirot.
Besides we all know how Belgians bottle their beer!  That little boy statue pees in it!"

Ik denk dat ik straks maar eens naar het nieuws op vtm ga kijken.

De geschreven pers vloekt en gaat in overdrive, de televisiejournaals hebben de volgende dag niets nieuws meer te melden (al lossen ze dat op door een reportage te maken over, jawel, de krantenredacties).

Ik zou bijna zeggen dat Leterme en zijn ploeg goed bezig zijn.

Op deze website legden we u dinsdag enkele prangende crisisvragen voor. Meer dan 4.000 lezers vulden onze enquête in. Hieronder ziet u de resultaten.

Let wel: dit is geen zogeheten representatieve opiniepeiling, zoals die wel eens door een officieel bureau wordt gehouden.

Dit is uitsluitend het resultaat van de online poll.

Waalse vrienden, laten we scheiden zonder rancunes. Het Belgische model is gedaan, het nu nog langer rekken via een systeem dat confederalisme heet (maar het in principe niet zal zijn, aangezien dit aparte staatshoofden, aparte vertegenwoordiging in de EU/VN/etc... zou inhouden), is niets meer dan de doodstrijd rekken. Laten we een eind aan België maken, deze farce heeft lang genoeg geduurd. Laten we werk maken van de echte problemen van de mensen en er dus voor zorgen dat het Belgische regime dit niet langer kan tegenhouden. Laten we scheiden.

Vlaanderen onafhankelijk, Wallonië onafhankelijk en de Oostkantons terug bij Duitsland!

Er zijn redenen waarom ik hier zo laat mijn licht over laat schijnen. Het is mij vooral beu, of om het met een doeltreffender Meetjeslands equivalent te zeggen: het is mij spoegverleet. Niet Yves Leterme: de geitenhoeder kon sinds de aanloop naar 2004 al niet op mijn sympathie rekenen. Niet het CD&V of de Vlaamse Beweging, gezien ik daar nooit enige affiniteit mee gehad heb. Niet de kuren van de Walen, gezien ik die ruim overschat vind. Niet BHV.

Wat dan wel? Dat voortdurende rondjesgedraai. Tot een paar dagen geleden vond ik alles razend interessant. Maar nu staan we nog eens op het beginpunt. Dezelfde discussie's blijven, dezelfde holle antwoorden weerkaatsen. Op blogs lees je ten duizende male dezelfde sloganesk ingepompte standpunten en dito antwoorden. Is, meer dan een jaar na de verkiezingen, bijna iedereen in het nonsenschip dat 'communautair' heet gestapt? Go fuck horses, of geiten zo je wil.

Maandag werd Leterme op voorhand al uitgespuwd door CD&V en N-VA, hooggeplaatste toppolitici lieten hun ongenoegen uitten over de gang van zaken. Gisteren wordt de Ieperling opnieuw als een martelaar onthaald, en dat allemaal zonder dat hij onder druk is gezet door het kartel. Yeah right. Wie dat gelooft, gelooft waarschijnlijk ook dat het mislukken volledig de fout van de Franstaligen is.

"Leterme is, zoals voorspeld overigens, slachtoffer geworden van een duivelspact dat hij getekend heeft met een formatie die openlijk flirt met het einde van België.", aldus LE MONDE.

Dat ligt behoorlijk dicht bij de waarheid, als je het mij vraagt. Oorspronkelijk was het kartel een springplank naar de zestien, maar door de komst van Dedecker kunnen ze dat nu niet meer opblazen. Want dat staat als een paal boven water: als je de veranderingen bij Leterme ziet (van harde flamingant tot staatsman die zich vastklampt aan het getal zestien), kan je er prat op gaan dat het niet in de oorspronkelijke plannen stond om N-VA zolang mee te sleuren.

Ik kan het ten treure herhalen: het communautaire is een gecreëerd probleem, BHV splitsen kost Vlaamse stemmen, en in tussentijd worden er geen andere problemen aangepakt. Wat Leterme ook tot in den treure mag herhalen de laatste dagen, maar zijn begroting met overschot is een leugen die Verhofstadt nooit zou uitkramen.

ARM VLAANDEREN, en stilaan ook ARM BELGIË/PAUVRE BELGIQUE.

Akkoord dat de marges van Yves Leterme klein waren, maar met 800.000 stemmen moet je ook je kiezers kunnen overtuigen van de stappen die gezet moeten worden. Nooit heeft hij daar enige poging toe ondernomen. Jammer, maar Leterme bleef gecrispeerd journalisten beledigen, vragen ontwijken en zijn mantra’s herhalen. Keihard werken is best een deugd, maar het staat niet gelijk met goed bestuur.

De crisis had nooit zo lang mogen duren. Ofwel was er een bereidheid om te praten, ofwel was die er niet. Eén en ander had na 3 à 4 maanden duidelijk moeten zijn. Ik discussieer graag over politiek, maar als ik vaststel dat zowel ikzelf als mijn gesprekspartner niet meer naar elkaar toegroeien, stop ik er liever mee. Met het volle respect voor de tegenpartij, maar als je niets meer van elkaar wil opsteken of geen argumenten meer kunt aanbrengen, moet je in een andere fase treden. En net zoals de Franstaligen hun eisen verstrakten (men begon met ‘iets voor Brussel’, over ‘uitbreiding van Brussel’ naar ‘WalloBrux en de benoeming van de burgemeesters’) hadden ook de Vlamingen hun eisen moeten verstrakken. Reeds in december deden de VlaamsProgressieven een voorstel om uit de impasse te geraken: de invulling van art. 35 van onze Grondwet laat ons toe om te groeien naar een confederale staat. Ondertussen zijn ook Moureaux, Ducarme, Martens, Miet Smet en zelfs Bart De Wever hiervoor gewonnen. Waarom werd dat nooit in alle stilte afgetoetst? Waarom probeerde men niet eens in die architectuur te stappen?

Maar neen: Leterme en De Wever vroegen (smeekten zelfs) bij de Franstaligen om via een belangenconflict de stemming over BHV uit te stellen. Men gaf dus zelf constant het signaal van “pas op, of ik bega een ongeluk”, waarbij eenieder wist dat er niets ging gebeuren.

Meer dan een jaar later staan we dus nergens. Met een budget dat helemaal niet gecontroleerd is en een gecrashte beurs, ook de geldbeurs van eenieder onder ons. Neen, natuurlijk is de wereldwijde economische crises niet de schuld van Yves en C°, maar ze hebben niets ondernomen om de gevolgen wat te milderen. Al jarenlang verwijt ik de politici uit de periode eind jaren ’70 – begin jaren ’80 dat ze mijn generatie met een torenhoge staatsschuld hebben opgezadeld. Ik hoop straks niet hetzelfde verwijt te krijgen van de tieners en twintigers van vandaag.

En wat nu? Au boulot: keihard werken aan één agenda: tegen het begin van het werkjaar moet de politieke wereld met concrete teksten een invulling geven aan art. 35. Dan kan dit in het komende werkjaar gestemd worden en kan het nieuwe België zijn invulling krijgen zodat op 9 juni 2009 (of vroeger als de nieuwe constructie klaar zou zijn) met nieuwe parlementen een ander land ontstaat. En dan kunnen beide gemeenschappen eindelijk ook de sociaal-economische problemen aanpakken, elk op de manier die voor hun regio het meest rendabel is. We zullen er beiden beter van worden.

Zo goed als alle Vlaamse partijen zijn het erover eens: dit is de schuld van de kinderachtige en ontoegeeflijke houding van de franstaligen. Behalve één: de sp.a. Of beter: ps.a : partie socialiste . aanhangsel. Zij komen plots af dat de staatshervorming onnodig is. Niet met zoveel woorden natuurlijk: de officile verklaring luidt dat men een regering nodig heeft om de dalende koopkracht en dergelijke aan te pakken. Weer de klassieker. Dat ze hiermee de ps uit de wind zetten wordt door niemand gezien. Akkoord, die koopkracht moet inderdaad terug de lucht in. Maar dat is tegenwoordig onmogelijk gemaakt door het zwakke politieke gestel. Eerst moeten we opnieuw een sterke staatsstructuur hebben, die de uitdagingen van de toekomst op volle kracht en snelheid kan aangaan. Een staat die, als de Walen blijven tegenwerken, dan desnoods maar Vlaanderen moet heten.

Knap dat hij het in dat wespennest nog zo lang volgehouden heeft trouwens.

Let vooral op de woorden "reddeloos" (o tragedie!), "noodregering" (crisis, zeg ik u!), "premier Reynders" (howla, niet vooruitlopen op de feiten!) en "deelstaten". (Zijn Vlaanderen en Wallonië zo gefederaliseerd dat ze "deelstaten" genoemd mogen worden?) Gelachen!

Ik zeg dat het allemaal nog wel meevalt. Het is enkel onze regering die op de rand van de afgrond staat. En die mensen heb ik toch nooit gemogen...

Ik drink er vanavond een trappist op, op een mooi Brussels terras. En ik ga Thaïs eten. De regering kan me gestolen worden.

Hoor mij zo vlaamsgezind zeggen "rotwalen", wel ik meen het nog ook! Vele jaren was er een algehele doorsluizing van gelden en andere voorzieningen naar franstalig België zonder enig commentaar (politiek gezien dan, want de Vlaming had het al "in het snuitje"). Daar zou dus nu normaal een einde aan gekomen zijn, als ze niet bij hun profiterende rol ook nog eens een grote mond hadden gehad. Maar nee, alles overboord gegooid en in de weg gelegd om toch maar te kunnen blijven waar ze staan.

Jammer genoeg, voor hen dan, kwam gedurende dit politiek neerslachtige jaar stukje bij beetje aan het licht waar het fout liep en wat men zou kunnen doen. Daar zit nu nog steeds het probleem.

Wat te doen??  Veel mogelijkheden zijn er niet, dat kan ik u verklappen. En allemaal hebben ze de waslijst nadelen die ons nog veel problemen kunnen opleveren. Radicale partijen zoals Vlaams Belang (dat immer en altijd een oppositiepartij zal blijven) nemen het er nu van om de vlaming ervan te overtuigen toch nog voor zichzelf te kiezen en niet voor het land.

Wij zijn niet chauvinistisch genoeg. In Frankrijk zou het iets makkelijker gegaan zijn, maar hier? Wij zijn niet groot genoeg, en niet niet klein genoeg om ons er niet druk in te maken.

Wij zijn niet slim genoeg, want verdorie, om deze Belgische politiek te kunnen volgen moet je al héél wat gestudeerd hebben. Of nét niet natuurlijk... mooi & meedogenloos is er niets tegen (U weet wel, Vijftv, de immerdurende soap)

Wat zijn wij eigelijk wel? Ik zal het u zeggen mevrouw, meneer!

Wij zijn de dupe van heel het gebeuren boven ons hoofd, zegt dak et u gezegd heb!

xx Da Dame

http://www.nsv.be/index.php?option=com_content&task=view&id=99&Itemid=9

De laatste Belgische stuiptrekkingen

De huidige politieke toestand kan men niet beter beschrijven dan "verlamd", "geblokkeerd" en/of "Belgisch". Het toont aan dat het Belgische systeem niet kan leven volgens normale democratische principes. Er is geen gesprek mogelijk tussen gelijkwaardige partners, er is enkel plaats voor een meester/slaaf-dialoog, waarbij de Vlaming dient neer te knielen bij zijn Franstalige meester. Wanneer men, zoals nu het geval is, weigert om oneerbare compromissen, in de mate dat typisch Belgische oplossingen die naam waardig zijn, dan ontdekt met een Franstalig front dat eendracht NON roept. In deze Belgische staat is geen plaats voor zelfbewuste Vlamingen die niets meer wensen dan het democratisch uitvoeren van grondwettelijke regels.
 
Yves Leterme lijkt nu te hebben gekozen voor zijn Vlaamse beloftes en heeft gekozen om zijn ontslag in te dienen. Een beslissing waardoor hij op enig respect kan rekenen vanuit onze rangen. Ons wantrouwen in deelname aan gesprekken om het Belgische systeem te hervormen blijft echter volledig overreind. Noch voor Vlamingen, noch voor Walen heeft het Belgische systeem nog een meerwaarde. Niet op institutioneel vlak, niet op socio-economisch, internationaal, cultureel of historisch vlak. De Belgische staat heeft alle vorm van legitimatie verloren, in de mate dat hij die überhaupt ooit bezat.
 
Er is een crisis in de Amerikaanse kredietwereld die een grote weerslag kan hebben tot hier, de koopkracht daalt, de olieprijzen blijven stijgen (tot waarden van 147 USD/barrel), de voedselprijzen stijgen door speculatie, ons systeem van sociale vangnetten staat onder zware druk, maar de heren in de Wetstraat blijven het belangrijker vinden om een rondje Vlamingen-pesten te spelen. Voor ons is het duidelijk, er zijn zeer grote uitdagingen die we moeten aanpakken in de zeer nabije toekomst. Het Belgische systeem is een rem op daadkracht, is een rem op efficiëntie en een rem op beslissingskracht.
 
Willen wij het hoofd kunnen bieden aan deze uitdagingen, dan is het broodnodig om werk te maken van de splitsing van België.Elke dag die nu verloren gaat aan oeverloos gepraat, dat toch tot niets zal leiden buiten gepruts in de marge, is een dag die we niet kunnen besteden aan de socio-economische uitdagingen. Er valt geen tijd meer te verliezen, het bestaan van België brengt de toekomst van zowel Vlamingen als Walen elke dag meer en meer in het gevaar.
 
België barst!

Leve de Vlaamse republiek en leve het Waalse zelfbeschikkingsrecht!